
Narito ang pagpapatuloy ng iyong kuwento sa wikang Filipino:
Ang Misteryo ng Nakatagong Kasunduan
Ang katahimikan sa loob ng simbahan ay naging nakakabingi. Ang bawat mata ay nakatuon sa matandang babaeng dahan-dahang naglalakad sa gitna ng aisle. Siya ay si Donya Saturnina Cruz, ang matriarch ng pamilya Cruz at ang lola ni Alexander. Ang kanyang bawat hakbang ay may dalang awtoridad na nagpatahimik maging sa mga bulungan ng mga tsismosong bisita.
“Lola, anong ginagawa niyo rito?” tanong ni Alexander, bakas ang gulat sa kanyang boses.
Hindi siya sinagot ng matanda. Sa halip, lumingon siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay tila sinusuri ang bawat himaymay ng aking pagkatao. “Isabella Torres… o mas tamang tawaging Isabella de la Vega-Torres. Akala mo ba ay nagkataon lang ang lahat ng ito?”
Kumunot ang noo ko. “Anong de la Vega? Torres lang ang pangalan ko. At anong kasal ang sinasabi niyo? Hindi ko kilala ang lalaking tinutukoy niyo.”
Ngumiti nang mapait si Donya Saturnina. Inabot niya ang dokumentong hawak ni Alexander at itinaas ito para makita ng lahat. “Ang kasal ninyo ni Alexander ay isang palabas lamang para protektahan ang iyong mana. Pero ang totoong kasunduan—ang Blood Compact ng dalawang pamilya—ay nagsasabing ikakasal ka sa tagapagmana ng De la Vega sa oras na may magtangkang agawin ang iyong karangalan sa harap ng altar.”
Ang Pagpasok ng Tunay na Dragon
Biglang yumanig ang lupa sa tunog ng isang helicopter na lumapag sa labas ng simbahan. Ang malaking pinto ay muling bumukas, at sa pagkakataong ito, hindi lang bodyguard ang pumasok. Isang lalaking may matinding presensya, suot ang isang gray na suit na tila gawa sa pilak, ang naglakad papasok.
“Siya…” bulong ni Carlos, na ngayon ay tila hihimatayin na sa takot. “Siya ang Phantom of the South… si Sebastian de la Vega.”
Si Sebastian de la Vega ang pinakamayamang tao sa bansa na kailanman ay hindi nagpakita ng mukha sa publiko—hanggang ngayon. Huminto siya sa harap ko. Ang kanyang mga mata ay kulay abo, malamig, at tila walang emosyon.
“Isabella,” tawag niya sa pangalan ko. Ang kanyang boses ay parang haplos ng pelus na may talim ng bakal. “Tapos na ang laro. Oras na para umuwi ang tunay na Reyna.”
Ang Pagbagsak ni Nina at Carlos
Lumingon si Sebastian kina Nina at Carlos na hanggang ngayon ay nakaluhod sa sahig. “At kayong dalawa… akala niyo ba ay makakatakas kayo pagkatapos ninyong hiyain ang babaeng pagmamay-ari ko?”
“S-Sebastian… hindi namin alam! Si Isabella… akala namin ay hamak na empleyado lang siya!” pagmamakaawa ni Nina, habang pilit na inaayos ang kanyang puting gown na ngayon ay dumi-dumi na sa sahig.
“Ang kumpanyang pinagtatrabahuhan niyo? Ang mansyong tinitirhan niyo? Ang mga credit card na ginamit niyo para sa kasal na ito?” bawat salita ni Sebastian ay parang sampal. “Lahat ‘yan ay galing sa pondo ni Isabella. At ngayong napatunayan niyo na ang inyong kataksilan, binabawi ko ang lahat. Simula sa segundong ito, wala kayong kahit isang kusing. Maging ang mga damit na suot niyo ay kukunin ng mga sheriff sa labas.”
Nagkagulo ang mga bisita. Ang mga taong kanina ay tumatawa sa akin ay ngayon ay nag-uunahang lumayo kina Nina at Carlos.
“Isabella, please! Bestie! Patawarin mo ako!” sigaw ni Nina habang hinahila siya ng mga security guard palabas ng simbahan.
“Carlos, gawin mo ang paraan!” hagulgol ni Nina, pero si Carlos ay hindi makakilos. Nakatitig lang siya sa akin, punong-puno ng pagsisisi at panghihinayang. Ngayon niya lang napagtanto: ang babaeng iniwan niya para sa “ambisyon” ay siya palang may-ari ng lahat ng ambisyong gusto niyang makamit.
Ang Kasunduang Hindi Matatakasan
Humarap ako kay Sebastian. “Hindi kita kilala. Hindi ko tatanggapin ang kasal na ito.”
Ngumiti si Sebastian, isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata. “Wala kang pagpipilian, Isabella. Tatlong taon kitang hinintay habang nagpapanggap kang isang ordinaryong tao para lang subukin ang katapatan ng lalaking iyon. Ngayong nabigo siya, ang kontrata ay naging aktibo.”
