
Sa likod ng kanang tainga ni Baby Luna, kumikinang ang isang maliit na balat na hugis korona—isang tila tattoo na natural na nakaukit sa balat, ngunit kulay ginto kapag nasisinagan ng araw.
Nanlaki ang mga mata ni Don Roberto. Napahawak siya sa kanyang dibdib at muling yumukod nang mas mababa pa kaysa kanina. “Ang Golden Crest… hindi lamang kayo ang tagapagmana ni Don Mariano, Senyorita Clarissa. Ang sanggol na iyan… siya ang itinakdang mamumuno sa Altheia Global, ang lihim na organisasyong nagpapatakbo sa ekonomiya ng pitong bansa sa Asya. Ang birthmark na iyan ay lumilitaw lamang sa bawat ikaapat na henerasyon ng inyong lahi.”
Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa Brgy. San Jose. Ang mga kapitbahay na dati ay tinitingnan ako nang may awa at pangungutya ay tila estatwang hindi makagalaw.
Ang Pagbagsak ng mga Mapang-api
“C-Clarissa… anak…” nauutal na tawag ni Aling Sonya. Sinubukan niyang lumapit, ang kanyang mukha na kanina ay punong-puno ng poot ay biglang nagmistulang maamong tupa. “Naku, nagkamali lang ako ng nasabi kanina! Alam mo naman ang matatanda, mabilis uminit ang ulo. Halika, pumasok kayo sa loob. Ipagluluto kita ng paborito mong tinola.”
Tumingin ako sa kanya, direkta sa kanyang mga mata. Wala na ang takot. Wala na ang panginginig. Ang tanging nararamdaman ko na lang ay ang bigat ng labindalawang buwan ng pang-aalipusta, ng pagpapakain sa akin ng tirang pagkain, at ng pagpapaligo sa akin sa labas ng bahay habang ako ay buntis pa.
“Ang tinolang may lason ng panlalait?” malamig kong tanong. “Huwag na, Aling Sonya. Sabi niyo kanina, malas ang anak ko. Sabi niyo, hindi niyo kailangan ng pulubi.”
“Clarissa, please,” singit ni Mateo, pilit na kumakapit sa laylayan ng aking lumang duster. “Asawa mo ako. Ama ako ni Luna. Hindi mo pwedeng gawin sa amin ito. Saan kami lulugar kung gigibain ang bahay namin?”
Tiningnan ko ang lalaking minahal ko—ang lalaking nangakong poprotektahan ako pero nanahimik habang tinatapon ng nanay niya ang barya sa mukha ko.
“Don Roberto,” tawag ko nang hindi inaalis ang tingin kay Mateo.
“Ano po iyon, Senyorita?”
“Gaya ng sinabi ko kanina, bilhin niyo ang buong lupang ito. Ngayong oras din. Ibigay niyo ang triple ng halaga sa lahat ng kapitbahay para lumipat sila sa mas magandang subdivision na pag-aari natin. Pero ang bahay na ito…” itinuro ko ang maliit at barung-barong na bahay nina Aling Sonya. “Huwag niyo silang bibigyan ng kahit isang duling na sentimos. Paalisin sila. Ngayon din.”
“Masusunod po,” sagot ni Don Roberto. Sa isang kumpas ng kanyang kamay, lumapit ang isang grupo ng mga lalaking nakasuot ng itim na uniporme. “Ilabas ang lahat ng kagamitan ng mga taong ito. Ihagis sa kalsada. Siguraduhin na walang matitirang kahit isang pako.”
Ang Bagong Bukas
“HINDI! HINDI PWEDE ITO!” tili ni Aling Sonya habang pilit na hinahawakan ang kanilang lumang telebisyon na pilit nilalabas ng mga tauhan ni Don Roberto. “Magnanakaw kayo! Pulis! Tawagin niyo ang pulis!”
Ngunit walang pulis na dumating. Sa halip, ang mga kapitbahay na dati ay kakampi ni Aling Sonya sa pagtsitsismis sa akin ay nagsimula nang mag-impake nang masaya dahil sa tseke na iniabot ng mga tauhan ni Don Roberto. Wala nang gustong tumulong sa kanila.
Sumakay ako sa pinakamarangyang limousine. Ang loob nito ay parang isang palasyo—malamig, mabango, at may malambot na higaan para kay Baby Luna. Habang dahan-dahang umaandar ang sasakyan, binaba ko ang bintana.
Nakita ko si Mateo na nakaluhod sa putikan, umiiyak habang pinapanood ang dambuhalang bulldozer na unti-unting dinudurog ang kanilang bahay. Ang mga baryang itinapon ni Aling Sonya sa mukha ko kanina ay nakakalat pa rin sa lupa, dinadaanan na lang ng mga tao.
“Mateo!” sigaw ko.
Lumingon siya nang may pag-asa sa kanyang mga mata. “Clarissa? Binago mo na ang isip mo?”
Ngumiti ako—isang ngiting puno ng pait at tagumpay. “Nakalimutan mo ang barya mo sa putikan. Pulutin mo ‘yan. ‘Yan na lang ang natitirang yaman niyo.”
