SA SANDALING ILAPAG KO ANG MAINIT NA SABAW SA HARAP NG BIYENAN KO, BIGLA NIYANG HINAWAKAN ANG KAMAY KO AT BUMULONG NA TUMAKAS NA AKO DAHIL ANG ASAWA KO AY HINDI NIYA TUNAY NA ANAK AT ANG LALAKING NASA PINTO AY HINDI ANG PINAKASALAN KO. HINDI PA AKO NAKAKABAWI SA GULAT NANG MULA SA LIKURAN KO, NGUMITI ANG ASAWA KO AT TINANONG NIYA KUNG BAKIT KAILANGAN PANG SABIHIN ANG SECRETO GAYONG HINDI PA LUBOS NA KUMAKALAT ANG LASO SA KATAWAN NITO.

Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatingin sa mga mata ni Nanay Belen. Ang kanyang mga kamay na dati ay laging puno ng init, ngayon ay malamig na parang yelo at mahigpit ang pagkakahawak sa akin.

“Tumakas ka na, Kristine… Hindi siya si Gabriel,” halos hindi marinig na bulong niya, habang may tumutulong luha sa kanyang mga mata na puno ng takot.

Dahan-dahan akong lumingon sa pintuan. Nandoon si Gabriel—o ang lalaking kilala ko bilang Gabriel. Nakasandal siya sa hamba ng pinto, suot ang paborito niyang polo shirt, pero may kakaiba sa kanyang tingin. Wala na ang mapagmahal na kislap sa mga mata niya. Ang kapalit nito ay isang malamig at nakakangilabot na titig.

“Nay, bakit mo naman tinatakot ang asawa ko?” tanong niya habang dahan-dahang naglalakad palapit sa amin. Ang bawat hakbang niya ay parang tunog ng hatol ng kamatayan sa pandinig ko.

“Anong ibig sabihin nito, Gabriel? Anong lason?” tanong ko, pilit na pinatatatag ang aking boses kahit na halos gumuho na ang mundo ko.

Advertisements

Tumawa siya nang mahina, isang tawang hindi ko kailanman narinig sa loob ng limang taon naming pagsasama. Kinuha niya ang kutsara mula sa bát at tinitigan ang sabaw.

“Masyado kasing madaldal ang matandang ito, Kristine. Akala ko makakaalis tayo bukas nang walang ingay. Pero mukhang gusto niyang magpaalam nang may drama,” sabi niya habang hinahaplos ang buhok ni Nanay Belen na ngayon ay nagsisimula nang mahirapang huminga.

Napansin ko ang isang maliit na peklat sa likod ng kanyang tainga. Si Gabriel, ang tunay na Gabriel, ay may peklat sa kaliwang bahagi ng leeg dahil sa aksidente noong bata pa siya. Ang lalaking nasa harap ko… wala itong peklat doon.

“Sino ka talaga? Nasaan ang asawa ko?!” sigaw ko habang pilit na kinukuha ang cellphone ko sa bulsa.

Mabilis niyang hinablot ang braso ko at idiniin ako sa mesa. Ang mukha niya ay ilang pulgada na lang ang layo sa akin. Naamoy ko ang pabangong ginagamit ni Gabriel, pero ang aura niya ay sobrang layo sa taong minahal ko.

“Ang asawa mo? Hinihintay ka na niya sa ilalim ng pundasyon ng bagong bahay na ipinagawa natin,” bulong niya sa tainga ko. “At ikaw, Kristine, may huling pagkakataon ka. Sumama ka sa akin nang tahimik, o sasabay ka sa libing ng ‘nanay’ mo ngayon din.”

Biglang bumagsak si Nanay Belen mula sa upuan, nangingisay at bumubula ang bibig. Sa gitna ng kaguluhan, narinig ko ang doorbell ng bahay. Isang boses ng lalaki ang sumigaw mula sa labas.

“Pulis ito! Buksan ang pinto! May report kami ng nakawalang preso na nagpapanggap bilang si Gabriel Santos!”

