Nang mabuksan ko nang buo ang damit niya, nakita ko siya.
Isang mahabang peklat ang bumalot sa kanyang dibdib.
At isa pang mas maliit malapit sa balikat.
Tumingala ako.
-Anong nangyari?
Magiliw na ngumiti si Manuel.
—Isang atake sa puso tatlong taon na ang nakalilipas… at isang komplikadong operasyon.
Nakaramdam ako ng bukol sa lalamunan ko.
—Hindi mo sinabi sa akin.
—Hindi ko sinasadyang mag-alala ka.
Nanatili akong tahimik, pinagmamasdan ang mga markang iyon.
Hindi na katulad ng naaalala ko noong kabataan namin ang katawan ni Manuel.
Pero hindi rin ganoon ang sa akin.
May mga age spots din ang mga kamay ko.
Hindi na matigas ang balat ko noon.
Nagkuwento ang ating mga katawan.
Mga kwento ng buhay.
Ng mga pagkalugi.
Mula sa mga taon na hindi na bumalik.
At saka ko naintindihan kung bakit ko naramdaman ang lungkot na iyon.
Hindi iyon takot.
Ito ang bigat ng lahat ng nawala sa amin.
Apatnapung taon.
Apatnapung taon na sana ang pinagsamahan natin.
Lumapit ako sa kanya.
Dahan-dahan kong hinawakan ang peklat.
—Akala ko huli na para magmahal muli —sabi ni Manuel.
Umiling ako.
—Hindi pa huli ang lahat.
Tiningnan ko siya sa mga mata.
—Kakarating lang namin… mas matalino.
Hinawakan ni Manuel ang kamay ko.
Humiga kami nang magkatabi.
Walang pagmamadali.
Walang mga walang kabuluhang inaasahan.
Dalawang tao lang na nakahanap ng daan pabalik pagkatapos ng isang buong buhay.
At sa sandaling iyon ay naunawaan ko ang isang bagay na napakasimple.
Ang tunay na pag-ibig ay hindi laging dumarating kapag tayo ay bata pa.
Minsan dumarating ito kapag tayo ay nabuhay nang sapat na katagal para maunawaan kung ano talaga ang ibig sabihin ng hindi mag-isa.