Sa loob ng mansyon ng mga Pascual sa Tagaytay, lahat ng mata ay nakatingin sa akin habang nakasubsob ako sa sahig. Si Sofia, ang spoiled na anak ng amo ko, ay diring-diri na tumingin sa akin.
“Ang kapal ng mukha mo, Maria! Isang taon ka na rito, pero pati paglilinis ng vase hindi mo magawa? Alam mo bang mas mahal pa ‘yan sa buong buhay mo?” sigaw ni Sofia bago ibuhos ang malamig na champagne sa ulo ko.

Ang mga bisita, na pawang mga elite sa Manila, ay nagbulungan. “Ganyan talaga ang mga hampaslupa, papasok na katulong pero ang totoo ay naghahanap lang ng mayamang mabibiktima,” sabi ng isang ginang na may suot na tumpok-tumpok na alahas.
“Senyora, aksidente lang po… hinding-hindi ko po gagawin ‘yun,” pakiusap ko habang nanginginig. Tatlong taon akong nagpanggap na mahirap para takasan ang arranged marriage na gusto ng tatay ko, pero hindi ko akalain na ganito ang trato nila sa mga taong nasa ibaba.
“Aksidente? Magbayad ka! Kung wala kang pera, mabulok ka sa kulungan!” bulyaw ni Don Roberto, ang tatay ni Sofia.
Eksaktong tatawag na sila ng pulis nang biglang bumukas nang malakas ang double doors ng ballroom. Isang matikas na lalaki na may suot na puting suit ang pumasok, kasunod ang mahabang hanay ng mga lalaking naka-barong at may mga armas.
Siya si Don Teodoro, ang tycoon na kinatatakutan maging ng gobyerno. Nanahimik ang buong paligid. Akala ni Don Roberto ay dumating ang kanyang pinaka-importanteng business partner.
“Don Teodoro! Welcome po! Pasensya na sa gulo, heto kasing katulong na ito…” hindi natapos ni Don Roberto ang sasabihin niya.
Dire-diretsong naglakad si Don Teodoro sa gitna ng hall, binalewala ang lahat, at huminto sa harap ko. Inabot niya ang kanyang kamay at dahan-dahan akong itinayo.
“Isang taon kitang hinanap, Princess Maria Isabella. Akala mo ba matatakasan mo ang responsibilidad mo bilang tagapagmana ng ating imperyo?” tanong niya nang may halong pag-aalala at awtoridad.
Nalaglag ang panga ni Sofia. Namutla si Don Roberto hanggang sa maging kulay abo ang kanyang mukha. “P-Princess? Si Maria ay… anak niyo?”
Tumingin si Don Teodoro sa kanila nang may talim sa mata. “Narinig ko ang lahat. Sinampal niyo ang kaisa-isang tagapagmana ng aking korporasyon? Mula sa sandaling ito, wala nang bangko sa Pilipinas ang magpapahiram sa inyo ng kahit isang kusing.”
Habang umiiyak at nagmamakaawa si Sofia sa paanan ko, may isang boses mula sa likuran ang nagsalita—isang boses na nagpatigil sa tibok ng puso ko…
Gemini đã nói
“Maria… o dapat ko bang sabihin, Isabella?”
Ang boses na iyon ay parang isang multo mula sa nakaraan. Nang lumingon ako, nakita ko si Julian Del Fierro—ang lalaking dahilan kung bakit ako tumakas. Ang lalaking dapat ay pakakasalan ko sa isang arranged marriage na binuo ng aming mga pamilya para sa kapangyarihan.
Si Julian ang pinakamayamang bilyonaryo sa kanyang henerasyon, at ang tanging tao na nakakaalam kung gaano katigas ang ulo ko. Akala ko ay galit siya sa akin dahil sa pag-iwan ko sa kanya sa harap ng altar, pero ang tingin niya ngayon ay puno ng pananabik at isang kakaibang uri ng tagumpay.
“Julian,” bulong ko. Ang champagne na ibinuhos ni Sofia ay nanunuyo na sa aking balat, isang malagkit na paalala ng aking pagpapakumbaba.
Lumapit siya sa akin at, nang walang pag-aalinlangan, kinuha ang kanyang sariling panyo at dahan-dahang pinunasan ang mantsa ng alak sa aking noo. “Sabi ko naman sa’yo, Isabella. Kahit saang sulok ng mundo ka magtago, mahahanap at mahahanap kita. Pero hindi ko inakalang mahahanap kita sa ganitong kalagayan—na dinudustahan ng mga taong hindi man lang kayang bilhin ang isang porsyento ng iyong oras.”
