
Ang mga mata ng lahat ng tao sa loob ng banquet hall ay dahan-dahang lumipat mula sa akin patungo sa lalaking kasasabi pa lamang na ako na ang opisyal na may-ari ng hotel. Ngunit para sa akin, ang boses ng aking sekretaryo ay tila naging isang malabong bulong na lamang. Ang aking buong atensyon ay nakapako sa screen ng aking telepono, sa maikling mensahe na nagmula sa isang hindi kilalang numero.
“Ang lalaking iniwan mo ilang taon na ang nakalilipas… ay bumalik na. At siya na law ngayon ang makakasira sa lahat ng iyong nabawi.”
Dahan-dahan kong inangat ang aking ulo, nilalabanan ang biglang panginginig ng aking mga tuhod. Sa may pintuan ng marangyang bulwagan, isang pamilyar na bulto ng lalaki ang nakatayo. Suot niya ang isang mamahaling itim na tuxedo na gawa sa pinakamataas na uri ng tela. Ang kanyang tindig ay puno ng kompiyansa, at ang kanyang mga mata—ang mga matang dati ay puno ng init at pagmamahal—ngayon ay malamig pa sa yelo habang nakatitig nang diretso sa akin.
“Ethan…” Ang pangalan niya ay kusang lumabas sa aking mga labi, halos hindi marinig sa gitna ng namamayaning katahimikan sa silid.
Si Ethan Alfero. Ang lalaking minahal ko nang buong puso noong mga panahon na wala pa akong pangalan at kapangyarihan. Siya ang lalaking pinili kong iwanan at saktan limang taon na ang nakalilipas nang malaman kong ang pamilya ko, ang Santos Global Group, ang naging dahilan ng pagkabangkarote at pagkamatay ng kanyang ama. Iniwan ko siya nang walang sapat na paliwanag upang protektahan siya mula sa kalupitan ng aking sariling pamilya. At ngayon, narito siya.
Hindi pinansin ni Ethan ang mga bulong-bulungan ng aking mga dating kaklase. Naglakad siya nang dahan-dahan patungo sa gitna ng silid, ang tunog ng kanyang mga sapatos sa makintab na sahig ay tila ba nagbibilang ng mga natitirang segundo ng aking tagumpay.
Si Denise, na kanina lang ay nanginginig sa takot matapos malaman ang aking tunay na pagkakakilanlan, ay biglang nabuhayan ng loob nang makita si Ethan. Bilang anak ng isang maliit na negosyante, kilala niya kung sino ang lalaking nasa harap namin ngayon.
“Ethan! Ibig kong sabihin… Sir Ethan!” patakbong lumapit si Denise sa kanya, ang kanyang mukha ay puno ng pekeng pag-aalala. “Salamat naman at nandito kayo! Ang babaeng iyan, si Maria, nagpapanggap siya na may-ari ng hotel na ito at tinatakot kami! Pakiusap, gamitin ninyo ang kapangyarihan ng Alfero Enterprises para turuan siya ng leksyon!”
Tumingin si Ethan kay Denise nang may halong pandidiri, sapat na para mapatigil ang huli sa pagsasalita. Pagkatapos ay muli niyang ibinalik ang kanyang malamig na tingin sa akin. Lumapit siya hanggang sa magkatapat na kaming dalawa, ilang pulgada na lamang ang distansya sa pagitan namin.
“Matagal na panahon na ang lumipas, Maria,” panimula ni Ethan, ang kanyang boses ay malalim at baritono, walang bakas ng kahit anong emosyon. “O mas tamang tawagin kitang… Presidente ng Santos Global Group?”
“Ethan, bakit ka nandito?” tanong ko, pinipilit kong panatilihing matatag ang aking boses sa harap ng aking mga dating kaklase na ngayon ay tahimik na nanonood sa panibagong eksena.
Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Ethan. Kinuha niya ang isang gintong pluma mula sa kanyang bulsa at isang piraso ng opisyal na dokumento mula sa kanyang sekretaryo na kasunod niyang pumasok.
“Nandito ako para bawiin ang lahat ng kinuha ng pamilya mo sa pamilya ko, Maria,” sabi ni Ethan habang inilalagay ang dokumento sa ibabaw ng lamesa sa harap ko. “Ang hotel na ito? Oo, nailipat mo ang mga shares sa pangalan mo ngayon lang. Ngunit ang pangunahing utang at mortgage ng hotel na ito sa bangko ay pagmamay-ari na ng Alfero Enterprises simula pa noong nakaraang buwan. Sa madaling salita, kung hindi mo babayaran ang kabuuang halaga ng utang na limang bilyong piso bago matapos ang gabing ito, ang buong Santos Global Group ay ididirektang bangkarote at mapupunta sa akin.”
Narinig ko ang sabay-sabay na pagsinghap ng aking mga dating kaklase. Ang aking sekretaryo, si Sarah, ay dali-daling tiningnan ang dokumento at agad na napatingin sa akin na may kasamang matinding takot. “Ma’am Maria… totoo po. Ang Alfero Enterprises ang may hawak ng aming pangunahing promissory note. Kapag hiningi nila ang agarang pagbabayad ngayon, wala tayong sapat na likidong pondo dahil ang karamihan sa pera natin ay naka-invest pa sa bagong proyekto.”
Tumingin si Denise sa akin nang may malaking ngiti ng tagumpay. “Hahaha! Akala mo kung sino ka na, Maria! May-ari ka nga ng hotel pero baon naman sa utang ang kumpanya mo! Ngayon, tingnan natin kung sino ang tunay na basura sa ating dalawa!”
Hindi ko pinansin si Denise. Ang buong mundo ko sa sandaling iyon ay umiikot lamang kay Ethan. “Gusto mo ba talaga akong sirain, Ethan? Pagkatapos ng lahat?”
“Ikaw ang unang sumira sa atin, Maria,” mariing sagot ni Ethan, at sa pagkakataong ito ay nakita ko ang bahagyang pait at galit sa kanyang mga mata. “Iniwan mo ako noong kailangan kita. Ngayon, oras na para maranasan mo kung paano mawalan ng lahat.”
Humakbang ako pabalik, ngunit pinanatili ko ang aking marangal na tindig. Kung akala ni Ethan ay susuko ako nang ganoon kadali, nagkakamali siya. Ang limang taon ko bilang factory worker bago ko nabawi ang kumpanya ay nagturo sa akin kung paano lumaban sa pinakamahihirap na sitwasyon.
“Kung iyan ang gusto mo, Ethan, hindi kita ititigil,” sabi ko habang itinataas ko ang aking telepono at may tinatawagan. “Ngunit bago mo pirmahan ang pagbawi sa aking kumpanya, baka gusto mo munang malaman kung sino ang tunay na nagpondo sa pag-aaral mo sa ibang bansa at nagligtas sa natitirang ari-arian ng pamilya mo noong panahon na akala mo ay iniwan kita.”
Napatigil si Ethan. Ang pluma na hawak niya ay hindi pa rin sumasayad sa papel. Sa sandaling iyon, ang aking telepono ay sumagot, at inilagay ko ito sa loudspeaker upang marinig ng lahat ang boses ng matandang abogado ng pamilya Alfero, ang taong nakakaalam ng buong katotohanan.