Sinabi ng nanay ko, na pitumpu’t lima, na umiinit ang tiyan niya at kinutya siya ng asawa ko: “Nagkukunwari lang siya para makakuha ng pera mula sa iyo.” Palihim ko siyang dinala sa ospital… at sa CT scan, may lumitaw na dahilan para ipagsara ng doktor ang pinto. Nang umagang iyon, naunawaan ko na ang sakit ng nanay ko ay hindi katandaan. Isa itong babala. At ayaw umiwas ng asawa ko sa isang gastusin: gusto niyang pigilan ang isang tao na matuklasan ang nasa loob niya.

Hindi na nagtanong si Arthur kung ano iyon.

Iyon ang siyang nagpahatol sa kanya.

Hindi niya sinabing, “Anong problema ng biyenan ko?” o “Nasa panganib ba siya?” Hindi man lang niya tiningnan ang nanay ko nang may awa. Nakatitig siya sa screen na parang isang taong nakatingin sa isang utang na lampas na sa takdang petsa, isang piraso ng nakalimutang ebidensya—isang bagay na dapat sana’y nakabaon, biglang nagliwanag sa itim at puti.

“Patayin mo ‘yan,” utos niya.

Hindi gumalaw ang doktor.

Advertisements

“Sir, lumabas na po kayo ng silid ng pagsusulit.”

Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Arthur.

“Ito ang pamilya ko.”

“Hindi,” sabi ko, mas matatag ang boses kaysa sa inaasahan ko. “Pamilya ko ang nanay ko. Ikaw yung lalaking natakot lang na may makitang kung ano sa loob niya.”

Pumikit ang aking ina. Nanginginig ang kanyang mga labi, ngunit hindi dahil sa takot. Para bang, pagkatapos magpasan ng isang mabigat na bato sa loob ng maraming buwan, dumating na ang sandali para ihulog niya ito.

Naglakad si Arthur palapit sa akin.

“Guadalupe, aalis na kami.”

“Nakatira ang nanay ko.”

“Hindi mo alam ang ginagawa mo.”

“Hindi. Ang hindi ko alam ay kung sino ang katabi ko sa pagtulog.”

Binuksan ng doktor ang pinto at tinawag ang nars. Tiningnan siya ni Arthur nang may galit na ngayon ko lang nakitang ipakita niya sa publiko. Sa bahay, oo—yung titig na parang kutsilyo kapag hindi mainit ang hapunan, noong binibisita ko ang nanay ko nang hindi nagpapaalam, noong tinitingnan niya ang telepono ko na parang ang buhay ko ay isang patakaran din sa ilalim ng pangalan niya.

“Tatawag ako ng security,” sabi ng doktor. “Nangangailangan ito ng operasyon at, dahil sa uri ng bagay, dapat itong ipaalam sa mga awtoridad.”

Lalong namutla si Arthur.

“Wala kang karapatan.”

Itinaas ng nanay ko ang kanyang kamay—payat, lipas na sa panahon—at itinuro ang screen.

“Oo. Mas alam ng maliit na piraso ng metal na iyan ang tungkol sa iyo kaysa sa sarili kong anak na babae.”

Naramdaman ko ang paghiwalay ng mundo.

“Nay, sabihin mo naman sa akin kung ano iyon.”

Napalunok siya nang mariin. Parang anino na bumalot sa kanyang mukha ang sakit.

“Isang kapsula.”

“Anong kapsula?”

“Yung nilunok ko para hindi mo mahanap,” sabi niya kay Arthur.

Sumugod siya palapit sa kanya.

“Tumahimik ka, matandang babae!”

Humakbang ako papunta sa harap niya nang hindi nag-iisip. Nagpreno si Arthur dahil may guwardiya na paparating sa pasilyo, at hawak ng nars ang telepono niya. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata niya. Hindi takot na mawala ako. Takot na patuloy na magsalita ang nanay ko.

“Apat na buwan na ang nakalipas, pumunta siya sa bahay ko,” sabi niya. “May dala siyang tinapay mula sa panaderya sa kanto at guava atole, umaarte na parang mabuting manugang. Alam ko na agad na may mali.”

Tumingin sa akin ang doktor. Hindi ako makahinga.

Nagpatuloy ang nanay ko.

“Nakita ko siya sa palengke ng mga ani, Lupe. Sumama ako kay Ginang Chela para bumili ng kamatis at bulaklak ng kalabasa. Doon, sa distrito ng bodega kung saan amoy hinog na prutas at gasolina ang lahat, nakita ko siyang kumuha ng sobre mula sa isang lalaki.”

