“Doktor,” bulong ko, “gustong-gusto ng anak ko at ng asawa niya ang sanggol na ito. Hindi ko siya kailanman sasaktan.”
Dumiretso ako sa ospital, nagdarasal na sana ay mali ako… at takot na takot na maging tama. Tila mas mahaba ang biyahe papunta sa ospital kaysa sa tunay na nangyari. Umalingawngaw sa loob ng cabin ang mga sigaw ni Noah, matinis at paos, bawat isa sa mga ito ay lalong nagpapatibok sa puso ko. Patuloy ko siyang tinitingnan sa rearview mirror, ang bilis ng tibok ng puso ko na parang naririnig ko na ang pag-ugong nito sa aking mga tainga.
“Papunta na kami, mahal,” bulong ko, habang mahigpit na nakahawak sa manibela. “Tutulungan ka ni Lola.”
Pagdating ko sa pasukan ng emergency room, hindi na ako nag-abalang mag-park nang maayos. Hinawakan ko si Noah at tumakbo palabas ng sliding glass doors. Agad na tumayo ang isang nurse sa front desk.
“Ang apo ko,” hingal na sabi ko. “Hindi siya tumigil sa pag-iyak at may nakita akong pasa sa kanya. Dalawang buwan pa lang siya noon.”

Agad na nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha.
“Sige, ginang.”
Ilang segundo lang, nasa isang maliit na silid na kami para sa pagsusuri. Dahan-dahang kinuha ng isa pang nars si Noah mula sa aking mga bisig at inilagay siya sa isang malambot na mesa.
Napasigaw siya nang mahawakan nila ang tiyan niya.
“Dito niya nakuha ang kulay asul,” mabilis kong sabi, habang nakaturo gamit ang nanginginig na mga daliri.
Dahan-dahang itinulak ng nars ang tela. Pagkakita niya sa kanya, natigilan siya.
“Ipapatawag ko ang doktor,” mahina niyang sabi.
Kumikirot ang tiyan ko.
May mali talaga.
Dumating si Dr. Patel pagkalipas ng ilang minuto. Siya ay isang tahimik, nasa katanghaliang gulang na lalaki na may pagod ngunit mabait na mga mata. Maingat niyang sinuri si Noah, dahan-dahang pinipisil ang paligid ng pasa.
Muling sumigaw si Noah.
Kumunot ang noo ng doktor.
“Kailan mo unang nakita ito?”
“Sampung minuto ang nakalipas,” sagot ko. Walang tigil siyang umiyak. Akala ko dahil sa lampin… hanggang sa makita ko ang kulay asul.
Tiningnan ako ni Dr. Patel nang mataman.
“May iba pa bang nag-aalaga sa kanya nitong mga nakaraang araw?”
“Mga magulang niya lang,” sagot ko.
Dahan-dahan siyang tumango.
“Magpapa-ultrasound tayo.”
Nakaramdam ako ng paninikip sa dibdib ko.
“Kakayanin kaya niya?”
“May kailangan muna tayong suriin,” malumanay niyang sagot.
Naglabas ang aparato ng bahagyang ugong. Ipinasa ng technician ang probe sa maliit na tiyan ni Noah habang tinitingnan ng doktor ang screen.
Noong una, hindi ko maintindihan ang nakikita ko.
Pero lalong naging seryoso ang mukha ng doktor.
Pagkatapos ay lumapit siya.
“Tumigil ka muna sandali.”
Natigilan ang imahe.
Dahan-dahang lumingon sa akin si Dr. Patel.
“Ginang—” Nahulog ba ang sanggol kamakailan lang?
“Hindi! Dalawang buwan pa lang siya… halos hindi siya gumagalaw.
Tumango ang doktor.
“Iyon nga ang naisip ko.”
Kumabog nang mabilis ang puso ko.
“Ano iyon?”
Nag-atubili siya, saka itinuro ang screen.
— May pagdurugo sa atay.
Nahirapan akong huminga.
“Ano?”
“Parang may pumisil sa tiyan niya nang mahigpit.”
Nanghina ang mga binti ko.
“Naninigas?”
“Oo.” Sa isang sanggol, ang maliit, kahit na sobrang presyon na ito ay maaaring makapinsala sa mga organo.
Natigilan ako.
