
“Mawalang-galang na, Gobyerno o kahit sino ka man, Juancho. Ang mga batang ito ay walang ama. At mas lalong hindi ka karapat-dapat na tawaging magulang nila,” ang malamig kong sagot na bumasag sa katahimikan ng buong ballroom.
Gulat, takot, at labis na kahihiyan ang gumuhit sa mukha ni Juancho. Ang mga matataas na lipunan ng Maynila na naroroon ay nagsimulang magbulungan. Ang mga camera na dati ay ginagamit para kutyain ako limang taon na ang nakalilipas ay nakatutok na ngayon sa kanila—kumukutitap ang mga flash habang kinukuhanan ang bawat patak ng pawis at takot sa kanilang mga mukha.
Lumapit si Madam Imelda na nanginginig ang mga labi, sinusubukang ibalik ang kanyang pekeng postura ng pagiging marangya. “M-Maria… i-iwasan natin ang ganitong eksena. Maraming tao. Kung ikaw nga ang tagapagmana ng Santos Group, ibig sabihin ay maaari nating pag-usapan ang utang ng aming kumpanya. Pamilya pa rin tayo dahil sa mga bata—”
“Pamilya?” Isang mapait at malakas na tawa ang pinakawalan ko na umalingawngaw sa mga pader ng Manila Hotel. “Limang taon na ang nakalilipas, Madam Imelda, itinaboy niyo ako rito na parang maruming dumi. Tinawag mo akong pokpok, ipinunit niyo ang suot ko, at ipinatapon sa gitna ng bagyo habang nagmamakaawa ako para sa buhay ng mga anak ko. Noong mga oras na iyon, naisip mo ba ang salitang ‘pamilya’?”
Hindi nakaimik ang matandang babae. Napayuko siya, isang bagay na hindi ko kailanman akalaing makikita kong gagawin ng isang mapagmataas na tulad niya.
Si Chloe naman, na halatang hindi matanggap na ang tinawag niyang “pulubi” noon ay mas mayaman at mas makapangyarihan na sa kaniya ngayon, ay sumigaw nang may galit. “Huwag kang umasta na kung sino, Maria! Naging swerte ka lang dahil nahanap ka ng matandang Santos! Pero ang totoo, galing ka pa rin sa basura ng Divisoria!”
Bago pa man makakilos ang aking mga bodyguard, itinaas ko ang aking kamay upang patigilin sila. Tiningnan ko si Chloe mula ulo hanggang paa na may halong awa.
“Mabuti na ang galing sa Divisoria, Chloe, kaysa sa isang tulad mo na nakatira sa isang mansyon na nakasangla na pala sa bangko,” kalmado kong pambabara. “Nabalitaan ko ang tungkol sa mga mall ng pamilya mo. Nalulugi na, hindi ba? Kaya ka nga ipinakasal kay Juancho para maisalba ang negosyo niyo. Ngunit sayang… dahil ang kumpanya ni Juancho na inaasahan mong magliligtas sa inyo ay pormal ko nang binili kaninang alas-singko ng hapon.”
“Ano?!” sabay na sigaw nina Juancho at Madam Imelda.
Humarap ako sa aking sekretarya na si Atty. Mendoza, na agad nag-abot sa akin ng isang makapal na folder. Inihagis ko ito sa mesa sa harap nila.
“Lahat ng shares ninyo sa kumpanya, lahat ng ari-arian, pati na ang mansyon na tinitirhan ninyo ngayon ay nasa ilalim na ng Santos Group. Sa madaling salita… Ako na ang nagmamay-ari ng buhay ninyo,” deklarasyon ko na parang isang hatol ng kamatayan para sa kanila.
“Maria, pakiusap! Huwag mong gawin sa amin ito! May pinagsamahan naman tayo!” Lumuhod si Juancho sa harap ko, walang pakialam kung nakikita siya ng mga sikat na personalidad at negosyante. Umiiyak siya habang sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking pulang gown. “Mahal kita, Maria. Nagkamali ako noon. Pinilit lang ako ni Mama na pakasalan si Chloe dahil sa pera! Pero ikaw… ikaw talaga ang mahal ko!”