Naikuyom ni Arthur ang kanyang mga kamao.

“Sinungaling kang matandang babae ka.”

“Ni-record ko siya,” sabi ng nanay ko. “Gamit ang luma kong cellphone, yung sinabi mong parang ladrilyo.”

Naalala ko ang pink niyang flip phone, na nakadikit sa teyp, at laging nasa grocery bag niya. Naalala ko ang pangungutya sa kanya ni Arthur dahil sa hindi niya paggamit ng apps, dahil sa hindi niya alam kung paano umorder ng Uber, at dahil sa pagdarasal niya sa Birhen bago tumawid sa mataong interseksyon ng Chicago.

“Ano ‘yung ni-record mo?” tanong ko.

Tiningnan ako ni nanay nang may lungkot na agad kong ikinamatay.

“Sabi ng asawa mo, handa na ang mga insurance policy niya. Kailangan mo lang pumirma ng ilang papeles. Mas mabuti pa kung ako ang unang mamatay. Hindi gagawa ng gulo ang isang matandang babae na may sakit.”

Nabalot ng katahimikan ang silid.

Naduduwal ako.

Ibinuka ni Arthur ang kanyang bibig, ngunit walang lumabas na kahit ano. Naroon na ang guwardiya sa loob. Nakatayo ang nars sa may pinto.

“Nang mapagtanto ko ang nangyayari,” patuloy ng aking ina, “itinago ko ang memory card sa isang metal na kapsula na dating pag-aari ng iyong ama. Ginamit niya ito para itago ang isang maliit na medalya ng Panginoon ng Cuevita. Naisip kong itago ito sa likod ng larawan ng Birhen, ngunit bumalik si Arthur nang gabing iyon.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Tumingin sa ibaba ang nanay ko.

“Dahil nakita kitang umuwi nang maraming beses na namamaga ang mga mata, sinasabing pagod ka. Dahil alam ng isang ina ang pananahimik ng kanyang anak na babae. Dahil kung magsasalita ako nang walang patunay, malamang ay ipaglalaban ka niya sa akin.”

Nabasag ang boses niya.

“Hinawakan niya ang braso ko, Lupe. Sinabi niya sa akin na alam niyang may nakita ako. Pinunit niya ang mga drawer ko, itinapon ang mga palumpong ng rosas ko, binasag ang litrato ng tatay mo. Kaya inilagay ko ang kapsula sa bibig ko at nilunok ko ito.”

Dinala ko ang mga kamay ko sa dibdib ko.

“Nanay…”

“Akala ko lilipas din. Hindi pala. At saka nagsimula ang pagkasunog.”

Sumabog si Arthur.

“Baliw ang matandang babaeng ‘yan! Nakalunok siya ng basura tapos gusto niya akong sisihin!”

Nagsalita ang doktor nang may malamig na katahimikan.

“Nakabara ang bagay, na nagdudulot ng pamamaga. Kung mabutas ang bituka, maaari siyang mamatay.”

Hindi tumingin ang nanay ko sa doktor. Tiningnan niya ako.

“Kaya nga ayaw kong isama mo ako. Alam ko na kung makikita iyon sa X-ray, pupunta siya.”

Humakbang si Arthur palapit sa screen. Pinigilan siya ng guwardiya habang nakapatong ang kamay sa kanyang dibdib.

“Huwag mo akong hawakan,” ungol niya.

“Ginoo, umatras po kayo.”

“Akin na ang kapsulang iyan.”

Iyon na ang lahat.

Walang huminga.

Tiningnan ko siya tulad ng pagtingin mo sa isang estranghero na hindi sinasadyang pumasok sa buhay mo at gumugol ng mga taon sa pag-upo sa mesa mo, sa kama mo, sa mga Linggo mo. Hindi ko na nakita ang eleganteng asawang nakaplantsa ng mga damit. Nakita ko ang lalaking nagbibilang ng pera ko, naghiwalay sa nanay ko, at nagturo sa akin na humingi ng pahintulot para mabuhay.

“Salamat,” sabi ko.

Kumunot ang noo ni Arthur.

“Ano?”

“Para sa pag-amin.”

Nanginginig ang nars, at patuloy na nagre-record gamit ang kanyang telepono.