Nanlaki ang mga mata ng lalaking nasa harap ko. Imbes na matakot, kinuha niya ang kutsilyo sa mesa at itinutok sa leeg ko.

“Huwag kang sisigaw, Kristine. Isang tunog lang mula sa bibig mo, hindi na aabot ang mga pulis na ‘yan para iligtas ka,” bulong niya, ang talim ng kutsilyo ay dahan-dahang bumaon sa balat ng aking leeg. Naramdaman ko ang init ng kaunting dugo na dumadaloy pababa sa aking dibdib.

Nanginginig ako, hindi lang sa takot para sa sarili ko, kundi dahil sa kalagayan ni Nanay Belen na nakahandusay sa sahig. Ang kanyang mga mata ay unti-unti nang tumitirik. Ang lason—ang lasong inihanda ng demonyong ito para sa amin—ay mabilis na kumikitil sa buhay ng biyenan ko.

“Gabriel… o kung sino ka man… parang awa mo na, tulungan natin si Nanay,” pagmamakaawa ko sa mahinang boses.

Tumawa siya nang mapait. “Huli na para sa kanya. At huli na rin para sa iyo kung hindi ka susunod.”

Muling kumalampag ang pinto. “Buksan ang pinto! Sisirain namin ito!” sigaw ng mga pulis sa labas.

Hinila ako ng lalaki patungo sa likod ng bahay, sa may kusina kung saan naroon ang pinto patungo sa garahe. Mahigpit ang sakal niya sa akin habang ang kutsilyo ay nananatiling nakadikit sa aking lalamunan. Bawat hakbang ko ay mabigat, tila hinihila ako ng bigat ng katotohanang ang lalaking katabi ko sa higaan gabi-gabi ay isang mamamatay-tao.

Ang Paghaharap sa Dilim

Nakarating kami sa garahe. Madilim dito, tanging ang ilaw lang mula sa kalsada ang nagbibigay ng kaunting liwanag. Doon ko nakita ang sasakyan namin—ang sasakyang madalas naming gamitin sa mga out-of-town trips. Sa loob ng limang taon, paanong hindi ko napansin? Paanong nabulag ako ng pag-ibig?

“Sumakay ka sa driver’s seat. Ikaw ang magmamaneho,” utos niya habang binubuksan ang pinto ng kotse nang hindi inaalis ang kutsilyo sa akin.

“Hindi ko kaya… nanginginig ang mga kamay ko,” sagot ko.

“Gawin mo! O gusto mong dito na lang kita tapusin?”

Biglang may sumabog sa loob ng bahay. Ang mga pulis ay nakapasok na. Narinig ko ang kanilang mga yabag at ang sigaw ng, “Clear!” mula sa sala.

“Nandiyan na sila!” sigaw ko, umaasang maririnig ako.

Sa pagkakataong iyon, nagkamali ang lalaki. Bahagya siyang lumingon sa pintuan ng garahe dahil sa gulat. Gamit ang lahat ng lakas na natitira sa akin, siniko ko siya nang malakas sa sikmura at tinapakang maigi ang kanyang paa.

“ARGH!” dumaing siya at nabitawan ang kutsilyo.

Tumakbo ako patungo sa kabilang panig ng garahe, nagtatago sa likod ng mga lumang kahon. “Tulong! Nandito kami sa garahe!” sigaw ko sa abot ng aking makakaya.

Ang Halimaw sa Likod ng Maskara

Hindi sumuko ang lalaki. Sa kabila ng dilim, nakita ko siyang dahan-dahang tumatayo. Ang anyo niya ay hindi na ang maamong Gabriel na nakilala ko. Siya ay parang isang hayop na naghahanap ng biktima.

“Kristine… akala ko ba matalino ka?” sabi niya, ang boses niya ay naging mas malalim at mas nakakatakot. “Alam mo ba kung gaano kahirap pag-aralan ang bawat kilos ng asawa mo? Ang paraan niya ng pagtawa, ang paborito niyang pagkain, pati ang paraan ng paghawak niya sa iyo… ginawa ko ang lahat para maging siya.”