“Kontrata? Anong kontrata?”
Lumapit si Donya Saturnina. “Ang iyong ama, bago siya mamatay, ay ipinagkatiwala ang buong De la Vega-Torres Empire kay Sebastian. Ang tanging paraan para mabawi mo ang iyong kapangyarihan ay kung papakasalan mo siya. Kung hindi, lahat ng yaman mo ay mapupunta sa kawanggawa, at mananatili kang walang anuman habang-buhay.”
Tumingin ako sa paligid. Ang simbahang ito na dapat ay lugar ng aking kaligayahan ay naging isang malaking entablado ng kapangyarihan at paghihiganti.
Tumingin ako kay Alexander, ang lalaking akala ko ay asawa ko sa isang sikretong seremonya. “Alexander, alam mo ba ito?”
Yumuko si Alexander. “Isabella… ako ay inatasan lang ni Sebastian na protektahan ka sa malayo. Ang kasal natin sa papel ay para lang ilihis ang mga kaaway mo. Pero siya… siya ang tunay mong nakatakda.”
Ang Bagong Altar
“So, Isabella,” hamon ni Sebastian, habang inilahad niya ang kanyang kamay sa akin. “Gusto mo bang lumabas dito bilang isang talunang babaeng inagawan ng fiancé, o gusto mong lumabas dito bilang pinakamakapangyarihang babae sa bansa na may asawang luluhod sa paanan mo?”
Huminga ako nang malalim. Tiningnan ko ang singsing na inilapag ko sa mesa kanina—ang singsing ni Carlos na gawa sa mumurahing ginto. Pagkatapos ay tiningnan ko ang kamay ni Sebastian—may suot siyang itim na singsing na may selyo ng aming pamilya.
Hindi ako talunan. At hinding-hindi ako magiging biktima.
Inabot ko ang kamay ni Sebastian. Ang kanyang balat ay malamig, pero naramdaman ko ang kuryente ng kapangyarihan na dumaloy sa akin.
“Ipagpatuloy ang seremonya,” malamig kong sabi sa pari na kanina pa nakatulala sa gilid.
“Pero Ma’am… ang pangalan sa dokumento…” utal ng pari.
“Palitan ang pangalan,” utos ni Sebastian. “Isabella de la Vega-Torres at Sebastian de la Vega. Ngayon din.”
Ang Paghihiganti ay Isang Pagkaing Hinahain Nang Malamig
Habang naglalakad kami pabalik sa altar, dumaan kami sa harap nina Nina at Carlos na hila-hila na ng mga pulis dahil sa kasong Corporate Espionage at Fraud na isinampa ni Sebastian sa loob lang ng ilang minuto.
Tumigil ako sa harap ni Nina.
“Salamat, Nina,” bulong ko. “Salamat dahil kinuha mo ang basura sa buhay ko bago pa ito tuluyang bumaho. Bagay kayo ni Carlos. Sa kulungan, magagawa niyo ang lahat ng ‘love’ na sinasabi niyo… nang walang kahit isang sentimo.”
Nanlaki ang mga mata ni Nina, pero bago pa siya makasagot, tuluyan na silang nailabas ng simbahan.
Ang seremonya ay mabilis na natapos. Walang luha, walang kaba, tanging purong negosyo at kapangyarihan. Pagkatapos ng “I do,” hinarap ni Sebastian ang mga bisita—ang mga kamag-anak ni Carlos na kanina ay pinagtatawanan ako.
“Sa lahat ng narito,” anunsyo ni Sebastian. “Ang lahat ng utang ng pamilya Rivera sa bangko ay bibilhin ng De la Cruz-Torres Group bukas. At sisiguraduhin kong sa susunod na linggo, lahat kayo ay maghahanap ng bagong trabaho.”
Isang sabay-sabay na paghinga ng takot ang narinig sa buong bulwagan.
Ang Simula ng Isang Bagong Giyera
Pagkalabas namin ng simbahan, hindi kami sumakay sa bridal car. Sumakay kami sa isang bulletproof na SUV.
“Saan tayo pupunta?” tanong ko habang inaayos ang aking puting gown na ngayon ay tila ba naging isang baluti.
“Sa bahay natin, Isabella,” sagot ni Sebastian habang nagsasalin ng wine. “Pero huwag kang mag-isip na tapos na ang lahat. Ang pagpapakasal sa akin ay simula pa lang ng iyong paghihiganti sa mga taong pumatay sa mga magulang mo.”
Napatigil ako. “Anong sinasabi mo? Namatay ang mga magulang ko sa aksidente.”