Lumingon si Julian kay Don Roberto, na ngayon ay halos gumuho na ang tuhod sa takot.
“Don Roberto,” malamig na sabi ni Julian. “Hindi mo ba alam na ang kumpanya niyo ay nabubuhay lamang dahil sa investment ng Del Fierro Group? At ang Del Fierro Group ay may malalim na ugnayan sa imperyo ni Don Teodoro?”
“M-Maawa po kayo, Don Julian! Hindi namin alam! Akala namin ay isang ordinaryong katulong lang siya!” pagsusumamo ni Don Roberto.
Ang Paghuhukom sa Tagaytay
Tumingin ako kay Sofia, na kanina lang ay parang reyna kung makatapak sa akin. Ngayon, nakasubsob siya sa sahig, ang kanyang mamahaling gown ay nadudumihan na ng sarili niyang mga luha.
“Sofia,” tawag ko sa kanya. Dahan-dahan siyang tumingala, puno ng pangamba ang mga mata. “Sabi mo kanina, ang vase na nabasag ko ay mas mahal pa sa buhay ko?”
Kinuha ko ang isang buong bote ng champagne mula sa waiter na nakatayo sa tabi. Dahan-dahan ko itong ibinuhos sa ulo ni Sofia, eksakto sa paraang ginawa niya sa akin kanina.
“Ngayon, sabihin mo sa akin… magkano ang halaga ng dignidad mo?” tanong ko sa kanya nang may malamig na ngiti.
Hindi siya makasagot. Ang buong ballroom ay tahimik, tanging ang tunog lamang ng pagtulo ng alak sa sahig ang naririnig.
“Don Teodoro,” tawag ko sa aking ama. “I-cancel ang lahat ng kontrata natin sa mga Pascual. At ang mansyong ito… gusto ko itong mabili bago sumikat ang araw bukas. Gawin nating orphanage o shelter para sa mga biktima ng pang-aapi. Ayoko nang makita ang anino ng mga Pascual sa lupang ito.”
“Masusunod, aking Prinsesa,” sagot ng aking ama nang may pagmamalaki.
Isang Bagong Kasunduan
Habang hinihila palabas ng mga bodyguard ang pamilya Pascual, naiwan kami ni Julian sa gitna ng hall. Ang mga bisitang kanina ay mapangmata ay isa-isang nagsialisan, takot na madamay sa galit ng dalawang pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.
“Isabella,” tawag ni Julian habang hinahawakan ang aking kamay. “Tapos na ang laro mo ng pagtatago. Oras na para bumalik sa palasyo mo.”
Binitawan ko ang kanyang kamay. “Tumakas ako dahil ayokong maging pag-aari ng sinuman, Julian. Hindi dahil sa ayoko sa yaman, kundi dahil ayoko sa sistemang nagdidikta kung sino ang dapat kong mahalin.”
Ngumiti si Julian, isang tunay na ngiti na ngayon ko lang nakita. “Hindi na kita pipilitin sa kasal na gusto ng mga magulang natin. Pero hayaan mong ligawan kita bilang Julian, hindi bilang Del Fierro. Hayaan mong patunayan ko na ang hinahanap mong kalayaan ay kaya nating buuin nang magkasama.”
Tumingin ako sa aking ama, na tumango lang bilang pagsang-ayon. Sa loob ng isang taon, naranasan kong maging Maria—ang katulong na walang boses. Pero sa sandaling ito, tinatanggap ko na ang pagiging Isabella—ang babaeng may kapangyarihang magpabago ng buhay ng iba.
“Sige, Julian,” sabi ko habang naglalakad palabas ng mansyon patungo sa naghihintay na convoy. “Pero babalaan kita… hindi na ako ang Isabella na iniwan mo sa altar. Mas matapang na ako ngayon, at hindi na ako muling luluhod sa harap ng sinuman.”
Habang umaandar ang sasakyan palayo sa Tagaytay, tiningnan ko ang aking mga kamay. Wala na ang mga kalyo ng pagtatrabaho bilang katulong, pero ang aral ng isang taon ay mananatili sa aking puso.
Mula ngayon, ang pangalang Maria Isabella Pascual—ay mali, Maria Isabella Imperial—ay diringgin hindi bilang isang biktima, kundi bilang isang reynang may puso para sa mga nasa ibaba, at may kamay na bakal para sa mga mapang-api.