Mabilis na nangyari ang lahat pagkatapos noon. Tumawag ang doktor ng ambulansya para dalhin ang aking ina sa isang ospital na may surgical unit. Iginiit din niya na huwag siyang iwanang mag-isa. Lumabas si Arthur ng exam room, itinulak ang guwardiya at naglaho sa pasilyo, ngunit hindi siya lumayo; ramdam ko ang kanyang galit na parang asong natanggal sa tali nito.

Habang naghihintay kami, hinila ni nanay ang manggas ko.

“May asul na kuwaderno sa bahay ko,” bulong niya. “Sa likod ng larawan ng Birhen. Mga pangalan, petsa, plaka ng sasakyan. Isinulat ko lahat kung sakaling hindi magkasya ang kapsula.”

“Huwag kang magsalita, Nay.”

“Makinig ka sa akin. May kopya ng mga lagda mo si Arthur. Maglalagay sana siya sa iyo ng utang, mahal ko. Iiwan ka niya nang walang bahay at walang ina.”

Napuno ng luha ang mga mata ko.

“Wala akong nakita.”

“Dahil kapag nabubuhay ka sa takot, natututo kang manatiling nakatitig sa sahig.”

Mas masakit iyon kaysa sa kahit anong suntok.

Tinawagan ko si Ginang Chela, ang kapitbahay ng nanay ko—isang babaeng nagtitinda ng quesadillas sa labas ng istasyon ng Metro ng Konstitusyon ng 1917 at kabisado ang kalahati ng kapitbahayan. Sinabihan ko siyang pumasok dala ang susi na nakatago sa ilalim ng halamang aloe at kunin ang kuwaderno. Hindi ako nagtanong. Hindi rin siya nagtanong.

“Aalis na ako ngayon, mahal,” sabi niya. “At kung darating ang walanghiyang iyon, babatuhan ko siya ng kawali.”

Dumating ang ambulansya habang papalubog na ang araw. Sa labas, maririnig mo ang mga busina ng sasakyan, mga nagtitinda ng mole tamales, at ang ingay ng lungsod na nilalamon ang hapon. Namumutla ang aking ina, pinagpapawisan ng malamig na pawis, ngunit nang paparating na kami sa daan, pinisil niya ang aking kamay.

“Tingnan mo,” bulong niya.

Sa di kalayuan, makikita mo ang Bundok ng Bituin, madilim laban sa kulay kahel na kalangitan. Noong bata pa ako, isinasama ako ng aking ina doon tuwing Pasko ng Pagkabuhay upang panoorin ang proseso ng paglalaro ng Pasyon sa walong kapitbahayan. Ikinukuwento niya sa akin noon na sa Iztapalapa, ang pananampalataya ay naglalakad na puno ng alikabok ang mga paa, at ang mga tao ay hindi nagdadala ng mga krus na kahoy, kundi ng mga bagay na hindi nila masabi nang malakas.

Nang araw na iyon, naintindihan ko.

Dinala ng nanay ko ang kanya sa loob mismo ng katawan niya.

Sa ospital, ang mga minuto ay naging parang bato. Dinala nila siya sa operasyon. Nanatili ako dala ang kanyang shawl sa aking mga kamay, amoy sabon na Zote, lumang kanela, pauwi na. Dalawang pulis ang dumating para kunin ang aking pahayag. Nagsalita ako nang walang pagpapaganda, nang may kalmadong hindi ko makilala.

Tapos tumunog ang telepono ko.

Arthur.

Hindi ako sumagot.

Isang mensahe ang dumating.

“Patay na patay ang nanay mo kung ibubuka mo ang bibig mo.”

Ipinakita ko ang screen sa mga pulis.

Isa sa kanila ang nagtanong kung paano tingnan ang mga kalapit na kamera at inalerto ang kanyang mga kasama. May sinabi siya tungkol sa C5—ang network ng mga poste ng pagmamatyag sa lungsod na nagbabantay sa napakaraming kanto ng kalye. Halos hindi ko siya narinig. Ang pinto lang ng surgery room ang nakita ko.

Pagkalipas ng dalawang oras, lumabas ang siruhano.

“Buhay siya.”

Napayuko ako at umiyak na parang bata.

“Tinanggal namin ang kapsula. Naka-secure na ito. Hindi namin ito hinawakan nang higit sa kinakailangan.”

Sa likuran niya ay dumating ang isang babae mula sa opisina ng District Attorney na may suot na guwantes at isang transparent na bag. Sa loob, nakita ko ang maliit, gasgas, at maitim na silindro. Napakaliit. Kaya nitong sirain ang isang buong buhay.

