
Ang tawag na iyon ay nanggaling sa ospital—ang ampunang kinalakihan ko, ang Bahay Kalinga. Ang boses ng matandang madre na si Sister Teresa ay nanginginig sa takot.
“Althea, tulungan mo kami. May mga armadong lalaki rito. Sinasabi nilang binili na ang lupa ng ampunan at kailangang ilikas ang mga bata ngayon din! Ginigiba na nila ang bakod!”
Nabitawan ko halos ang aking baso ng wine. Ang galit na nararamdaman ko para sa mga Zalameda ay biglang napalitan ng matinding kaba. Ang ampunang iyon ang tanging tahanan na kilala ko bago ko nakilala si Jun, at doon nakatira ang tatlumpung bata na itinuturing kong mga kapatid.
Lumingon ako kay Don Roberto. “Lolo, kailangan nating pumunta sa Bahay Kalinga. Ngayon din.”
Ang Paghaharap sa Putikan
Sa loob ng tatlumpung minuto, ang convoy ng mga Ilustre ay nakarating sa kanto ng isang liblib na lugar sa Quezon City. Doon, bumungad sa amin ang isang pamilyar na mukha. Nakatayo sa harap ng isang bulldozer si Mr. Zalameda, ang ama ni Jun, kasama ang ilang mga goons.
“Ipagpatuloy ang paggiba! Walang titigil! Kailangan nating simulan ang construction ng bagong mall dito para mabayaran ang utang natin!” sigaw ni Mr. Zalameda.
Bumaba ako ng sasakyan, hindi inintindi ang putik na dumidikit sa aking gintong gown. “Tigil!” sigaw ko sa boses na puno ng awtoridad.
Natigilan ang lahat. Nanlaki ang mga mata ni Mr. Zalameda nang makita niya ako, lalo na nang makita niya ang mga bodyguard na nakasuot ng barong at ang matandang Ilustre na nasa likuran ko.
“Althea? Anong ginagawa mo rito? At paanong…” nauutal na tanong ng matanda.
“Ang lupang ito ay hindi inyo,” malamig kong sabi. “Ang Bahay Kalinga ay nasa ilalim ng proteksyon ng Ilustre Foundation simula pa kaninang hapon nang pirmahan ko ang acquisition papers ng buong block na ito.”
“H-hindi maaari! Kaninang umaga lang ay selyado na ang deal namin sa bangko!” giit ni Mr. Zalameda.
Lumapit si Don Roberto at inilabas ang isang dokumento. “Ang bangkong kausap niyo? Pagmamay-ari ko rin ‘yan. At dahil sa default ng inyong mga utang, ang lahat ng inyong assets ay frozen na. Wala na kayong kapangyarihan dito.”
Ang Pagbagsak ng Imperyong Zalameda
Kinabukasan, ang balita sa buong bansa ay tungkol sa biglaang pagbagsak ng Zalameda Group of Companies. Ang mansyon sa Forbes Park na naging saksi sa aking paghihirap ay tuluyan nang naremata.
Nakatayo ako sa labas ng gate ng mansyon habang pinapanood ang mga tauhan ng bangko na naglalagay ng “Foreclosed” na karatula. Doon ko nakita si Jun, si Mrs. Zalameda, at si Bianca na nagkakarga ng kanilang mga bag sa isang lumang taxi. Wala na ang kanilang mga mamahaling sasakyan, wala na ang kanilang mga alahas.
“Althea!” sigaw ni Mrs. Zalameda nang makita ako. Tumakbo siya palapit at lumuhod sa putikan, sa mismong lugar kung saan niya ako itinapon noong gabi ng ulan. “Patawarin mo kami! Nagkamali ako! Hindi ko alam na ikaw pala ang nawawalang apo ng mga Ilustre! Jebree, sabihin mo sa asawa mo, tulungan niya tayo!”
Tumingin ako kay Jun. Ang lalaking akala ko ay mahal ko, ngayon ay mukhang basang sisiw na hindi makatingin sa akin nang diretso.
“Althea, please… kahit para sa pinagsamahan natin,” pakiusap ni Jun.
Ngumiti ako nang mapait. “Ang pinagsamahan natin, Jun, ay natapos noong hinayaan mong itapon ako ng nanay mo sa ulan habang yakap-yakap mo ang babaeng yan. Sinabi mo noon na kailangan mo ng asawang makakatulong sa business niyo, ‘di ba? Ngayon, wala na kayong business. Wala na ring dahilan para manatili ka sa tabi niya.”
Tumingin ako kay Bianca na ngayon ay umiiyak na rin dahil iniwan na siya ng kanyang amang politiko matapos masangkot sa korapsyon. “Bianca, ‘yung sapatos mo… ingat ka, baka maputikan. Masyadong mahal ‘yan para sa isang taong wala nang pambayad ng renta.”
