Basang-basa ang mukha ko at nanunuot ang amoy ng alak sa aking ilong. Sa gitna ng marangyang mansyon ng mga Dela Cruz sa Forbes Park, nakatayo ako habang pinagtatawanan ng mga mayayamang bisita.
“Ma, bakit mo naman ginawa ‘yun kay Maria?” tanong ni Angelo, ang fiancé ko, pero wala man lang bakas ng pagtatanggol sa kanyang boses. Sa halip, kinuha niya ang panyo at pinunasan ang sapatos niya na natalsikan din ng alak. “Maria, sinabi ko naman sa’yo, ‘wag mo nang hawakan ang gamit ni Mommy. Masyadong mahal ‘yan para sa sahod mo.”
Si Donya Victoria, ang nanay ni Angelo, ay tumawa nang mapang-api. “Angelo, bakit ba kasi sa dami ng babae sa Makati, isang hamak na waitress at working student pa ang pinili mo? Look at her, she looks like a wet rat!”
Huminga ako nang malalim. Tatlong taon. Tatlong taon kong tiniis ang pang-aapi nila dahil mahal ko si Angelo. Tiniis ko ang pagiging “katulong” sa paningin nila kahit na ang totoo ay isa akong tagapagmana ng pinakamalaking tech conglomerate sa Singapore na nagpanggap lang para mahanap ang tunay na pag-ibig.
“Donya Victoria,” mahinahon kong sabi habang pinupunasan ang mukha ko gamit ang palad. “Ang gown na ito… binayaran niyo na ba talaga?”

“Aba, bastos ka ah! Siyempre! Galing ‘yan sa pinaka-exclusive na boutique sa Paris!” sigaw niya.
Ngumiti ako nang bahagya, isang ngiting hindi nila inaasahan. “Kakaiba po kasi. Kakarating lang ng report sa akin na ang boutique na ‘yan, kasama ang main building ng Dela Cruz Holdings, ay nasa ilalim na ng bagong management simula alas-otso ng umaga.”
Nanigas si Donya Victoria. “Anong pinagsasabi mong basura ka? Nahulog na ba ang turnilyo mo sa utak?”
Eksaktong pagkatapos niyang sabihin ‘yun, biglang bumukas ang malaking pinto ng mansyon. Isang grupo ng mga lalaking naka-suit ang pumasok, sa pangunguna ng head lawyer ng pamilya ko, si Atty. Ramos.
Lahat ng bisita ay napalingon. Akala ni Angelo ay bisita sila para sa party, kaya lumapit siya nang nakangiti. “Atty. Ramos! Napadalaw po kayo?”
Pero hindi siya pinansin ng abogado. Dumiretso ito sa harap ko at yumuko nang malalim.
“Ms. Maria Isabella Tan-Villarreal, the transfer is complete. You now officially own 51% of the shares of Dela Cruz Holdings. Here is the termination notice for the current board members, as per your request.”
Binitawan ni Donya Victoria ang kanyang baso. Basag. Nanlaki ang mga mata ni Angelo habang nakatingin sa akin, tila hindi makapaniwala na ang “mahirap” niyang girlfriend ay ang nawawalang apo ng bilyonaryong si Don Villarreal.
Kinuha ko ang folder mula kay Atty. Ramos at tinitigan ang mag-inang Dela Cruz na ngayo’y putlang-putla ang mukha.
“Ngayon, Donya Victoria… sino na ang basura sa ating dalawa?”
Hindi pa doon natatapos ang lahat, dahil may isang sikretong ibinulong si Atty. Ramos sa akin na mas lalong nagpabilis ng tibok ng puso ko tungkol sa tunay na dahilan kung bakit gustong-gusto ni Angelo na pakasalan ako.
Nanatiling nakapinid ang aking paningin kay Angelo. Ang lalaking akala ko ay sandigan ko, ang lalaking pinangarap kong makasama habang-buhay, ay unti-unting nangangatog ang mga tuhod. Ang panyong kanina ay ginamit niya pampunas ng sapatos ay nahulog sa sahig—isang simbolo ng pagguho ng kanyang mundong gawa sa buhangin.
“Maria… I-isabella?” nauutal niyang sambit. “Anong ibig sabihin nito? Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Lumingon ako kay Atty. Ramos. Ang bulong niya kanina ay parang isang matalim na kutsilyo na humiwa sa huling hibla ng respeto ko para kay Angelo.
“Ipakita mo sa kanila, Atty. Ramos,” utos ko sa malamig na tinig.
Inilabas ni Atty. Ramos ang isang tablet at may pinindot na file. Isang audio recording ang umalingawngaw sa buong mansyon, sapat na para marinig ng lahat ng mga mapanuring bisita.
“Mom, don’t worry. Kapag nakuha ko na ang pirma ni Maria sa pre-nuptial agreement na may ‘hidden clause’ tungkol sa inheritance niya, kukunin natin ang lahat. Akala niya mahal ko siya? Pinagtitiisan ko lang ang pagiging cheap niya dahil alam kong siya ang nawawalang apo ni Don Villarreal. Pagkatapos ng kasal, itatapon ko rin siya sa kalsada kung saan siya galing.”
Boses iyon ni Angelo. Boses na dati ay nagpapatibok ng puso ko sa tuwa, pero ngayon ay nagdudulot sa akin ng matinding pagkasuklam.