Tiningnan ko ang aking kambal, sina Alexander at Alfonso. Ang tatatag ng kanilang tindig, dala ang dugong bughaw ng mga Santos. Tumingin si Alexander kay Juancho at nagsalita sa wikang Ingles nang may awtoridad na lampas sa kanyang edad. “Mommy, who is this pathetic man crying on the floor?”
“He’s no one, sweethearts. Just a ghost from the past,” sagot ko habang hinahawakan ang kanilang maliliit na kamay.
Humarap muli ako kay Juancho, na ngayon ay mukhang basang sisiw. Ang lalaking sinamba ko noon, ang lalaking iniyakan ko sa ilalim ng ulan, ay mukhang napakaliit na ngayon sa aking mga mata. Walang natira sa puso ko kundi ang malamig na kawalan ng pakialam.
“Gusto mong marinig ang huling desisyon ko bilang bagong CEO ng Santos Group, Juancho?” tanong ko habang nakangiti nang matamis. “Bibigyan ko kayo ng eksaktong bente-kuwatro oras para i-vacate ang mansyon niyo. Lahat ng mga mamahaling sasakyan, gamit, at alahas na binili gamit ang pera ng kumpanya ay maiiwan. Kung may makita akong kahit isang piraso na nawala, sisiguraduhin kong sa kulungan kayo matutulog.”
“Maria, parang awa mo na! Saan kami pupunta? Wala kaming pera!” pagmamakaawa ni Madam Imelda, na ngayon ay tuluyan nang humahagulgol habang nakakapit sa braso ng kanyang anak.
“Hindi ba’t paborito mong lugar ang Divisoria, Madam Imelda? Doon niyo subukang magsimula muli. Baka doon ay matutunan niyo kung paano maging tao,” malamig kong banat.
“Security,” tawag ko sa mga nakapaligid na bouncer ng hotel. “Pakilabas nga ang mga pulubing ito sa aking charity gala bago pa nila madungisan ang aking mamahaling carpet.”
Ang eksena limang taon na ang nakalilipas ay naulit, ngunit sa pagkakataong ito, ang mga papel ay binaligtad ng tadhana. Dalawang malalaking security guard ang humawak sa magkabilang braso ni Juancho, Madam Imelda, at Chloe. Nagpupumiglas sila, sumisigaw, at nagmamakaawa, habang ang mga bisita ay tumatawa, nagbubulungan, at kinukuhanan sila ng video—eksaktong-eksakto sa ginawa nila sa akin noon.
Habang hinihila sila palabas ng enggrandeng pinto ng ballroom, lumingon si Juancho sa huling pagkakataon, puno ng pagsisisi ang kanyang mga mata. Ngunit bago pa man magsara ang pinto, tinalikuran ko na siya.
Lumapit sa akin ang aking Lolo, si Don Fernando Santos, na nakangiti nang may pagmamalaki habang nakatayo sa tabi ng entablado. “Ipinakita mo sa kanila kung sino ang tunay na Reyna, Angelica.”
“Salamat, Lolo. Natutunan ko lang po sa pinakamagaling,” sagot ko habang niyayakap siya.
Ikinumpas ko ang aking kamay sa orchestra upang magsimulang muli ang musika. Itinaas ko ang aking baso ng champagne sa hangin, hinarap ang lahat ng mga makapangyarihang tao sa silid na ngayon ay yumuyuko sa aking kapangyarihan.
Ang ulan sa labas ng Manila Hotel ay patuloy na bumubuhos, ngunit sa loob, ang bagyo sa aking puso ay tuluyan nang natapos. Ang hustisya ay nakamit na, at ang aking bagong buhay bilang nag-iisang tagapagmana ng pinakamayamang imperyo ay opisyal nang nagsisimula.