
Tumingin ako kay Juancho na kasalukuyang nanginginig sa aking harapan habang ang kanyang mga palad ay nakapatong sa marangyang carpet ng Shangri-La. Ang mga luha niya ay walang tigil sa pag-agos, ngunit wala na itong epekto sa akin. Ang bawat patak ng luha niya ay parang musika sa aking pandinig matapos ang lahat ng pang-aalipusta na natanggap ko mula sa kanya at sa kanyang sakim na pamilya.
“Dalhin ninyo ang projector na ‘yan,” malamig kong utos sa mga bodyguard ni Don Rodolfo habang itinuturo ang malaking screen na naglalaman pa rin ng mga larawan namin ng aking ama. “Gusto kong makita ng lahat kung gaano karumi ang pamilyang ito.”
Agad na kumilos ang mga tauhan ng aking ama. Sa loob ng ilang segundo, napalitan ang mga larawan sa screen. Hindi na ito ang mukha ko, kundi mga lihim na dokumento ng kumpanya ng pamilya ni Juancho—ang mga ilegal na transaksyon, ang mga pekeng kontrata, at ang mga ebidensya ng korapsyon ng kanyang ama na si Senador Alfonzo.
Nang makita ito ng senador, agad siyang napasandal sa pader, sapupo ang kanyang dibdib habang unti-unting nawawalan ng kulay ang kanyang mukha. “H-Hindi… Paano ninyo nakuha ang mga dokumentong ‘yan?!” nanginginig na sigaw ng senador.
“Akala ninyo ba ay hindi ko alam na ginamit ninyo ang pangalan ko para makakuha ng bilyong-bilyong pondo mula sa mga bangko?” pagpapatuloy ko, habang dahan-dahang lumalapit kay Senyora Amanda na ngayon ay nakatulala at hawak pa rin ang diamond necklace na marahas niyang hinila mula sa aking leeg. “Inalipusta ninyo ako, tinawag na pulubi, at itinapon na parang basura. Ngunit ang totoo, ang kumpanya ninyo ay matagal nang bangkarote kung hindi dahil sa mga pirma ko na palihim kong inaprubahan bilang kinatawan ng Roxas Development Corporation.”
“Angelica… anak, pakinggan mo ako,” lumapit si Senyora Amanda, sinubukang hawakan ang aking kamay gamit ang kanyang nanginginig na mga daliri. “Nagkamali kami. Nadala lang kami sa mga maling akusasyon ni Bianca! Si Bianca ang may kasalanan ng lahat!”
“Anong ako?!” sigaw ni Bianca na ngayon ay sinusubukan nang tumakas patungo sa exit ng ballroom. Ngunit bago pa man siya makalapit sa pinto, hinarangan na siya ng dalawang armadong bodyguard ni Don Rodolfo. “Bitawan ninyo ako! Wala akong kinalaman dito!”
“Walang aalis sa silid na ito hangga’t hindi natatapos ang party ko,” seryosong sabi ng aking ama, si Don Rodolfo, habang itinutukod ang kanyang gintong tungkod sa sahig. Ang tunog nito ay tila naging hudyat ng katapusan para sa pamilya nina Juancho.
Humarap ako kay Juancho na nananatiling nakaluhod. Ang lalaking akala ko ay magiging katuwang ko sa buhay ay isa palang duwag na walang ibang hinangad kundi ang kapangyarihan at yaman.
“Juancho, binigyan kita ng pagkakataon na patunayan ang pagmamahal mo,” sabi ko habang tinititigan siya sa mata. “Sinadya kong magpanggap na isang simpleng ampon para makita ko kung hanggang saan ang paninindigan mo. Pero sa unang pagkakataon na akala mo ay may mas mayaman sa akin, agad mo akong ipinalit at sinaktan. Ngayong gabi, hindi lang ang kasal natin ang tapos. Tapos na rin ang marangyang buhay na nakasanayan mo.”
“Angelica, pakiusap! Huwag mong gawin ito sa akin! Mahal kita, nagpadalos-dalos lang ako!” pagmamakaawa ni Juancho habang sinusubukang yakapin ang aking mga binti.
“Ilayo ninyo ang maruming nilalang na yan sa anak ko,” utos ni Don Rodolfo sa kanyang mga tauhan. Agad na hinila ng dalawang bodyguard si Juancho patayo, bago siya itinulak palayo sa akin.
“Pakidala rin ang mga dokumentong yan sa dinaluhang press conference sa labas ng hotel,” utos ko kay Pak Satria, ang pinagkakatiwalaang sekretaryo ng aking ama. “Gusto kong bukas na bukas din, malaman ng buong Pilipinas kung anong klaseng kriminal ang pamilyang ito. At lahat ng ari-arian na nakapangalan sa kanila na binili gamit ang pera ng Roxas Enterprise, bawiin ninyo ngayon din.”
“Masusunod po, Prinsesa Angelica,” sagot ni Pak Satria bago mabilis na lumabas ng ballroom upang isagawa ang aking utos.
Nagsimulang magkagulo ang mga bisita sa loob ng Shangri-La. Ang mga sikat na personalidad at politiko na dating bumabati at humahanga sa pamilya ni Juancho ay isa-isang lumayo sa kanila, tila takot na madamay sa napipintong pagbagsak ng kanilang dinastiya.
Isang linggo ang mabilis na lumipas matapos ang gabing iyon na naging laman ng lahat ng balita sa telebisyon at pahayagan sa bansa. Ang pamilya ni Juancho ay opisyal nang idineklarang bangkarote, at ang kanyang ama ay kasalukuyan nang sumasailalim sa imbestigasyon dahil sa patong-patong na kaso ng korapsyon at pandaraya.
Ngayon, nakaupo ako sa pinakamalaking opisina sa tuktok ng Roxas Tower sa Makati City. Suot ko ang isang mamahaling designer suit na gawa sa Paris, at sa aking harapan ay ang mga ulat ng unti-unting pagbili ng aming kumpanya sa mga natitirang ari-arian ng pamilya nina Juancho sa napakababang halaga.
Biglang kumatok ang aking sekretaryo. “Ma’am Angelica, nasa labas po si Juancho at ang kanyang ina. Isang oras na po silang nagmamakaawa sa lobby na makita kayo. Sabi ng security, mukhang wala na silang pambili ng pagkain at pilit nilang ibinibenta ang mga natitira nilang lumang gamit para lang may pambayad sa abogado.”
Ipinatong ko ang aking mamahaling fountain pen sa lamesa at dahan-dahang ngumiti habang tinitingnan ang magandang tanawin ng lungsod mula sa aking bintana. Ang oras para sa huling yugto ng aking paghihiganti ay dumating na.
“Papasukin mo sila, ngunit siguraduhin mong mararamdaman nila ang tunay na kahulugan ng pagiging basura,” utos ko na may kasamang malamig na ngiti.