
Ang bawat patak ng ulan ay tila naging yelo sa aking balat habang nakatingin sa screen ng tablet. Sa video, hindi lang paglalambingan nina Mateo at Patricia ang nakita ko. Nakita ko sila sa loob ng aking home office—ang silid na mahigpit kong ipinagbabawal na pasukin ninuman.
Sa footage, binubuksan ni Patricia ang aking safe gamit ang isang device, habang si Mateo naman ay abalang may itinuturo sa isang blueprint ng aming pamilya. Pero ang pinakanakaka-nginig ng laman ay ang hawak nilang maliit na bote ng likido. Nakita ko si Mateo na ibinubuhos ang laman niyon sa aking vitamin bottle—ang mga gamot na iniinom ko gabi-gabi para sa aking “anemia” na tatlong buwan na nilang sinasabing lumalala.
“Kuya… nilalason nila ako,” bulong ko. Ang aking boses ay halos hindi marinig dahil sa panginginig.
Ang Bagsik ng Isang Villarreal
Hindi na sumagot si Sebastian. Sa isang senyas ng kanyang kamay, ang sampung bodyguard ay agad na pinalibutan sina Mateo at Patricia na akala ay makakatakas na patungo sa loob ng kanilang condo.
“Gabriel, dalhin ang mga iyan sa aming private holding facility. Tawagan ang pinakamahusay na toxicologist ng pamilya at ipasuri ang mga gamot na natitira sa bahay na iyan,” utos ni Kuya Sebastian. Ang kanyang boses ay parang hatol ng kamatayan.
“Elena! Hindi totoo ‘yan! Para sa kalusugan mo ‘yun!” sigaw ni Mateo habang kinakaladkad siya ng mga tauhan ni Gabriel. “Patricia, magsalita ka!”
Pero si Patricia ay wala nang masabi. Ang kanyang mukha ay puno ng lisyang takot dahil alam niyang sa oras na pumasok ang mga Villarreal sa eksena, wala nang batas na makakapagligtas sa kanila mula sa katotohanan.
Pagbabalik sa Trono
Dinala ako ni Kuya Sebastian sa aming mansyon sa Forbes Park. Pagpasok ko pa lang, ang lahat ng katulong at tauhan ay nakahilera at yumuko nang sabay-sabay. “Welcome home, Young Lady Elena.”
Matapos ang pagsusuri ng doktor, kumpirmado: ang iniinom ko ay isang uri ng slow-acting arsenic compound. Unti-unti nitong pinapahina ang aking puso at isipan upang magmukhang natural na pagkamatay sa oras na tuluyan akong bumigay.
Isang linggo ang lumipas. Hindi lang ako gumaling; muli kong nahanap ang apoy sa aking mga mata. Isinuot ko ang aking pinakamahal na power suit—isang kulay pulang ensemble na tila nagbabaga sa tapang. Ngayon ang araw ng General Assembly ng Villarreal Group.
Sa boardroom, ang lahat ng mga bilyonaryong shareholder ay naghihintay. Sa dulo ng mesa, nakaupo si Sebastian. Sa tabi niya ay isang bakanteng upuan para sa bagong Chief Executive Officer.
Ang Paghaharap sa Katotohanan
Bago ako pumasok sa boardroom, dumaan muna ako sa interrogation room sa basement ng aming gusali. Doon, nakagapos sina Mateo at Patricia. Mukha na silang mga basahan—walang tulog, marumi, at tila nawalan na ng katinuan sa takot.
“Sino ang nag-utos sa inyo?” tanong ko habang dahan-dahang naglalakad paikot sa kanila. “Alam kong hindi niyo kayang gawin ang planong ito nang kayo lang. Sino ang nagbigay sa inyo ng arsenic?”
Nanginginig na tumingin sa akin si Patricia. “Ang… ang karibal niyo sa negosyo… Ang mga Lopez. Sabi nila, kapag nakuha namin ang blueprints ng bagong renewable energy project niyo, bibigyan nila kami ng limampung milyong piso at ligtas na pag-alis patungong Europe.”
Ngumiti ako. “Limampung milyon? Iyon lang ba ang halaga ng buhay ko sa inyo? Napakamura.”
Lumapit ako kay Mateo at hinawakan ang kanyang baba. “Salamat, Mateo. Dahil sa ginawa niyo, nagising ako. Masyado akong naging mabait sa ‘yo dahil akala ko ay ikaw ang tahanan ko. Pero ikaw pala ang aking libingan.”
Ibinigay ko ang record ng kanilang pag-amin sa mga pulis na naghihintay sa labas. Pero bago sila ilabas, ibinulong ko kay Mateo, “By the way, ang kumpanya ng mga Lopez? Binili na iyon ni Kuya kaninang umaga. Wala na kayong kakampi.”
Ang Bagong Reyna ng Villarreal Group
Pumasok ako sa boardroom nang may taas-noo. Lahat ng mga mata ay nakatitig sa akin. Hindi na ako ang babaeng itinapon sa putikan. Ako na ang babaeng may hawak ng tadhana ng libo-libong empleyado.
“Good morning, everyone,” sabi ko habang nauupo sa main chair. “I am Elena Villarreal, your new CEO. At bago tayo magsimula sa business proposals, mayroon akong isang listahan ng mga tao na kailangang tanggalin sa kumpanyang ito dahil sa pakikipagsabwatan sa ating mga kalaban.”
Nanahimik ang buong kwarto. Alam nila na ang bagong lider na ito ay hindi magpapadala sa emosyon.
Matapos ang meeting, lumapit sa akin si Sebastian at inabutan ako ng champagne. “Proud of you, baby sister. So, ano ang susunod nating gagawin sa dalawang iyon sa kulungan?”
Tumingin ako sa labas ng bintana, tanaw ang buong siyudad ng BGC. “Hayaan ang batas na magparusa sa kanila. Pero siguruhin natin na bawat sentimo na kinuha nila sa akin ay mababawi nang may interes. At Kuya… gusto kong ipatayo ang isang foundation para sa mga babaeng biktima ng domestic abuse sa mismong lote kung saan nakatayo ang condo ni Mateo.”
“Consider it done,” sagot ni Sebastian.
Ang kaarawan ko na akala ko ay katapusan na ng mundo ko, ay naging simula pala ng aking tunay na kapangyarihan. Hindi na ako muling titingin sa ibaba.