Nagpunta ako sa ibang ginekologo para lamang mapanatag ang aking loob, ngunit nang mamutla siya habang tinitingnan ang aking ultratunog at mahinang nagtanong: “Sino ang sumubaybay sa iyong mga nakaraang pagsusuri?”, sumagot ako: “Ang asawa ko, doktora… ginekologo rin siya.” Pagkatapos ay pinatay niya ang aking screen, tiningnan ako na tila may natuklasang kakilakilabot, at sinabi: “Kailangang suriin kita ngayon din. Ang nakikita ko ay hindi dapat naririyan.”
Hindi ang tono ng boses niya ang nakakatakot. Kundi ang kulay ng kanyang mukha.
Itinigil ng aking bagong ginekologo ang paggalaw ng transduser, pinatay ang screen ng ultratunog, at nagtanong ng isang bagay na nagpalamig sa aking dugo. — Sino ang sumubaybay sa iyong mga nakaraang pagsusuri?
— Ang asawa ko — sagot ko. — Ginekologo rin siya. Napalunok siya, muling tumingin sa monitor, at mahinang sinabi: — Kailangang suriin kita ngayon din. Mayroong bagay sa loob mo na hindi dapat naririyan.
Hanggang sa sandaling iyon, iniisip ko pa rin na baka naging sensitibo lang ako dahil sa aking pagbubuntis. Ito ang aking unang sanggol. Pitong buwan na akong buntis. At sa tingin ko, ako ang pinakamaswerteng babae: may asawang doktor, maalaga, maprotekta, at laging nakatutok sa lahat. Ang asawa kong si Ricardo ang kumokontrol sa aking mga bitamina, pagkain, oras, ultratunog, at maging ang temperatura ng aircon sa gabi. Noong una, napagkamalan ko itong pag-ibig. Kinalaunan, tila naging iba na ito.
Tulad ng pagmamanman. Ipinipilit niyang gawin ang lahat ng aking pagsusuri sa sarili niyang klinika. Laging iyon ang dahilan niya. — Ayaw kong ibang lalaki ang sumusuri sa iyo. At ako, dahil sa pagmamahal, piniling maniwala na ito ay pagiging romantiko at hindi kontrol. Ngunit hindi lang si Ricardo ang nagpapabalisa sa akin. Naroon din si Helena, ang kanyang ina.
Sa harap ng maraming tao, napakatamis at napakalinis niya. Pero sa likod ng lahat, araw-araw siyang may dalang mga herbal na tila kakaiba ang amoy, hinahawakan ang aking tiyan nang may pagkapamilyar na nagpapakaba sa akin, at nagsasabi ng mga bagay na hindi tunog lola. Isang hapon, ipinatong niya ang kamay sa aking tiyan, ngumiti nang walang init, at bumulong: — Kailangan nating alagaang mabuti ang asset na ito.
Asset. Hindi anak. Hindi apo. Hindi himala. Asset.
Mula nang araw na iyon, ang salitang iyon ay tumimo sa aking isipan. Kaya naman nagpunta ako sa klinikang ito nang walang sinasabihan. Gumamit ako ng ibang pangalan. Nagbayad ako ng cash. Gusto ko lang ng pangalawang opinyon para kumalma, isang magandang ultratunog, isang doktor na magsasabing nag-iilusyon lang ako at maayos ang lahat.
Noong una, ganoon nga ang nangyari. Ngumiti si Doktora Beatriz nang makita ang sanggol. Malakas ang tibok ng puso. Maayos ang gulugod. Normal ang lahat. Maluha-luha na ako sa gaan ng loob nang bigla niyang iginalaw ang transduser nang ilang sentimetro, piningkit ang mga mata, at biglang nagbago ang paligid.
Una, tumahimik siya. Pagkatapos, pinalaki niya ang imahe sa kanyang monitor lamang. Kasunod niyon, pinatay niya ang monitor ko. Nagsimulang tumibok nang malakas ang puso ko. — Ano po iyon? — tanong ko. — Ayos lang ba ang baby ko? — Ayos lang ang baby mo — sagot niya, ngunit hindi na siya mukhang panatag.
Iniharap niya ang screen sa akin at itinuro ang isang bahagi sa tabi ng dingding ng matris. Malapit sa baby ay may isang maliit at siksik na anino, masyadong pino para maging normal na tissue. Hugis kapsula ito. Isang bagay na malamig. Isang bagay na hindi dapat bahagi ng katawan ng tao. — Hindi ko alam kung ano eksakto ito — sabi niya —, pero hindi ito dapat naririyan.
