
Ang Putok ng Baril at ang Pagbaliktad ng Tadhana
“Walang aalis! Walang kukuha ng bahay na ito!” sigaw ni Sandra, ang babaeng ipinalit ni Mateo sa akin noong gabing pinalayas ako. Nanlilisik ang kanyang mga mata, magulo ang buhok, at nanginginig ang kamay na humahawak sa kalibre .38 na baril. Ang dating marangyang “socialite” ay mukha nang desperadang kriminal.
Mabilis kong hinila si Little Mateo sa likod ko. Ramdam ko ang kaba, pero hindi ako pwedeng magpakita ng takot. Ang anim na taon sa Paris ay hindi lang nagturo sa akin ng fashion; itinuro nito sa akin kung paano magkaroon ng “steel nerves” sa gitna ng pressure.
“Sandra, ibaba mo ang baril!” sigaw ni Mateo, pero hindi siya lumapit. Nanatili siyang nakakubli sa likod ng isang haligi. “Elena, tumakbo na kayo! Baliw na siya!”
Tumingin ako nang diretso kay Sandra. “Sandra, ang pagbaril sa akin ay hindi magbabayad sa mga utang niyo. Ang bahay na ito? Tapos na ang pirmahan sa bangko. Sa mata ng batas, ako na ang may-ari nito. Kahit patayin mo ako, hindi ito babalik sa inyo.”
“Ikaw ang sumira sa amin!” histerikal na sigaw ni Sandra. “Mula nang bumalik ka, lahat ng investors namin ay nag-pull out! Ikaw ang dahilan kung bakit kami naghihirap!”
Ngumiti ako nang mapait. “Hindi ako ang dahilan, Sandra. Ang kasakiman niyo at ang maling pamamahala ni Mateo ang sumira sa inyo. Ako? Pinabilis ko lang ang natural na proseso.”
Biglang tumunog ang mga sirena ng pulis sa labas ng gate. Kanina pa ako nag-text sa aking head of security bago ako bumaba ng limousine. Nang marinig ni Sandra ang mga sirena, lalong naging mabuway ang kanyang tayo.
“Huwag kayong lalapit!” sigaw niya, pero bago pa niya makalabit ang gatilyo, isang mabilis na pagkilos mula sa aking chief of security ang nagpabagsak sa kanya. Tumama ang baril sa semento at pumutok—ngunit sa hangin lang ito tumama.
Ang Pagluhod ng mga Mapagmataas
Habang pinupusasan ng mga pulis si Sandra, lumapit sa akin si Donya Remedios. Ang dating matapobreng reyna ng Forbes Park ay kulubot na ang mukha at puno ng luha.
“Elena… anak,” tawag niya sa akin, isang salita na kailanman ay hindi niya binigkas noon. “Maawa ka. Matanda na ako. Saan kami pupunta? Hahayaan mo ba kaming matulog sa kalsada tulad ng… tulad ng ginawa ko sa iyo?”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Naalala ko ang lamig ng ulan, ang hapdi ng tiyan ko dahil sa gutom, at ang boses niyang tinatawag akong “malas”.
“Naalala niyo po ba ang sinabi niyo anim na taon na ang nakararaan?” tanong ko sa mahinahong boses. “Sabi niyo, ang malas ay nakakahawa. Ngayon, tignan niyo ang sarili niyo. Sino sa atin ang malas ngayon?”
Lumingon ako kay Mateo. Lumapit siya sa akin, akala niya marahil ay may puwang pa siya sa puso ko dahil sa bata. “Elena, para sa anak natin… bigyan mo ako ng pagkakataon. Pwede tayong magsimula muli. Ako ang tatay niya, ‘di ba?”
Tumingin si Little Mateo sa kanyang ama nang may pagtataka. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. “Mommy, is he the man who let us walk in the rain?”
Natahimik ang lahat. Ang inosenteng tanong ng aking anak ay parang sampal sa mukha ni Mateo.
“Yes, anak,” sagot ko. “He is the man who chose his inheritance over us.” Hinarap ko si Mateo. “Hindi mo kailangan maging tatay niya, Mateo. Sapat na ang anim na taon na ako lang. Ang perang pambili ko sa bahay na ito? Iyan ang perang dapat sana ay investment niyo, pero dumaan sa mga shell companies ko dahil sa sobrang desperasyon niyo sa cash.”
Ang Bagong May-ari
Inabot ko ang susi sa aking assistant. “Ilabas ang lahat ng gamit nila. Ngayon din. May mga truck na dumarating para hakutin ang mga ‘basura’ rito.”
“Elena, parang awa mo na!” pagsusumamo ni Donya Remedios habang kinakaladkad ang kanyang mga maleta sa putikan—eksaktong puwesto kung saan niya itinapon ang mga damit ko noon.
“May iniwan akong munting regalo sa inyo,” sabi ko habang sumasakay muli sa limousine. “Binili ko rin ang lumang apartment sa Tondo kung saan ako unang tumuloy noong pinalayas niyo ako. Doon kayo tumira. Libre ang unang buwan. Pagkatapos niyon, magtrabaho kayo para mabuhay. Doon niyo matututunan kung paano maging ‘malas’.”
Habang umaandar ang sasakyan palayo, nakita ko sa side mirror ang imahe ni Donya Remedios na nakaupo sa putikan, yakap ang kanyang mga mamahaling bag na wala nang halaga, at si Mateo na nakatulala sa gate ng mansyon na hindi na sa kanya.
“Mommy, are we going home now?” tanong ni Little Mateo.
Ngumiti ako at naramdaman ang tunay na kapayapaan. “Yes, anak. We are going to a home where no one can ever throw us out again.”
Pagkalipas ng Isang Taon: Ang Fashion Empress
Hindi lang ang mansyon ang nakuha ko. Ang buong Garcia Group ay na-absorb na ng aking kumpanya, ang Elena V. International. Ang dating pangalan na kinamumuhian nila ay ngayon ay nakasulat sa pinakamalalaking billboard sa bansa.
Isang gabi, habang nasa isang charity gala ako, may isang waiter na aksidenteng nakabangga sa akin. Natapon ang wine sa aking mamahaling gown.
“S-sorry po, Ma’am! Patawarin niyo po ako!” nanginginig na sabi ng lalaki.
Nang tignan ko ang kanyang mukha, bahagya akong natigilan. Si Mateo. Naka-uniporme ng waiter, mukhang pagod, at halatang hiyang-hiya.
Hindi ako nagalit. Hindi rin ako sumigaw. Kinuha ko ang tissue at dahan-dahang pinunasan ang aking braso.
“Ayos lang, Mateo,” sabi ko nang may dignidad. “Siguraduhin mo na lang na sa susunod, matututo kang humawak nang maayos sa mga bagay na mahalaga—maging baso man iyan o pamilya.”
Iniwan ko siyang nakatayo roon, habang naglalakad ako patungo sa entablado para tanggapin ang parangal bilang “Businesswoman of the Year”. Ang “malas” na babaeng pinalayas sa ulan ay ngayon ay ang bituing nagniningning sa ilalim ng mga spotlight.
Ang tadhana ay parang tela; maaring mapunit sa simula, pero kung marunong kang manahi, makakabuo ka ng isang obra maestra.