“Ang ibig mong sabihin ay—” May nanakit ba sa kanya?
Hindi direktang sumagot si Dr. Patel.
Ngunit ang kanyang pananahimik ay nagpapahayag ng maraming bagay.
“Aalagaan namin siya kaagad.” At dahil sa uri ng mga pinsala, kailangan naming ipaalam sa mga serbisyo sa pangangalaga ng bata.
Parang umiikot ang kwarto.
Pagkalipas ng dalawang oras, nagpapagaling na si Noah mula sa paggamot. Sinabi ng doktor na natuklasan ang pagdurugo sa tamang oras at gagaling din siya.
Pero itong asul na ito…
Patuloy akong binabantayan ng asul na iyon.
Nakaupo lang ako mag-isa sa waiting room nang tumunog ang telepono ko.
Daniel.
“Nay, nakabalik na po kami. Nasaan po kayo? Nag-aalala si Megan, wala po si Noah.”
Naninikip ang lalamunan ko.
“Daniel… Nasa ospital ako.
Katahimikan.
“Nasugatan si Noah.”
Balot ng takot ang boses niya.
“Nasugatan?!” Ano’ng pinagsasabi mo?!
“Sabi ng doktor, may pumisil sa kanya nang sobrang lakas kaya nagdugo ito.”
Sumunod ang mahaba at nakapangingilabot na katahimikan.
Tapos may sinabi si Daniel na kinabahan ako.
“Imposible ‘yan.
“Daniel—
“Hindi,” putol niya. Nay, kami ni Megan, hinding-hindi kami…
“Alam ko,” mahina kong sabi.
“Pero may gumawa nito.”
Tahimik na naman.
Tapos narinig ko ang boses ni Megan sa background. May binulong si Daniel sa kanya, tapos sinagot niya ang telepono.
Nanginig ang boses niya.
“Ang asul… Sinasabi mong madilim?
“Oo.”
“Hindi posible.
Kumikirot ang tiyan ko.
“Bakit ka sigurado?”
Nag-atubili siya, saka sumagot:
“Kasi… naranasan na ni Noah itong asul na kulay kahapon.”
Mahigpit kong hinawakan ang telepono.
“Nakita mo ba siya kahapon?”
“Oo…
“At hindi mo siya dinala sa ospital?”
“Akala namin ay wala lang… kaunting pagkabigla lang.”
Pero parang may mali sa boses niya.
Pagkatapos ay idinagdag niya:
“Kahapon ay hindi gaanong madilim.”
Naging malamig ang silid.
“Teka… Kung lumala ang kulay asul ngayon…
Isang masamang ideya ang pumasok sa isip ko.
“Sino ang kasama ni Noah bago ako dumating?”
Katahimikan.
Pagkatapos ay bahagya na sumagot si Megan,
“Ang yaya.”
Kumalabog ang puso ko.
“May yaya ka ba?”
Pagpapatuloy ni Daniel:
“Part-time. Ilang oras lang sa umaga.”
“Simula kailan?”
“Dalawang linggo.”
Pumikit ako sandali.
“At ngayon?” Kasama ba niya siya?
“Oo… mga isang oras.”
Nanginig ako nang husto.
“May napansin ka bang kakaiba?”
“Hindi. Mukhang propesyonal siya.”
“Ano ang pangalan niya?”
“Laura.”
Sa sandaling iyon, pumasok si Dr. Patel.
“Matatag na si Noah,” aniya. Pero may iba pa kaming natuklasan.
Iniabot niya sa akin ang larawan ng ultrasound.
Tumingin ako.
At sa pagkakataong ito… naintindihan ko na.
Sa paligid ng asul, may ilang mga markang hugis-itlog.
Wala ni isang bakas ng paa.
Marami.
“Mukhang…” bulong ko.
“Mga pressure point mula sa mga daliri,” pagkumpirma niya.
“Pero napakaliit ng mga iyon para sa isang matanda.”
Tumanggi ang isip ko na umintindi.
“Mas maliliit… parang sa bata?”
Dahan-dahang tumango ang doktor.
Pagkalipas ng tatlumpung minuto, dumating sina Daniel at Megan, na takot na takot. Tumakbo si Megan papunta sa bintana ng kwarto.
“Diyos ko… Noe…
Tumingin sa akin si Daniel.