Kinapos ako ng hininga. Sabi ko, kailanman ay hindi pa ako naoperahan o nalagyan ng anumang implant. Tiningnan niya ako nang matagal at nagtanong ng bagay na nagpabago sa lahat: — Sino ang gumawa ng iyong mga nakaraang pagsusuri?
Nang sabihin kong ginekologo ang asawa ko, nakita ko ang tunay na pamumutla sa kanyang mukha. Hindi dahil nalilito siya, kundi dahil may naintindihan siyang kakilakilabot. Agad siyang humingi ng mga urgent na test. Nag-iskedyul siya ng MRI. At bago ako paalisin, sinabi niya ang isang bagay na hanggang ngayon ay umaalingawngaw sa isip ko: — Huwag mong babanggitin ito sa asawa mo o sa biyenan mo.
Lumabas ako ng klinika na nanginginig. Nagmaneho ako pauwi na tila ibang tao. Nang dumating si Ricardo nang gabing iyon, hinalikan niya ako sa noo at nagtanong kung kumusta ang araw ko. Ang kanyang mahinahong boses na dati ay tunog lambing, biglang nagmukhang ensayado na.
Hindi ako nakatulog. Alas-dos ng madaling araw, naramdaman kong bumangon siya. Sumunod ako nang nakayapak sa koridor. Bahagyang nakabukas ang pinto ng kanyang opisina. May kausap siya sa telepono. Hindi ko na kailangang tingnan ang screen para malaman kung sino iyon. Si Helena.
Narinig ko siyang nagsabi: — Nagpunta siya sa ibang doktor, ma… hindi, wala siyang hinala. Nagkaroon ng katahimikan. Pagkatapos, may sinabi siyang mas masama. — Kung nagduda ang doktor, kailangang pabilisin na natin ang lahat.
Naging yelo ang buong katawan ko. Sumagot si Ricardo nang pabulong, pero ang bawat salita ay parang kutsilyong sumaksak sa akin: — Hindi, ma, hindi siya pwedeng lumabas ng bahay bukas nang mag-isa. Sasabihin ko na may problema sa presyon niya at ako na ang magdadala sa kanya. Kapag natuklasan nila ang device bago ang pirmahan, mawawala ang lahat sa atin.
Pirmahan. Device. Mawawala ang lahat.
Tinakpan ko ang aking bibig para hindi makagawa ng ingay. Naramdaman kong gumalaw ang baby ko, tila ramdam din niya ang panganib. Gusto kong tumakbo, sumigaw, o harapin siya. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako sumunod sa bugso ng damdamin. Sumunod ako sa takot. At ang takot na iyon ang nagligtas sa akin.
Bumalik ako sa kwarto nang dahan-dahan. Pagkahiga ko, pumasok si Ricardo. Hinaplos niya ang tiyan ko at bumulong: — Ang ating kinabukasan ay nakasalalay sa bukas.
Ating. Noong gabing iyon, naintindihan ko na walang “tayo”.
Nang makatulog siya nang mahimbing, kinuha ko ang aking cellphone na nakatago sa punda ng unan at nagpunta sa banyo. Nanginginig kong pinadalhan ng mensahe si Doktora Beatriz. “Alam niyang nagpunta ako sa klinika. Nakarinig ako ng usapan. May nakatanim sa akin. May binanggit siyang pirmahan. Natatakot ako.”
Sumagot siya agad: “Huwag kang mananatili sa bahay bukas ng umaga. Umalis ka agad. Dumiretso ka sa Hospital Santa Isabel. Nakahanda na ang lahat. At makinig ka: huwag kang pupunta nang mag-isa. Magsama ka ng taong pinagkakatiwalaan mo.”
Taong pinagkakatiwalaan. Halos matawa ako sa nerbyos. Ang nanay ko ay pumanaw na. Ang tatay ko ay nasa ibang lalawigan at nagpapagaling sa operasyon. Lumayo ang loob ko sa aking mga kaibigan simula nang ikasal ako kay Ricardo. Unti-unti niyang siniraan ang lahat sa akin.
Pero may isang tao. Si Lívia. Ang pinsan kong matanda na kailanman ay hindi nagustuhan si Ricardo. Nag-away kami dahil doon noon. Sabi niya: — Hindi ako natatakot sa kanyang pagiging malamig. Ang kinatatakutan ko ay ang kontrol na nakadamit bilang pag-aalaga.