“Bakit?! Bakit mo pinatay si Gabriel?!” tanong ko habang humihikbi.

“Dahil sa pera, Kristine. Ang insurance, ang lupang mana niya, at higit sa lahat… ang magandang asawa niya. Gusto ko ang buhay niya, kaya kinuha ko ito.”

Biglang bumukas ang pinto ng garahe mula sa loob ng bahay. Ang liwanag mula sa kusina ay tumama sa mukha ng lalaki. Sa sandaling iyon, nakita ko ang kabuuan ng kanyang kasamaan. Hindi siya si Gabriel. Siya ay si Elias, ang pinsan ni Gabriel na matagal nang nawawala at balitang nakulong sa ibang bansa.

“Pulis! Itaas ang mga kamay!” sigaw ng dalawang opisyal na pumasok sa garahe.

Ngunit imbes na sumuko, mabilis na dinampot ni Elias ang kutsilyo at sumugod sa akin. “Kung hindi ako magiging si Gabriel, walang sinuman ang makikinabang sa iyo!”

BANG!

Isang putok ng baril ang umalingawngaw sa loob ng saradong garahe. Napapikit ako sa takot. Nang idilat ko ang aking mga mata, nakita ko si Elias na dahan-dahang bumabagsak sa semento. Tinamaan siya sa balikat, sapat na para mapatigil siya.

Ang Pait ng Katotohanan

Agad akong dinaluhan ng mga pulis. “Ma’am, okay lang po ba kayo?” tanong ng isa sa kanila.

Hindi ako makasagot. Tumakbo ako pabalik sa loob ng bahay, sa dining room kung saan naroon si Nanay Belen. Ang mga medic ay nandoon na, sinusubukang i-revive siya.

“Nay… Nay, gumising ka…” bulong ko habang hinahawakan ang kanyang malamig na kamay.

Tumingin sa akin ang isang medic, malungkot ang kanyang mga mata. Umiling siya. “Pasensya na po, Ma’am. Hindi na kinaya ng puso niya ang lason.”

Napasigaw ako sa pait. Sa isang gabi, nawala ang lahat. Ang asawa ko, ang biyenan ko, at ang buhay na akala ko ay totoo.


Pagkalipas ng Isang Taon

Nakatayo ako sa harap ng puntod ni Gabriel Santos. Ang tunay na Gabriel. Pagkatapos ng imbestigasyon, natagpuan nga ang kanyang labi sa ilalim ng pundasyon ng aming garden, gaya ng sinabi ni Elias. Isang taon na ang nakalipas mula nang mangyari ang trahedyang iyon.

Si Elias ay nasa loob na ng kulungan, naghihintay ng habambuhay na pagkabilanggo. Marami pa palang biktima ang lalaking iyon, mga taong kinuhanan niya ng pagkakakilanlan para lang makatakas sa batas.

Hinaplos ko ang pangalan ni Gabriel sa lapida. “Sana naramdaman mo na mahal kita hanggang sa huli,” bulong ko.

Bawat gabi, tinitingnan ko pa rin ang sarili ko sa salamin, hinahanap ang mga bakas ng takot. Minsan, mahirap pa ring magtiwala. Pero sa tuwing naaalala ko ang huling babala ni Nanay Belen, alam ko na kahit sa huling sandali ng kanyang buhay, ang pagmamahal niya ang nagligtas sa akin.

Huminga ako nang malalim at naglakad palayo sa sementeryo. Ang sugat sa aking leeg ay naging peklat na—isang paalala na sa kabila ng dilim at panlilinlang, ang katotohanan ay laging makakahanap ng paraan para lumabas, gaano man ito kasakit.

Ngayon, dala ang alaala ng tunay na Gabriel, magsisimula akong muli. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako ang Kristine na basta-basta nagtitiwala. Ako na ang Kristine na marunong nang makinig sa mga bulong ng panganib, at handang ipaglaban ang sariling buhay.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *