
Nanlaki ang mga mata ni Donya Remedios. Ang mga labi niya ay nanginig, at ang tanging nagawa niya ay mapahawak sa kanyang dibdib habang unti-unting bumababa sa hagdanan ng helicopter ang isang lalaking may tindig na kagalang-galang. Suot ang isang mamahaling itim na coat at may hawak na tungkod na may gintong hawakan, ang kanyang mukha ay tila hindi tinablan ng panahon.
Siya si Don Vicente Villarreal. Ang lalaking tatlong taon nang ibinalitang pumanaw sa isang aksidente sa karagatan.
“V-Vicente?” nauutal na tawag ni Donya Remedios. “Hindi ito maaari… nakita namin ang ulat! Ang pagsabog ng yate…”
Huminga nang malalim ang aking ama at naglakad palapit sa akin. Hinawakan niya ang aking balikat at marahang hinalikan ang aking noo. “Patawad, Cassandra, kung kinailangan nating magpanggap nang matagal. Pero kung hindi ko ginawa iyon, hindi natin malalaman kung gaano kasahol ang mga taong pinagkatiwalaan natin ng iyong kaligayahan.”
Tumingin si Don Vicente kay Gabriel na ngayon ay tila nanlambot ang mga tuhod. “Gabriel Santos, ang aking kumpanya ang nag-angat sa inyo mula sa pagkakautang tatlong taon na ang nakakaraan sa ilalim ng kondisyon na aalagaan mo ang aking anak. Ngunit anong ginawa niyo? Hinayaan niyo siyang maging katulong sa sarili niyo ring pamamahay.”
Ang Pagbagsak ng Maskara
“Papa…” bulong ko, ramdam ang bigat ng mga luhang kanina ko pa pinipigilan. “Akala nila ay wala akong kakampi. Akala nila ay sapat na ang pera nila para tapakan ang dangal ko.”
Hinarap ko si Donya Remedios na ngayon ay basang-basa na rin ng ulan, pero hindi dahil sa ulan kundi dahil sa pawis ng kaba. “Donya Remedios, ang sabi niyo kanina ay pulubi ako? Ang mansyong kinatatayuan niyo ay binili ng tatay ko noong nakaraang buwan pa sa pamamagitan ng isang dummy company. Ang kumpanya ng asawa ko? Foreclosed na dahil sa sunud-sunod na maling investments na pinasok niyo para lang tustusan ang inyong luho.”
“Cassie, mahal, pag-usapan natin ‘to,” pagsusumamo ni Gabriel, sinusubukang hawakan ang kamay ko. “Naguguluhan lang ako. Si Mama kasi… siya ang nagsasabi na hindi tayo bagay. Pero mahal kita!”
“Mahal?” Isang mapait na tawa ang kumawala sa akin. “Mahal mo ako pero hinayaan mo akong itulak sa putikan? Mahal mo ako pero nanahimik ka nang tawagin mong ‘basura’ ang anak na dinadala ko?”
Lumingon ako kay Atty. Mendoza. “Atty, ilabas ang ebidensya.”
Binuksan ni Atty. Mendoza ang isang briefcase at naglabas ng mga larawan at dokumento. “Narito ang mga patunay na si Donya Remedios at ang kanyang kapatid ang nagplano ng pagsabog sa yate ni Don Vicente tatlong taon na ang nakakaraan. Nais niyo lamang makuha ang insurance at ang mga shares ng Villarreal Group sa pamamagitan ng pagpapakasal ni Gabriel kay Cassandra.”
Napasinghap ang mga katulong at mga kapitbahay na nakikiuso. Ang mukha ni Donya Remedios ay naging kasingputi ng papel. “H-hindi totoo ‘yan! Gawa-gawa lang ‘yan!”
“Mayroon kaming saksi, Remedios,” malamig na sabi ni Don Vicente. “Ang kapitan ng yate na inakala mong napatay mo rin ay buhay at nasa pangangalaga namin. Ngayong araw, hindi lang kayo mawawalan ng yaman. Mawawalan din kayo ng laya.”
Ang Matamis na Paghihiganti
Sa isang senyas ni Atty. Mendoza, pumasok ang tatlong sasakyan ng pulis sa gate ng mansyon. Ang mga sirena ay tila musika sa aking pandinig—ang tunog ng hustisyang matagal kong hinintay.
“Donya Remedios Santos, you are under arrest for frustrated murder and falsification of documents,” pahayag ng opisyal.
“Gabriel! Tulungan mo ako! Anak!” tili ng matanda habang pinupusasan. Ngunit si Gabriel ay nakatulala lang, lugmok sa katotohanang ang lahat ng tinatamasa niya ay gumuho sa isang iglap.
Bago sila isakay sa sasakyan, lumapit ako kay Donya Remedios. Kinuha ko ang mga damit kong itinapon niya sa putikan. “Sabi niyo, ayaw niyo ng dumi sa pamilya niyo? Tama kayo. Kaya aalisin ko na ang sarili ko at ang anak ko sa maruming pangalan niyo.”
Inabot ko kay Gabriel ang divorce papers na matagal ko nang pinirmahan. “Tapos na tayo, Gabriel. Ang anak ko ay magdadala ng apelyidong Villarreal. Hinding-hindi mo siya makikita, at hinding-hindi ka makakahawak ng kahit isang sentimo mula sa amin.”
Ang Paglipad Patungo sa Bagong Simula
“Handa ka na ba, anak?” tanong ni Papa habang inaalalayan ako patungo sa helicopter.
Tumingin ako sa huling pagkakataon sa mansyong naging kulungan ko sa loob ng tatlong taon. Ang ulan ay tumitila na, at isang bahaghari ang unt-unting sumisibol sa abot-tanaw.
“Opo, Papa. Handa na akong bawiin ang buhay na nararapat para sa akin.”
Sumakay kami sa helicopter. Habang paitaas kami, nakita ko mula sa itaas ang maliit na pigura ni Gabriel na nakaluhod sa gitna ng garden, mag-isa, talunan, at walang natira kundi ang mga gamit na dati nilang ipinagmamalaki na ngayon ay pag-aari na ng isang “pulubing” minaliit nila.
Sa loob ng chopper, ibinigay sa akin ni Papa ang isang tablet. “Simulan mo na, Cassandra. Ipakita mo sa kanila kung paano magpatakbo ng isang tunay na imperyo.”
Ngumiti ako at hinawakan ang aking tiyan. Ang batang ito ay hindi lalaking may takot sa mata. Lalaki siyang may dangal, sa ilalim ng proteksyon ng mga Villarreal.
“Atty. Mendoza,” tawag ko sa abogado.
“Po, Señorita?”
“I-auction ang lahat ng ari-arian ng mga Santos. Ang kikitain ay ibigay sa mga foundation para sa mga biktima ng pang-aabuso. At siguraduhin na sa bawat selda na tutuluyan nina Remedios, ang tanging maririnig nila ay ang balita ng aking tagumpay.”
Ang helicopter ay lumipad palayo sa Forbes Park, patungo sa isang mundong kung saan ako na ang may hawak ng renda. Hindi na ako ang Cassandra na inaapi; ako na ang Cassandra Villarreal—ang reynang nagbalik upang bawiin ang kanyang trono.