Inutusan ko ang aking driver na umalis na. Hindi ko kailangang makita ang kanilang huling pagbagsak; sapat na ang malamang wala na silang magagawang pinsala sa ibang tao.
Ang Tunay na Pamana
Ngunit hindi doon nagtatapos ang kwento. Isang buwan matapos ang insidente, habang inaayos ko ang mga papeles ng Ilustre Group, may nakita akong isang lihim na vault sa opisina ng aking Lolo Roberto. Doon ay may isang lumang sulat mula sa aking namayapang ina.
Binasa ko ang sulat na may luha sa mga mata. Sinabi doon na ang aking pagkawala noong sanggol pa ako ay hindi aksidente. May isang taong sadyang kumuha sa akin para ilayo sa yaman ng mga Ilustre—isang taong malapit sa pamilya.
Habang binabasa ko ang pangalan sa sulat, biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang aking head of security na may dalang balita.
“Ma’am, nahuli na po namin ang taong nagplano ng pagkidnap sa inyo dalawampung taon na ang nakakaraan. Kasalukuyan po siyang nagtatago sa ilalim ng pekeng pangalan.”
“Sino siya?” tanong ko.
“Siya po ang dating accountant ng inyong Lolo, ang ama ni Bianca… si Mr. Antonio Dela Vega.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Kaya pala ganoon na lamang ang galit ni Bianca sa akin. Alam ng pamilya nila kung sino talaga ako. Ang pagsasama namin ni Jun ay hindi lang pagkakataon—ito ay isang planong ginawa para masiguro na hindi ko kailanman malalaman ang katotohanan habang unti-unti nilang kinukuha ang yaman ng mga Ilustre sa pamamagitan ng koneksyon.
Ang Huling Hatol
Tinawagan ko ang mga awtoridad at ibinigay ang lahat ng ebidensya. Hindi lang foreclosure ang kakaharapin ng mga taong ito, kundi habambuhay na pagkabilanggo para sa kidnapping at economic sabotage.
Nagpunta ako sa kulungan para harapin ang pamilya Zalameda at ang mga Dela Vega sa huling pagkakataon. Nakita ko silang lahat sa likod ng rehas—mga taong dating akala mo ay mga diyos ng lipunan, ngayon ay wala nang pinagkaiba sa mga taong hinahamak nila noon.
“Akala niyo ba ay matatalo niyo ang tadhana?” tanong ko sa kanila. “Itinapon niyo ako dahil ako ay isang ‘mahirap na ulila’. Ngunit ang ‘ulilang’ iyon ang siyang nagpabagsak sa inyong lahat.”
Humarap ako kay Lolo Roberto na naghihintay sa labas. “Lolo, handa na po akong tanggapin ang tungkulin ko. Pero may isang hiling ako.”
“Ano ‘yun, apo?”
“Gawin nating modernong paaralan at hospital ang dating mansyon ng mga Zalameda. Gusto kong ang lugar kung saan ako minaliit ay maging lugar kung saan ang mga katulad kong ulila ay mabibigyan ng bagong pag-asa.”
Ngumiti ang aking Lolo at niyakap ako. “Iyan ang tunay na dugong Ilustre.”
Isang Bagong Umaga
Lumipas ang mga taon, at ang pangalang Althea Ilustre ay naging simbolo ng katarungan at pag-asa sa Pilipinas. Ang Ilustre Group ay naging pinakamalaking tagasuporta ng mga ampunan at libreng edukasyon sa bansa.
Isang hapon, habang naglalakad ako sa hardin ng bagong tayong Althea Hope Center (ang dating mansyon sa Forbes Park), nakakita ako ng isang lalaking naglilinis ng kalsada sa labas. Marumi ang kanyang suot at halatang pagod na pagod. Nang humarap siya, nakilala ko siya—si Jun.
Tumigil siya sa paglilinis at tumingin sa akin. May lungkot at panghihinayang sa kanyang mga mata. Ngunit hindi ako tumigil. Hindi ko na kailangang magsalita. Nagpatuloy ako sa paglalakad papasok sa aking gusali, kasama ang mga batang masayang nagtatakbuhan.
Ang ulan na minsan ay naging simbolo ng aking kabiguan ay naging tubig na nagdidilig sa aking bagong simula. Ngayon, hindi na ako ang babaeng pinalayas sa gitna ng ulan. Ako na ang reyna na nagpapatigil sa bagyo para sa iba.
At sa bawat patak ng ulan, naaalala ko: Ang tunay na yaman ay wala sa dyamante o ginto, kundi sa lakas ng loob na bumangon mula sa putikan at ang pusong marunong lumingon sa pinanggalingan.
Wakas.