
“Leo Alexander Montefalco,” bigkas ng dean sa mikropono. Ang boses niya ay umalingawngaw sa bawat sulok ng dambuhalang arena.
Sa sandaling iyon, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo para sa aking mga magulang. Nakita ko ang unti-unting pagguho ng “proud parents” maskara sa kanilang mga mukha. Ang tatay ko, na kanina lang ay parang liyamado sa pustahan, ay dahan-dahang ibinaba ang kanyang mga kamay. Ang nanay ko naman ay napahawak sa kanyang dibdib, ang bibig ay nakabuka pero walang boses na lumalabas.
Hindi nila alam. Paano nila malalaman? Masyado silang naging abala sa pagpili ng kulay ng Tesla ni Amber para mapansin na ang anak nilang “nag-bus” ay ang utak sa likod ng Aether Systems, ang tech startup na binili ng isang global conglomerate noong nakaraang buwan sa halagang dalawang bilyong dolyar.
Tumayo ako. Inayos ko ang aking toga at nagsimulang maglakad patungo sa entablado. Bawat hakbang ko ay tila may bigat ng libu-libong gabi ng pag-aaral nang mag-isa at mga umagang walang nagtanong kung kumain na ba ako.
Ang Pag-akyat sa Entablado
Habang tinatanggap ko ang diploma at ang espesyal na plake, lumingon ako sa section kung nasaan sila. Doon ko nakita si Amber. Ang kanyang phone, na kanina ay hindi mabitawan para sa selfies, ay nakababa na ngayon. Ang kanyang mukha ay puno ng kalituhan at inggit. Ang Tesla na ipinagmamalaki niya kanina ay biglang nagmukhang laruang plastik kumpara sa katotohanang nasa harap nila.
“May nais ka bang sabihin, Mr. Montefalco?” tanong ng dean habang iniabot ang mic.
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako nang diretso sa aking ama. “Gusto ko lang magpasalamat sa aking pamilya,” panimula ko. Nakita ko ang bahagyang pag-angat ng balikat ng tatay ko, tila umaasang babanggitin ko ang kanilang suporta.
“Dahil sa pagpapabaya ninyo, natuto akong tumayo sa sarili kong mga paa. Salamat sa pagpapa-commute sa akin sa bus ngayong araw; doon ko napagtanto na mas masarap palang makarating sa rurok ng tagumpay nang wala kayong naitulong kahit isang sentimo.”
Nabahal ang buong crowd. May mga nagbulungan, may mga nag-vibrate ang phone dahil sa bilis ng pagkalat ng balita.
Ang Paghaharap sa Parking Lot
Pagkatapos ng seremonya, hindi na ako nag-atubiling hanapin sila. Pero sila ang nakahanap sa akin. Sinalubong nila ako sa labas ng arena, pawis na pawis at pilit na sumisingit sa mga reporter na nakapaligid sa akin.
“Leo! Anak!” sigaw ng nanay ko, pilit na inaabot ang braso ko. “Bakit hindi mo sinabi? Sana ay nakapag-handa kami ng mas malaking party!”
“Leo, tungkol dun sa kotse kanina…” kamot-ulong sabi ni tatay. “Nagkamali lang ako ng nasabi. Alam mo namang ikaw ang paborito ko, ‘di ba?”
Tiningnan ko sila nang may malamig na ngiti. “Paborito? Dad, kaninang umaga lang ayaw niyo akong pasakayin sa driveway niyo. Ngayon, dahil ‘bilyonaryo’ na ang tawag sa akin, biglang nagbago ang script?”
Eksaktong dumating ang isang itim na Rolls-Royce Ghost sa harap namin. Bumaba ang aking personal assistant at kinuha ang aking gamit.
“Leo, wait!” singit ni Amber. “Maybe we can go to dinner? Gamitin natin ang bago kong Tesla!”
“Ibenta mo na ‘yang Tesla mo, Amber,” sabi ko habang sumasakay sa sasakyan. “Dahil ang kumpanyang gumagawa niyan? Balak ko nang bilhin ang majority shares bukas. At ang bahay niyo? Check your mail. Binili ko na rin ang utang niyo sa bangko.”
Ang Huling Pag-alis
Isinara ko ang pinto ng sasakyan. Mula sa tinted na bintana, nakita ko silang tatlo na nakatayo sa mainit na semento—maliit, malayo, at sa wakas ay nararamdaman ang lamig na ipinaranas nila sa akin sa loob ng maraming taon.
“Saan tayo, Sir?” tanong ng driver.
“Sa pinakamalayong lugar kung saan hindi ko maririnig ang tunog ng bus,” sagot ko. “At pakitawagan ang lawyer ko. Sabihin mo, i-proseso na ang paglipat ng titulo ng bahay nila… sa pangalan ng aso natin. Mas tapat pa ‘yun kaysa sa kanila.”
Habang umaandar ang sasakyan, binuksan ko ang bus app sa phone ko at pinindot ang ‘Uninstall’. Tapos na ang pag-commute. Simula ngayon, ako na ang nagmamaneho ng sarili kong tadhana.