Nanahimik ang buong paligid. Maging ang musika sa background ay tumigil. Ang mga tawa ng mga mayayamang bisita ay napalitan ng mga bulungan ng pangungutya—hindi na para sa akin, kundi para sa mga Dela Cruz.
“So, Angelo,” panimula ko, habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Hindi mo lang pala ako minahal dahil sa ‘pagkatao’ ko? Minahal mo ang pangalan ko na hindi mo man lang alam kung paano bigkasin nang tama kanina?”
“Maria, let me explain! Galit lang ako nung sinabi ko ‘yun, I didn’t mean it!” pagmamakaawa niya, pilit hinahawakan ang aking kamay.
Iniwas ko ang aking kamay na parang napaso. “Huwag mo akong hawakan. Ang kamay na ito ay hindi para sa mga taong ang tingin sa pag-ibig ay isang business transaction.”
Humarap ako kay Donya Victoria na tila estatwa sa kinatatayuan. Ang kanyang mamahaling gown na ipinagmamalaki niya ay mukhang basahan na ngayon sa aking paningin.
“Donya Victoria, tungkol sa tinatanong mo kanina kung sino ang basura…” kinuha ko ang baso ng alak mula sa isang dumaang waiter at dahan-dahang ibinuhos ito sa paanan niya, gaya ng ginawa niya sa akin. “Ang basura ay itinatapon. At simula sa araw na ito, ang pamilya niyo ay evicted na sa mansyong ito. This property is owned by Tan-Villarreal Real Estate. You have twenty-four hours to pack your things.”
“Hindi mo pwedeng gawin ito!” sigaw ni Donya Victoria, ang kanyang boses ay puno ng desperasyon. “Kami ang mga Dela Cruz! Kami ang may-ari ng kumpanyang ito!”
“Correction,” sabat ni Atty. Ramos. “Ms. Maria Isabella owns 51%. Technically, she is the company now. At ayon sa audit na isinagawa namin nitong nakaraang linggo, may ebidensya kami ng embezzlement na ginawa ng inyong asawa, si Don Roberto, sa pondo ng kumpanya. Kung hindi kayo aalis nang tahimik, ang susunod na bibisita sa inyo ay hindi na abogado, kundi ang mga pulis.”
Napaupo si Donya Victoria sa sahig, nawala ang lahat ng kanyang poise at kayabangan. Si Angelo naman ay sinubukang lumuhod sa harap ko, umiiyak at humihingi ng tawad.
“Maria, please! Mahal kita! Gagawin ko ang lahat, wag mo lang kaming sirain!”
Tiningnan ko siya nang may halong awa. “Angelo, hindi kita sinisira. Sinira niyo ang sarili niyo nung sandaling inakala niyo na ang pera ay sapat na para itapak-tapakan ang dangal ng ibang tao. Hindi ako ang ‘wet rat’ dito. Kayo ang mga dagang nagtatago sa likod ng marangyang pangalan habang nagnanakaw sa sariling kumpanya.”
Lumingon ako sa mga bisita. “Ang party ay tapos na. Maaari na kayong umalis.”
Isa-isang lumabas ang mga tao, ang iba ay kumukuha pa ng litrato ng naghihinagpis na mag-inang Dela Cruz. Sa gitna ng kaguluhan, nakaramdam ako ng gaan sa aking dibdib. Ang tatlong taon ng pagpapanggap at pagtitiis ay natapos na.
“Atty. Ramos, ihanda ang sasakyan,” sabi ko habang tinatanggal ang engagement ring na gawa sa diyamante na binili niya pala gamit ang perang ninakaw sa kumpanya namin. Ibinagsak ko ito sa harap ni Angelo. “Keep it. Baka kailanganin niyo ‘yan pambayad sa abugado niyo.”
Lumakad ako palabas ng mansyon nang taas-noo. Ang malamig na hangin ng gabi ay humahalik sa aking balat, tinatanggal ang lansa ng alak at ang pait ng nakaraan.
Sumakay ako sa naghihintay na itim na Rolls-Royce. Habang umaandar ang sasakyan palayo sa Forbes Park, kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang aking lolo sa Singapore.
“Lolo? Opo, tapos na. Nakita ko na ang hinahanap ko,” sabi ko habang nakatingin sa repleksyon ko sa bintana.
“And what did you find, Isabella?” tanong ng matandang boses sa kabilang linya.
“Nahanap ko ang sarili ko, Lolo. At nalaman ko na ang tunay na kapangyarihan ay wala sa perang hawak mo, kundi sa tapang mong talikuran ang mga taong hindi karapat-dapat sa iyong pagmamahal.”
Pinunasan ko ang huling bakas ng alak sa aking pisngi. Ang Maria na waitress at working student ay pumanaw na kasabay ng gabing iyon. Ang nagbabalik ay si Maria Isabella Tan-Villarreal—ang reyna na hindi na muling magpapaapi sa kahit na sino.
Sa huling pagkakataon, lumingon ako sa mansyon na unti-unting naglalaho sa dilim. Bukas, sisikat ang araw sa isang bagong yugto ng buhay ko. Isang buhay na wala nang kasinungalingan, wala nang pag-aalinlangan, at higit sa lahat, wala nang mga Dela Cruz.