Isang taon kaming hindi nag-usap. Pero tinawagan ko siya. — Lívia… tulungan mo ako. Dalawang segundo ng katahimikan. Pagkatapos: — Ipadala mo ang lokasyon mo. Papunta na ako.
Alas-sais ng umaga, nagpanggap ako kay Ricardo na masama ang pakiramdam ko. Nang umalis siya, agad akong nagbihis at lumabas sa likuran. Naghihintay na si Lívia sa kotse. Nang makita niya ako, nanlaki ang kanyang mga mata. — Diyos ko, Clara…
Doon lamang ako humagulgol. Sa loob ng kotse, ipinaliwanag ko ang lahat. Hinawakan ni Lívia ang kamay ko. — Malalagpasan mo ito. Kayo ng baby mo. Pangako.
Sa Hospital Santa Isabel, sinalubong kami ni Doktora Beatriz. Isinagawa ang MRI. Pagkatapos, dinala ako sa isang pribadong silid. Dumating ang doktor kasama ang isang abogado ng ospital. — Clara, ang bagay na nakita sa imahe ay hindi tumor. Hindi ito bahagi ng iyong katawan.
Ito ay isang subcutaneous tracking and biometric data storage device, na iligal na itinanim malapit sa iyong matris sa pamamagitan ng isang operasyon noong ikaw ay pinatulog.
Nagtaka ako. Kailan ako pinatulog? Naalala ko ang ikaapat na buwan ng aking pagbubuntis. Sinabi ni Ricardo na may gagawing “preventive procedure” dahil sa kunwaring pagdurugo ko. Binigyan niya ako ng gamot, nakatulog ako, at nagising na lang na tila wala sa sarili. Pinagkatiwalaan ko siya. Diyos ko, pinagkatiwalaan ko siya.
Natuklasan din ng abogado na may mga dokumento ng insurance at biosecurity na nakapangalan sa isang dayuhang kumpanya. Ang mga benepisyaryo? Si Ricardo at si Helena.
Hindi ako asawa sa kanila. Ako ay isang display case. Ang baby ko ay hindi anak o apo. Ito ay isang proof of concept. Ang “asset” ay ang aking pagbubuntis, ang aking katawan, at ang aming datos. Ang pirmahang balak nilang gawin ay para gawing legal ang kanilang iligal na eksperimento.
Niyakap ako nang mahigpit ni Lívia. Sinabi ni Doktora Beatriz: — Clara, maayos ang baby mo. Ligtas ka na. Nakakilos tayo sa tamang oras.
Tinawagan ng ospital ang pulisya. Isinagawa ang operasyon para alisin ang device nang hindi naaapektuhan ang sanggol. Nang magising ako, nakita ko si Lívia na natutulog sa tabi ko, hawak pa rin ang kamay ko.
Nang hapong iyon, sinalakay ng pulisya ang bahay ni Ricardo. Nakakita sila ng mga kontrata at ebidensya na hindi lamang ako ang babaeng minonitor nila. Ako ang kauna-unahang nakatuklas.
Nakulong sina Ricardo at Helena. Hindi naging madali ang mga sumunod na buwan. Lumipat ako sa bahay ni Lívia. Natuto akong matulog at kumain nang walang takot. Dumating ang tatay ko mula sa probinsya at humingi ng tawad dahil hindi niya napansin ang aking pinagdaraanan. Sa unang pagkakataon, naramdaman kong muli na ako ay isang anak, at hindi gamit ng kung sino.
Nang isilang ko ang aking anak sa isang maliwanag na umaga ng Nobyembre, ang silid ay puno ng mga taong nagmamahal sa akin. Si Doktora Beatriz ang nagpaanak sa akin. Isang malusog na batang lalaki. Binigyan ko siya ng pangalang Gabriel. Dahil para sa akin, siya ay isang mensahe mula sa Diyos na hindi nagwagi ang kasamaan.
Ngayon, kapag tumatakbo si Gabriel sa sala at tinatawag akong “Mama”, naaalala ko ang babaeng nakatayo sa koridor noong gabing iyon. Takot na takot siya, pero hindi siya talunan. Doon nagsimula ang aking katotohanan.
Ang tunay na pag-ibig ay hindi kailanman kumokontrol. Hindi ito nagmamatyag. Hindi nito ginagawang “asset” ang tao. Ang tunay na pag-ibig ay nagprotekta nang hindi ka ikinukulong. Iyon ang pag-ibig na nagligtas sa akin. At iyon ang pag-ibig na nagpabangon sa akin.