Tuluyan nang sumara ang bintana.
Ang Pagbabalik sa Imperyo
Dinala ako sa Altheia Manor, isang malawak na lupain sa tuktok ng isang bundok na natatakpan ng ulap. Dito, sinalubong ako ng daan-daang katulong at tauhan, lahat sila ay nakayuko bilang paggalang.
Sa loob ng isang buwan, nagbago ang lahat. Mula sa isang babaeng tila basahan ang suot, naging isang makapangyarihang lider ako. Ngunit sa kabila ng lahat ng ginto at pilak, ang tanging mahalaga sa akin ay ang kaligtasan ni Luna.
Isang gabi, habang hinehele ko si Luna, pumasok si Don Roberto sa aking opisina.
“Senyorita, may balita po tungkol sa pamilya ni Mateo,” ulat niya.
“Anong nangyari?”
“Nagpalaboy-laboy sila sa lansangan. Sinubukan ni Mateo na mag-apply sa ating mga construction site, ngunit hinarang namin ang kanyang pangalan sa lahat ng kumpanya sa bansa. Si Aling Sonya naman ay kasalukuyang namamalimos sa tapat ng simbahan kung saan kayo dati kinasal.”
Huminga ako nang malalim. “Sapat na ba ang ganyang paghihirap para sa labindalawang buwan kong pagtitiis?”
“Kayo po ang masusunod, Senyorita. Ngunit may isa pang bagay…” Inabot ni Don Roberto ang isang lumang sobre. “Natuklasan po namin sa mga dokumento ni Don Mariano na ang kasal niyo ni Mateo ay… peke. Binayaran ni Aling Sonya ang huwad na huwes para makuha ang ilang lupain na nakapangalan sa inyo noon pang bata kayo, nang hindi niyo nalalaman.”
Nanlamig ang buo kong katawan. Kaya pala… kaya pala pinakasalan ako ni Mateo hindi dahil sa mahal niya ako, kundi dahil alam nila—sa simula pa lang—na may halaga ang pangalan ko, kahit hindi nila alam ang buong katotohanan ng aking pagkatao.
Ang Huling Paghaharap
Nagpasya akong harapin sila sa huling pagkakataon. Sumakay ako sa aking sasakyan at nagtungo sa tapat ng simbahan. Doon, nakita ko ang isang matandang babaeng madungis, nakaupo sa karton, may hawak na lata. Si Aling Sonya. Sa tabi niya ay si Mateo, payat na payat at tila nawalan na ng katinuan.
Bumaba ako ng sasakyan. Nakasuot ako ng isang itim na silk dress, ang aking buhok ay maayos na nakapusod, at ang aking mga alahas ay kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw.
Nang makita nila ako, mabilis na gumapang si Aling Sonya patungo sa aking sapatos. “Clarissa! Maawa ka! Nagugutom na kami! Kahit konting barya lang!”
Kinuha ko ang aking pitaka. Naglabas ako ng isang bundle ng tig-iisang libong piso—isang daang libong piso lahat. Nanlaki ang mga mata nila. Akala nila ay ibibigay ko ito sa kanila.
Ngunit sa harap nila, sinindihan ko ang isang lighter at sinunog ang pera.
“Clarissa, ano ang ginagawa mo?!” sigaw ni Mateo.
“Sinusunog ko ang mga alaala niyo,” sabi ko habang pinapanood ang pag-abo ng pera. “Hindi niyo deserve ang yaman ko. Hindi niyo deserve ang kahit anong tulong ko. Ang tanging ibibigay ko sa inyo ay ang katotohanan.”
Inihagis ko sa harap nila ang dokumentong nagpapatunay na peke ang aming kasal. “Alam ko na ang lahat. Alam ko na ginamit niyo ako. Kaya mula sa araw na ito, hindi lang kayo mawawalan ng bahay at pera. Isasampa ko ang kasong estafa at falsification of documents laban sa inyo. Mabubulok kayo sa kulungan.”
Dumating ang mga pulis—ang tunay na mga pulis sa pagkakataong ito. Pinusasan si Mateo at Aling Sonya sa harap ng maraming tao.
“HINDI! CLARISSA, PARANG AWA MO NA!” huling sigaw ni Aling Sonya bago siya isakay sa loob ng mobile.
Tumingin ako sa langit. Ang araw ay unti-unti nang lumulubog. Naramdaman ko ang isang malambot na kamay na humahawak sa aking daliri. Si Baby Luna, na karga ng aking yaya, ay nakangiti sa akin.
“Tapos na, Luna,” bulong ko. “Mula ngayon, wala nang mananakit sa atin. Tayo ang may-ari ng bukas.”
Sumakay ako muli sa aking limousine, hindi bilang isang biktima, kundi bilang ang reyna na dapat ay noon pa man. Sa gitna ng ingay ng lungsod, ang tanging narinig ko ay ang tawa ng aking anak—isang tunog na mas mahalaga pa sa lahat ng bilyong halaga ng aking imperyo.