
Nanginginig ang mga kamay ni Paulo habang binubuksan ang kanyang phone. Ang notification ay mula sa board of directors ng Santos Tech. Ang mensahe ay malinaw at direkta: “Immediate Removal of CEO and Asset Liquidation Due to Ethical Violations.”
“H-hindi… hindi ito maaari!” sigaw ni Paulo, halos mawalan ng balanse. “Sir Gabriel, nagkakamali kayo! Isang labandera lang si Maria! Nakita ko siya sa Makati na may dalang mga plastik ng damit!”
Ngumiti ako nang bahagya habang inaayos ang coat ni Gabriel sa aking balikat. “Paulo, ang nakita mo sa Makati ay ang pagbisita ko sa ‘Maria’s Hope Foundation’—ang laundry shop na itinayo ko para bigyan ng trabaho ang mga inang walang hanapbuhay. Hindi dahil kailangan ko ng pera, kundi dahil alam ko ang pakiramdam ng minamaliit.”
Tumingin ako kay Katrina, na kanina ay halos mamatay sa katatawa pero ngayon ay hindi na makatingin sa akin nang diretso. “Katrina, ang tinatawag mong ‘karangyaan’ na pinagsasaluhan niyo ngayon? Bayad na ‘yan. Pero simula bukas, asahan mong pati ang mga credit cards na ginagamit niyo ay mawawalan na ng bisa dahil ang bangkong nag-isyu niyan ay pagmamay-ari rin ng pamilya ko.”
Ang Pagguho ng Imperyo
Lumapit si Gabriel kay Paulo at kinuha ang gold-plated na relo nito mula sa mesa. “Ang relong ito, Paulo, ay bahagi ng corporate funds na ilegal mong ginamit para sa gabing ito. Bilang Chairman, kinukuha ko na ang lahat ng kagamitang hindi mo personal na pag-aari.”
“Sir, parang awa niyo na! Huwag niyo po akong i-terminate! Malulunod ako sa utang!” pagmamakaawa ni Paulo, na ngayon ay nakaluhod na sa harap ni Gabriel. Ang kanyang mapagmataas na mukha kanina ay napalitan ng purong desperasyon.
“Hindi sa akin ang desisyon, Paulo,” malamig na sagot ni Gabriel habang itinuturo ako. “Si Maria ang Chairman ng board. Siya ang magpapasya kung may matitira pa sa pangalan mo.”
Tinitigan ko si Paulo. Naalala ko ang lahat ng panglalait niya noong high school kami, at ang alak na itinapon niya sa akin kanina lang. “Sabi mo kanina, ang isang bote ng wine dito ay hindi ko kayang bilhin? Well, tama ka. Dahil hindi ko binibili ang wine—binibili ko ang buong ubasan. At ang ubasan na pinagkukunan niyan? Ipinapasara ko na rin para gawing lupang sakahan para sa mga mahihirap.”
Ang Huling Paalam
Tumayo na kami ni Gabriel para lumisan. Ang VIP room na kanina ay puno ng tawanan ay naging kasing tahimik ng sementeryo. Ang mga dating kaklase namin na nakisali sa panunukso ay hindi na makapagsalita, takot na sila ang susunod na puntiryahin ng aming kapangyarihan.
“Wait, Maria!” sigaw ni Katrina habang sinusubukang habulin kami sa hallway. “Friends naman tayo, ‘di ba? Pwede mo ba akong tulungan sa business ko?”
Huminto ako at lumingon sa kanya. “Ang tunay na kaibigan, Katrina, ay hindi tumatawa kapag tinatapunan ng alak ang kasama nila. Ang business mo? Good luck. Balita ko, ang supplier mo ay kukuha na rin ng bagong partner bukas.”
Paglabas namin ng hotel, sinalubong kami ng isang luxury sedan at isang grupo ng mga bodyguard. Pinagbuksan ako ni Gabriel ng pinto nang may labis na paggalang.
“Masyado ka bang naging harsh, Mahal?” tanong ni Gabriel habang umaandar ang sasakyan palayo sa hotel.
“Hindi, Gabriel,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana. “Tinuruan ko lang silang magbasa ng menu. Dahil sa mundong ito, hindi dahil ikaw ang may pinakamahal na order ay ikaw na ang may-ari ng restaurant. Minsan, ang taong tinitingnan mo nang mababa ang siyang nagpapatakbo ng buong gusali.”
Sa gabing iyon, ang reunion na dapat ay puno ng saya ay naging isang aral na hindi nila malilimutan: Ang tunay na yaman ay wala sa tatak ng damit o sa posisyon sa kumpanya, kundi sa respeto na ibinibigay mo sa bawat tao—anuman ang kanilang katayuan.