
Habang dahan-dahang umaangat ang helicopter mula sa kanilang garden, ang malakas na hangin mula sa elise ay tila sumasalamin sa gulo na iniwan ko sa kanilang buhay. Nakadungaw ako sa bintana, tinitingnan ang maliit na pigura ni Mateo na pilit na humahabol sa sasakyan, sumisigaw ng aking pangalan na tila ba ang pagsusumamo niya ay may halaga pa.
Lumingon ako sa aking assistant na si Marcus. “Ibigay mo sa kanya ang huling regalo ko,” malamig kong utos.
Tumango si Marcus at pinindot ang isang button sa kanyang tablet. Sa ibaba, sa dambuhalang LED screen na nakakabit sa gate ng kanilang subdivision—na pag-aari rin ng Villarreal Empire—ay biglang lumitaw ang isang video. Isang video ng aking huling ultrasound.
“Mateo!” sigaw ko sa pamamagitan ng external speaker ng helicopter, na umalingawngaw sa buong subdivision sa gitna ng katahimikan ng Bagong Taon. “Tingnan mo ang screen! Hindi ako baog. Ang sinapupunan ko ay hitik sa buhay—kambal na lalaki, Mateo. Ang mga tagapagmana ng Villarreal Empire na matagal mo nang pinapangarap na makaka-merge.”
Nakita ko ang panlulumo sa mukha ni Mateo. Napaluhod siya sa damuhan, ang kanyang mga kamay ay nakasabog sa hangin. Ang huling pag-asa niya na magkaroon ng anak at koneksyon sa pinakamayamang pamilya sa bansa ay naglaho na parang usok ng paputok.
“At isa pa,” dagdag ko, “Ang ‘baog’ na sinasabi mo? Nagpatingin ako sa doktor mo noong nakaraang buwan nang palihim. Ikaw ang may mababang sperm count, Mateo. Kaya kahit anong babae ang ipalit mo sa akin, hinding-hindi ka magkakaroon ng sarili mong dugo’t laman. Ang kambal na ito? Sila ay bunga ng artificial insemination mula sa isang donor na mas matino at mas marangal kaysa sa iyo.”
Iyon ang huling bombang nagpatahimik sa kanya. Ang katotohanang hindi siya ang ama, at hindi siya kailanman magiging ama, ang tuluyang gumuho sa kanyang pagkatao.
Ang Pagbagsak ng Dinastiyang Santos
Lumipas ang isang linggo. Habang nakaupo ako sa aking opisina sa tuktok ng Villarreal Tower, binabasa ko ang mga ulat tungkol sa pamilya Santos. Gaya ng inaasahan, mabilis ang naging pagbagsak nila.
“Madam CEO, na-foreclose na po ang kanilang mansyon sa Forbes Park,” ulat ni Marcus. “Si Donya Imelda ay kasalukuyang nakatira sa isang maliit na paupahan sa labas ng siyudad. Sinusubukan niyang ibenta ang kanyang mga pekeng alahas para lang may maipambayad sa kuryente.”
“At si Mateo?” tanong ko habang hinihimas ang aking lumalaking tiyan.
“Tinanggal na po siya sa lahat ng board positions. Wala ring kumpanya ang gustong tumanggap sa kanya dahil sa bad record ng kanilang bangkaroteng negosyo. Nabalitaan ko pong nagtatrabaho siya ngayon bilang isang hamak na ahente ng insurance, pero wala siyang benta dahil sa kanyang reputasyon.”
Napangiti ako nang mapait. Ang taong dating itinuturing akong “pabigat” ay siya na ngayong tunay na pabigat sa lipunan.
Ang Paghihiganti ng Isang Ina
Isang hapon, habang papasok ako sa isang mamahaling restaurant para sa isang business meeting, hinarang ako ni Mateo. Mukha siyang haggard, madungis ang suot na polo, at halatang ilang araw nang hindi natutulog nang maayos.
“Angela… please,” pagmamakaawa niya, pilit na hinahawakan ang aking braso pero mabilis siyang hinarangan ng aking mga bodyguards. “Patawarin mo ako. Nabulag lang ako ni Mama. Mahal kita, Angela. Isipin mo ang kambal… kailangan nila ng ama.”
Tumingin ako sa kanya nang diretso sa mga mata. Wala na akong nararamdamang galit, tanging awa na lamang para sa isang taong nawalan ng kaluluwa dahil sa pera.
“Ang mga anak ko ay hindi kailangan ng isang amang itinatapon ang kanyang asawa sa kalsada sa gitna ng gabi,” sabi ko nang may awtoridad. “Ang kailangan nila ay isang huwaran. At sa kasamaang palad, Mateo, ikaw ang kabaligtaran niyon.”
Inabutan ko siya ng isang sobre. “Heto, limang libong piso. Pambili mo ng disenteng pagkain. Iyan na ang huling ‘tulong’ na matatanggap mo mula sa akin. Huwag mo na akong lalapitan muli, dahil sa susunod, restraining order na ang matatanggap mo.”
Habang naglalakad ako palayo, narinig ko ang kanyang paghikbi. Pero hindi ako lumingon. Ang Bagong Taon na iyon ang nagturo sa akin na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa bank account, kundi sa dangal at sa mga taong mananatili sa tabi mo kahit wala ka nang maibigay.
Isang Bagong Simula
Siyam na buwan ang lumipas. Sa loob ng pinaka-eksklusibong suite ng Villarreal Medical Center, isinilang ko ang dalawang malulusog na sanggol—sina Gabriel at Raphael Villarreal. Sila ang simbolo ng aking pagbangon at ang bagong mukha ng aming imperyo.
Sa labas ng ospital, umuulan nang malakas, tila hinuhugasan ang lahat ng pait ng nakaraan. Wala na ang Angela na minaltrato at minaliit. Ang tanging natira ay ang isang matatag na ina at ang pinakamakapangyarihang babae sa bansa.
Habang karga ko ang aking mga anak, alam kong ang kanilang kinabukasan ay nagniningning. At sa malayong sulok ng siyudad, alam kong si Mateo ay nanonood sa telebisyon, nakikita ang aking tagumpay, habang dinadanas ang habambuhay na pagsisisi sa bawat patak ng ulan.
Ang hustisya ay hindi laging mabilis, pero kapag dumating ito, sigurado itong tatapos sa lahat ng pang-aapi.