“Ma, anong nangyari?”
Ipinakita ko sa kanya ang larawan.
“Walang katuturan,” aniya.
“Nag-iisa lang ang yaya kasama niya.”
“Talaga bang nag-iisa lang siya?” tanong ko.
Nag-alangan si Megan.
Pagkatapos ay bumulong:
“Dinala niya ang anak niya minsan…”
“Isang bata?”
“Oo… apat o limang taon.”
Nagsama-sama ang lahat sa aking isipan.
“Malapit ba ‘yung bata kay Noah?”
Tumango si Megan.
“Mahilig siya sa mga sanggol… gusto niya itong isuot.”
“Ginawa ba niya?”
“Hindi… well… hindi sa harap natin.
Isang nagyeyelong panginginig ang bumalot sa akin.
“Maliban na lang siguro…” nang walang nakatingin.
Nang sandaling iyon, may kumatok na nars.
“Pasensya na… May nagtatanong po tungkol sa sanggol.”
“Sino?”
“Ang yaya… si Laura. At… May kasama siyang batang babae.”
Nagyelo ang silid.
Maya-maya pa, pumasok si Laura, maputla. Sa tabi niya, isang batang babae na kulot ang buhok.
Pagkakita niya sa sanggol… bigla siyang napaiyak.
“Pasensya na!”
Tumahimik ang lahat.
“Emma?” tanong ni Laura. Ano’ng pinagsasabi mo?
Kumapit ang batang babae sa kanyang ina.
“Gusto ko lang siyang yakapin…” umiiyak na siya… kaya niyakap ko siya nang mahigpit para tumigil siya…

Nahulog ang puso ko sa dibdib ko.
Namutla si Laura.
“Anong ginawa mo…?”
“Hindi ko sinasadyang saktan siya…”
Walang nagsalita.
Sumandal si Daniel sa pader.
Tinakpan ni Megan ang bibig niya.
Hindi inatake ang sanggol.
Masyado siyang napigilan…
ng isang batang hindi nakaintindi sa kahinaan ng buhay.
Matagal na nagtagal ang katahimikan.
Mahinang umiiyak si Emma.
Lumuhod si Dr. Patel.
“Gusto mo ba siyang saktan?”
“Hindi… Gusto ko lang siyang tulungan…
Umiiyak si Laura.
“Pasensya na… Iniwan ko siya sandali…
Napuno ng bigat ng katotohanan ang silid.
“Napakahina ng mga sanggol,” malumanay na sabi ng doktor.
“Mamamatay na ba siya?” tanong ni Emma.
Umiling si Megan, habang umiiyak.
“Hindi, mahal ko… Magiging maayos din siya.
Tila walang katapusan ang gabing iyon.
Nakatayo sina Daniel at Megan sa tabi ng kama ni Noah, pinagmamasdan ang bawat paghinga.
Kinaumagahan ay bumalik si Dr. Patel.
— Tumigil na ang pagdurugo. Gagaling din siya.
Isang buntong-hininga ng ginhawa ang bumalot sa silid.
Kinabukasan, bumalik si Laura nang mag-isa.
“Naiintindihan ko kung ayaw mo na akong makita…”
Matagal na tahimik si Megan, saka sinabing,
“Dapat sinabi mo sa amin na pupunta ang anak mo.”
“Alam ko…
“Hindi sinasadya ni Emma na saktan siya.”
“Hindi ko—”
“Pero hindi na siya mapagkakatiwalaan malapit sa kanya.”
Yumuko si Laura.
Pagkalipas ng dalawang araw, nakalabas na ng ospital si Noah.
Malalampasan niya sana iyon.
Pero wala nang magiging pareho muli.
Pagkalipas ng isang linggo, bumalik si Laura kasama si Emma.
Hawak ng batang babae ang isang drowing: isang sanggol na may malaking araw.
Sa ibaba, mga nakakailang na letra:
“SORRY BABY NOAH”
Lumuhod si Megan at marahang niyakap siya.
“Salamat.”
Tumingala si Emma.
“Magiging maayos ka ba?”
Bahagyang ngumiti si Megan.
“Oo… magiging maayos din ang lahat.”
Tumango si Emma.
At sa unang pagkakataon simula ng malungkot na araw na iyon…