Nang buksan nila ang kapsula sa harap ng mga awtoridad, may nakita silang isang maliit na memory card na nakabalot sa plastik. Mayroon ding isang maliit at nakarolyong papel na halos madurog dahil sa kahalumigmigan. Hindi ko mabasa lahat, pero nakilala ko ang nanginginig na sulat-kamay ng aking ina.

“Kung may mangyari man sa akin, si Arthur iyon.”

Ang pangungusap na iyon ang nag-alis ng aking huling bahid ng pagdududa.

Dumating si Ginang Chela halos hatinggabi na suot ang asul na kuwaderno sa ilalim ng kanyang sweater. Pawisan siya, magulo ang damit, amoy langis ng quesadilla, na para bang tinahak niya ang buong Iztapalapa.

“Nakita ko siya,” sabi niya nang hindi ako binati. “Pumunta ang hamak na iyon sa bahay ng nanay mo.”

Nanlamig ang dugo ko.

“Arthur?”

“Oo. Sinubukan niyang pumasok. Pero may mga kapitbahay na roon. Sinabi namin sa kanya na hindi naman bakante ang kalye.”

Nagpalitan ng tingin ang mga pulis. Inilagay ni Ginang Chela ang kuwaderno sa mesa na parang nag-aabot siya ng isang banal na relikya.

Sa loob, may mga pangalan ng mga kliyente ng seguro, mga plaka ng sasakyan, mga petsa, mga halaga, at mga nakagupit na resibo. Mayroon ding naka-print na larawan ni Arthur kasama ang isa pang lalaki sa harap ng isang bodega sa palengke ng mga ani. Ang aking ina, kasama ang kanyang pitumpu’t limang taong gulang at ang kanyang lumang cellphone, ay nakapag-ayos ng isang mas mahusay na file kaysa sa sinumang detektib.

Pero hindi pa naaaresto si Arthur.

Dumating siya ng alas tres ng madaling araw.

Nasa pasilyo ako, katabi ng isang coffee machine na parang aluminum ang lasa. Bumaba siya ng elevator na kulubot ang damit at namumula ang mga mata. Hindi na niya suot ang maskara niya. Hindi na siya nagkukunwari.

“Ibigay mo sa akin ang memory card,” sabi niya.

Dahan-dahan akong tumayo.

“Wala na sa akin ‘yan.”

“Laging masunurin sa lahat maliban sa asawa mo.”

“Hindi na ikaw ang asawa ko.”

Ngumiti siya nang may poot.

“Kung wala ako, wala kang kwenta, Guadalupe.”

Dati, ang pariralang iyon ay magpapayuko sa akin. Nang gabing iyon, tumingin ako sa silid kung saan humihinga ang aking ina gamit ang mga tubo, bendahe, at isang pinagpalang katigasan ng ulo.

“Anak ako ni Teresa Morales,” sabi ko. “Tama na iyan para sa akin.”

Hinawakan ni Arthur ang braso ko.

Mahirap.

Ang sakit ay nag-alab ng isang bagay sa akin na matagal nang nawala. Hindi ako sumigaw dahil sa takot. Sumigaw ako para marinig ng lahat.

“Bitawan mo ako!”

Dalawang pulis ang dumating sa kanto. Sinubukan ni Arthur na tumakbo, ngunit sumulpot si Ginang Chela sa kabilang panig na may hawak na umuusok na tasa ng kape.

“Huwag kang maglakas-loob, ikaw na walanghiya.”

Natagpuan niya ang kanyang sarili na nakakulong sa pagitan ng uniporme at ng kapitbahayan.

Pinonosasan nila siya roon mismo, sa ilalim ng puting ilaw ng ospital. Habang dinadala nila siya palayo, tiningnan niya ako na parang kaya pa rin niya akong utusan na mamuhay sa takot.

“Pagsisisihan mo ito.”

Ipinakita ko sa kanya ang braso ko, na minarkahan ng mga daliri niya.

“Hindi. Naaalala ko na kung sino ako noon.”

Nagising ang aking ina nang madaling araw.

Unti-unti niyang iminulat ang kanyang mga mata, na parang lumang panangga. Lumapit ako sa kanyang kama. Tuyo ang kanyang bibig, maalikabok ang kanyang boses.

“At siya?”

“Nakakulong.”

May luhang dumaloy pababa sa tainga niya.

“Ang kapsula?”

“Nagsalita iyon, Nay.”