Ngumiti si Sebastian, ang kanyang mga mata ay naglalabas ng kakaibang kislap. “Iyon ang akala mo. Pero ang totoo… ang pamilya ni Carlos at Nina ang may hawak ng preno ng sasakyan ng mga magulang mo dalawampung taon na ang nakararaan.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Ang galit na kanina ay para lang sa isang inagaw na fiancé ay biglang naging isang apoy na gustong sumunog sa buong mundo.
“Sebastian…” sambit ko, habang mahigpit na hinawakan ang baso ng wine. “Turuan mo akong pumatay ng mga halimaw.”
Humilig siya sa akin, ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang mula sa akin. “Hindi kita tuturuang pumatay, Isabella. Gagawin kitang halimaw na mas malakas kaysa sa kanila. Dahil sa mundong ito, ang mababait ay kinakain ng buhay… at ang mga tulad natin ang kumakain sa kanila.”
Habang papalayo ang sasakyan sa simbahan, tiningnan ko ang aking bagong singsing. Hindi ito ginto, hindi ito diamante. Ito ay gawa sa itim na onyx—simbolo ng isang reynang nagbalik mula sa abo.
Si Nina at Carlos ay simula pa lang. Ang buong pamilya Rivera, ang mga de la Vega na nagtaksil, at ang lahat ng tumawa sa akin… sisiguraduhin kong bawat isa sa kanila ay luluhod sa harap ko.
Dahil ang araw na ito ay hindi araw ng kasal ko. Ito ang araw ng kanilang paghuhukom.
Ang Pagbubukas ng Unang Kabanata: Ang Mansion sa Kabundukan
Pagdating namin sa isang malawak na estate sa itaas ng bundok, hindi ko inaasahan ang makikita ko. Daan-daang mga tao ang nakalinya, lahat sila ay yumuyukod habang dumadaan ang aming sasakyan.
“Welcome home, Madame Isabella,” sabay-sabay nilang sigaw.
Pagbaba ko ng sasakyan, isang matandang lalaki ang lumapit. Siya ang dating butler ng aking ama na akala ko ay matagal na ring nawala. “Senyorita… sa wakas, nagbalik ka.”
“Lolo Ben…” hindi ko mapigilang mapaluha. “Buhay kayo?”
“Iningatan ako ni Senyor Sebastian, Senyorita. Inihanda namin ang lahat para sa gabing ito.”
Pumasok kami sa loob ng mansyon. Sa gitna ng sala, may isang malaking painting ng aking mga magulang. Sa ilalim nito ay may isang vault.
“Isabella,” tawag ni Sebastian. “Ang vault na iyan ay mabubuksan lang ng fingerprint mo at ang singsing na suot mo. Sa loob niyan ay ang ebidensyang kailangan mo para ubusin ang pamilya Rivera.”
Dahan-dahan akong lumapit. Sa bawat hakbang, nararamdaman ko ang bigat ng nakaraan. Ipinatong ko ang aking kamay sa scanner.
Click.
Bumukas ang vault. Pero sa loob nito, hindi lang dokumento ang nandoon. May isang itim na envelope na may pangalan ko.
Binuksan ko ito at binasa ang sulat ng aking ama:
“Isabella, anak… kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay pinili mo ang tamang landas. Huwag kang magtitiwala kahit kanino, maging kay Sebastian. Gamitin mo siya, pero huwag mong ibibigay ang puso mo. Dahil ang huling taong nagtiwala sa isang De la Vega ay… ako.”
Napatingin ako kay Sebastian na ngayon ay nakatayo sa likuran ko, may hawak na baso ng alak at nakatingin sa labas ng bintana.
“May problema ba, Isabella?” tanong niya nang hindi lumilingon.
Itinago ko ang sulat sa loob ng aking gown. “Wala. Nagulat lang ako sa dami ng dokumento.”
Ngumiti ako—isang ngiting natutunan ko sa kanya sa loob lang ng isang oras. Ang giyera ay hindi lang laban sa mga Rivera. Ang giyera ay narito mismo sa loob ng bahay na ito.
Nina, Carlos, Sebastian… lahat sila ay piyesa sa isang laro na ako na ngayon ang may hawak.
“Handa na ang hapunan,” sabi ni Sebastian. “Kailangan nating magplano para sa pagbagsak ng Rivera Holdings bukas ng umaga.”
“Sige,” sagot ko. “Pero bago ‘yan… gusto kong makita ang listahan ng lahat ng ari-arian na kinuha natin kina Nina.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kong ibigay ang wedding gown ni Nina sa mga aso sa labas. Masyadong mahal ang tela para masayang lang sa isang tulad niya.”
Tumawa nang malakas si Sebastian. “Iyan ang asawa ko.”
Habang naglalakad kami patungo sa dining hall, alam ko sa sarili ko: Ang Isabella na pumasok sa simbahan kaninang umaga ay patay na. At ang Isabella na narito ngayon ay handang sunugin ang sinumang haharang sa kanyang daan—maging ang lalaking nasa tabi niya.
Ang gabi ay mahaba, at ang paghihiganti ay kasisimula pa lamang.