Pumikit siya at bahagyang ngumiti.

“Sabi ko naman sa’yo, katawan ko ang magsasalita para sa akin.”

Hinalikan ko ang noo niya. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ko hiniling sa kanya na maging matatag. Hiniling ko sa kanya na magpahinga.

Ang mga sumunod na araw ay puno ng mga pahayag, lagda, abogado, at mga katotohanang mas masakit sa kalaunan, kapag naiwang mag-isa ka. Nalaman ko na ginamit ni Arthur ang pangalan ko para sa mga pautang. Na mayroon siyang patakaran sa buhay ko. Na sinubukan niyang tawagin ang aking ina bilang may sakit sa pag-iisip para mapawalang-bisa ang anumang ulat.

Nalaman ko rin na tatlong beses nang pumunta ang nanay ko sa Women’s Justice Center, pero lumingon siya pabalik sa pinto dahil natatakot siyang “masaktan ako.” Pinapaalalahanan ako ng hatol na iyon. Minsan, nababasag ng mga ina ang katahimikan, iniisip na ganoon nila tayo pinoprotektahan.

Nang sa wakas ay nakauwi na siya, ang mga palumpong ng rosas ay inabuso, ngunit buhay pa. Si Ginang Chela ay nagwalis ng patio, nagdilig ng mga halaman, at nag-iwan ng mga sitaw sa kalan. Ang imahe ng Birhen ay naroon pa rin sa lugar nito, may bagong kandila, at ang asul na kuwaderno ay malayo na, na ngayon ay ginawang ebidensya.

Dahan-dahang naglakad si nanay papunta sa kanyang tumba-tumba na upuan.

“Akala ko hindi na ako babalik.”

“Ako rin.”

Nakaupo siya at nakatanaw sa kalye. May dumaang tindero na sumisigaw ng, “Kamote!”, at sa di kalayuan ay narinig ko ang dagundong ng cable car na gumagalaw sa mga bubong na parang pulang linya sa kalangitan. Nanatiling pareho at naiiba ang Iztapalapa: matitigas, maingay, puno ng mga taong nagliligtas sa isa’t isa kahit walang naglalathala nito sa dyaryo.

Pagkalipas ng ilang linggo, dinala ko siya sa Star Mountain.

Hindi kami nakaakyat nang malayo. Nagpapagaling pa rin ang kanyang katawan. Nanatili kami sa ibaba, kung saan ang hangin ay amoy mainit na lupa, inihaw na mais, at pananampalataya sa kapitbahayan. May mga pamilyang naglalakad, mga batang tumatakbo, mga babaeng may payong, mga lalaking may dalang tubig para sa lahat.

Tahimik na pinagmasdan ng nanay ko ang pag-akyat.

“Dito ako nag-propose ng tatay mo,” bigla niyang sabi.

Ngumiti ako.

“Hindi mo naman sinabi sa akin.”

“May mga bagay na iniingatan hanggang sa tumigil na ang pagsakit.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Huwag ka nang mag-ipon ng kahit ano nang mag-isa, Nay.”

Pinisil niya ang mga daliri ko.

“Hindi rin dapat ikaw.”

Nang araw na iyon, walang himala na parang pelikula. Walang kidlat na tumama kay Arthur. Ang mga utang at ang mga nawalang taon ay hindi nabura. Ngunit ang aking ina ay huminga nang hindi nasusunog, at ako ay bumalik sa aking bahay nang hindi humihingi ng pahintulot.

Minsan ang hustisya ay hindi dumarating na parang kulog.

Minsan dumarating ito na parang CT scan, isang kapitbahay na may notebook sa ilalim ng kanyang sweater, isang inang nilunok ang kanyang takot para mailabas ng kanyang anak ang katotohanan.

At mula noon, sa tuwing dumadaan ako sa Iztapalapa at nakikita ang anino ng Bundok ng Bituin na nababalot ng gabi, naaalala ko siya sa gurney na iyon—maliit at napakalaki nang sabay-sabay.

Ang aking ina ay pitumpu’t limang taong gulang noon.

Sabi ni Arthur, atensyon lang ang gusto niya.

Tama siya sa isang bagay.

Gusto ng nanay ko ng may magtingin.

At nang sa wakas ay nagawa na namin, hindi sakit ang aming natagpuan sa loob niya, kundi patunay na kahit ang pinakapagod na katawan ay maaaring maging saksi.

Isang altar.

Isang sigaw.

Isang pangungusap.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *