Pagkatapos ng maraming taon ng pagkabaog, sa wakas ay naiuwi na namin ang aming bagong silang na anak na babae. Ngunit sa unang paliligo niya, natigilan ang aking asawa, tinitigan ang kanyang likuran, at sumigaw, “Hindi namin siya maaaring panatilihin.” Sa sandaling iyon, alam kong may mali.

Nakatayo ako sa tabi ng baby tub habang pinapanood ang aking asawang si Daniel na nagpapaligo sa aming sanggol.

Nakayuko siya sa batya, ang isang kamay ay nakaalalay sa maliit niyang leeg, ang isa naman ay nagbubuhos ng maligamgam na tubig sa balikat niya gamit ang isang plastik na tasa. Gumalaw siya na parang humahawak ng salamin.

Sampung taon ng mga kalendaryo, pagsusuri sa dugo, iniksyon, appointment, at mga pagkalugi na hindi kailanman naging mahalaga para sa sinuman maliban sa amin.

At sa wakas nandito na si Sophia.

Ang aming anak na babae.

Advertisements

Pinipilit ko pa ring sabihin iyon nang hindi ko maramdamang maiiyak ako.

Nanganak na ang aming pangalawa, si Kendra, ilang araw na ang nakalilipas.

Kahit ngayon, parang hindi makatotohanan ang lahat.

Maingat naming ginawa ang surrogacy. Mga abogado. Mga kontrata. Pagpapayo. Mga medikal na screening. Bawat pormularyo ay nilagdaan, bawat hangganan ay tinukoy.

Naniniwala kami na ang istruktura ay maaaring protektahan kami mula sa sakit.

Siguro ay inosente iyon.

Pero nang tumawag sa amin si Kendra na umiiyak pagkatapos gumana ang transfer, naiyak din ako. Nang lumabas ang tibok ng puso sa screen sa unang ultrasound, kinailangan umupo ni Daniel.

Sa bawat appointment, pinapanood namin ang aming anak na babae na lumalaki sa loob ng katawan ng ibang babae at sinikap na huwag isipin kung gaano karupok ang kaligayahan para sa amin noon pa man.

Naging maayos naman ang naging takbo ng pagbubuntis.

Walang alalahanin, walang babala, at walang senyales na may naghihintay sa amin sa kabilang panig.

Dahan-dahang hinarap ni Daniel si Sophia para banlawan ang likod nito.

Pagkatapos ay nanigas siya.

Noong una, akala ko nag-iingat lang siya, pero biglang tumagilid ang tasa na hawak niya, kaya natapon ang tubig sa bathtub. Parang hindi niya napansin.

“Dan?”

Hindi siya tumugon.

“Dan! Anong problema?”

Ang mga mata niya ay nakatuon sa isang bahagi ng itaas na bahagi ng kanyang likuran, dilat at hindi gumagalaw na para bang may kung anong malamig na bagay na dumampi sa aking dibdib.

Pagkatapos ay bumulong siya, “Hindi ito maaaring mangyari…”

Nanlumo ang sikmura ko. “Ano kayang hindi nangyayari?”

Tumingala siya sa akin, bakas sa mukha niya ang takot. “Tawagan mo si Kendra ngayon din!”

Tinitigan ko siya. “Bakit? Daniel, anong nangyari?”

Basag, matalas, at malakas ang boses niya sa maliit na banyo. “Hindi natin siya pwedeng panatilihing ganito. Hindi talaga natin kaya. Tingnan mo ang likod niya.”

Walang saysay ang mga salita.

Lumapit ako at yumuko.

Nang makita ko ang markang pinagtutuunan ng pansin ni Dan, napuno ng luha ang mga mata ko.

“Hindi… Diyos ko, hindi. Huwag dito!” sigaw ko, umalingawngaw ang boses ko sa mga dingding. “Kawawang sanggol ko, anong ginawa nila sa iyo?”

Naalala ko ang kapanganakan nang pira-piraso.

Wala kami sa kwarto nang mangyari iyon. Nahuli ang tawag.

Ilang oras nang nasa ospital at nasa delivery room si Kendra nang tumawag ang isang nars para ipaalam na malapit nang manganak ang aming sanggol.

Nagmadali kaming pumunta sa ospital, para lang sabihin na kailangan naming maghintay.

“Ayoko nito,” sabi ko noon. “Gusto kong naroon ako noong isilang ang anak natin. Akala mo hindi…”

Alam na alam ni Daniel ang kinatatakutan ko. Umiling siya.

“Matibay ang kontrata. Walang paraan para makuha niya ang sanggol. Relaks lang… minsan may mga pagsubok na darating sa buhay. Sigurado akong maayos ang lahat.”

Parang ang tagal naming naghintay sa pasilyo ng ospital na iyon.

Malalim na ang gabi bago kami tuluyang tinawag ng isang nars.

Natutulog si Kendra.

Pati na rin si Sophia. Binalot siya at inilagay sa isang bassinet.

Mukha siyang isang maliit na anghel, at ginamit ko ang lahat para hindi siya buhatin at hawakan.

“Maayos naman ang kalagayan niya,” malumanay na sabi sa amin ng nars.

Ngumiti ang isang pedyatrisyan, sinabi sa amin na malusog siya, at pagkatapos ay mabilis na umalis ng silid.

Pagkalipas ng ilang araw, pinayagan na kaming iuwi si Sophia. Tila normal lang ang lahat hanggang sa sandaling iyon sa banyo.

Nakatitig ako sa likod ni Sophia habang karga-karga siya ni Daniel sa bathtub.

Noong una, ayaw iproseso ng utak ko ang nakikita ko.

Ito ay isang linya—maliit, tuwid, at tumpak—mataas sa likod ni Sophia. Ang balat sa paligid nito ay bahagyang kulay rosas, naghihilom.

Walang galos o birthmark.

“Iyon ay isang surgical closure,” sabi ni Daniel. “May nagsagawa ng operasyon sa aming anak na babae, at hindi namin ito nasabihan.”

“Hindi.” Humarap ako sa kanya. “Hindi… anong klaseng operasyon?”

“Hindi ko alam.” Napalunok si Daniel. “Pero siguro apurahan lang talaga.”

“Diyos ko. Anong problema ng anak natin?”

“Tawagan ang ospital,” sabi ni Daniel. “At si Kendra. Kailangang may magpaliwanag nito.”

Hindi sumagot si Kendra.

Pagsapit ng ikaapat na tawag, nagbago ang buong ekspresyon ni Daniel. Hindi na lang takot—galit. Yung tipong ilang beses ko lang nakita sa aming pagsasama.

Kumuha siya ng tuwalya at binuhat si Sophia mula sa bathtub. “Babalik na tayo.”

Nagmadali kaming pumunta sa ospital.

Pagkatapos ng sapat na masinsinang paliwanag sa front desk, dinala kami sa pediatrics.

Pumasok ang isang doktor na hindi ko kilala.

Sinuri niyang mabuti si Sophia habang ako ay nakatayo nang malapitan para makita ang bawat galaw nito. Sinuri niya ang temperatura nito, ang paghinga nito, at ang hiwa nito.

Tumango siya nang isang beses, na kahit papaano ay parang gusto kong sumigaw.

Sa wakas, umatras siya. “Stable na ang kalagayan niya. Matagumpay ang operasyon.”

Tinitigan ko siya. “Anong pamamaraan?”

Pinagsalikop niya ang kanyang mga kamay. “Habang nanganganak, natukoy ang isang problema na maaaring itama. Nangailangan ito ng agarang interbensyon upang maiwasan ang pagkalat ng impeksyon nang mas malalim sa tisyu. Isang maliit na pagwawasto sa operasyon ang isinagawa.”

“Impeksyon?” Tumingin ako kay Daniel.

Humakbang paharap si Daniel. “At walang sinuman ang nag-isip na sabihin sa amin? O humingi ng aming pahintulot?”

Tumigil ang doktor. “Nakuha na ang pahintulot.”

Natahimik ang lahat sa loob ko. “Kanino mula?”

“Ako.”

Sabay kaming napalingon ni Daniel.

Nakatayo si Kendra sa pintuan, maputla at pagod na pagod, na parang nagbihis lang at agad na nagmaneho palapit nang makita ang mga mensahe.

“Hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko,” mabilis niyang sabi. “Sabi nila hindi na raw ito makapaghintay.”

Parang nasa ilalim ako ng tubig. “Pumirma ka?”

Napuno ng luha ang mga mata niya. “Sabi nila puwede raw siyang magkaroon ng impeksyon na maaaring kumalat sa gulugod niya. Wala ka na raw sa waiting room, kaya sinubukan ka raw nilang tawagan.”

“Wala tayong magagawa,” singhal ni Daniel.

Tiningnan ko ang doktor. “Ilang beses mo na ba kaming tinawagan? O sinubukan mo kaming hanapin?”

Hindi siya nakasagot nang mabilis.

“Ilan?” ulit ko.

“Tumawag kami minsan,” pag-amin niya. “Hinanap ka ng nars, pero hindi ka niya makita. Dahil sa pagmamadali, nagpatuloy kami sa paghahanap sa isang adultong pumapayag.”

“Yun lang ba?” Mas matalas ang boses ko kaysa sa inaasahan ko.

Tumigas ang ekspresyon ng mukha ng doktor. “Kailangan ng bata ng paggamot.”

Tumingin ako kay Sophia. Ang maliit niyang mukha ay payapang nakapatong sa dibdib ko. May pinagdaanan na siyang masakit bago ko pa man marinig ang tunog ng kaniyang pag-iyak.

At saka dumating ang galit.

Tiningnan ko muna ang doktor. “Nailigtas ba nito ang aking sanggol mula sa malubhang pinsala?”

Tumango siya. “Oo.”

Huminga ako nang malalim. “Kung gayon, nagpapasalamat ako na ginamot mo siya.”

Bumuntong-hininga nang malalim si Kendra, na para bang inakala niyang binibitawan ko na lang.

Humarap ako sa kanya.

“At naniniwala akong sinusubukan mong tumulong…”

Nagsimula siyang umiyak.

Pero hindi ako tumigil.

“… Pero gumawa ka pa rin ng desisyon na dapat sana ay atin.”

Lumukot ang mukha ni Kendra. “Alam ko.”

“Hindi, sa palagay ko ay hindi mo ginagawa.” Tiningnan ko ulit ang doktor. “Kailan mo napagdesisyunang hindi ako itinuring na ina niya?”

Bumukas ang bibig niya, tapos sumara.

Humarap ako kay Kendra. “Kailan mo ginawa iyon?”

Iniwas niya ang tingin.

“Wala ni isa sa inyo ang makapagpapasya kung kailan ako magbibilang.”

“Kailangan nating kumilos nang mabilis—” panimula ng doktor.

“Nandito kami, sa ospital. Sinubukan mo kaming tawagan minsan bago mo siya ibigay sa desisyon.” Tumango ako kay Kendra habang inaayos ko si Sophia sa aking mga bisig. “Gusto ko ang kumpletong medical records. Bawat sulat. Bawat consent form. Gusto ko ang mga pangalan ng lahat ng sangkot sa desisyong iyon.”

Dahan-dahang tumango ang doktor. “May karapatan ka sa mga rekord.”

“At gusto ko ng pormal na pagsusuri.”

Nagdulot iyon ng isa pang paghinto.

Tumabi sa akin si Daniel, sapat ang lapit kaya nagdikit ang aming mga braso. “At isang kopya ng patakaran na sa tingin mo ay nagbigay-katwiran dito.”

Pinunasan ni Kendra ang kanyang mukha. “Sa tingin ko talaga tama ang ginagawa ko.”

Naniwala ako sa kanya.

“Natakot ka,” sabi ko. “Naiintindihan ko kung bakit mo ginawa ang ginawa mo. Ang gusto kong malaman ay kung bakit ako nabigo sa sistema.” Lumingon ako at tumingin nang diretso sa doktor.

Hindi siya sumagot.

Habang pauwi, mahinang sinabi ni Daniel, “Dapat ay mas maingat ko siyang sinuri noong nakauwi na kami.”

Humarap ako sa kanya. “Huwag mong gawin iyan.”

“Seryoso ako.”

“Ako rin.” Lumambot ang boses ko. “Wala sa iyo ang responsibilidad na ito.”

Humigpit ang kapit niya sa manibela. “Sabi ko sa’yo gusto ko sa delivery room tayo. Dapat mas pinilit ko pa. Dapat—”

“Hindi mo kailangang isulat muli ito at sisihin pa.”

Bumuntong-hininga siya at tumitig sa unahan. “Ayoko na hindi natin ito naabutan.”

“Alam ko. Pero hindi namin siya naabutan.” Sumulyap ako sa likurang upuan, kung saan naka-secure si Sophia sa upuan ng kotse niya. “Nandito siya. Atin siya. Iyon ang mahalaga.”

Pag-uwi namin, ang banyo ay eksaktong katulad ng pagkauwi namin. May tuwalya sa counter. Malamig na tubig sa bathtub.

Nakatayo si Daniel sa pintuan, nakatitig sa baby tub na parang pinagtaksilan siya nito.

“Hindi ko kaya,” sabi niya.

Humakbang ako paharap at inilahad ang aking mga braso. “Ibigay mo siya sa akin.”

Nakatayo si Daniel sa tabi ko, pinapanood ko habang maingat kong pinaliliguan ang aming anak.

Maya-maya, sinabi niya, “Mas malakas siya kaysa sa inaakala natin.”

Tumingin ako sa kanya. Sa maliit na guhit sa kanyang likod. Sa imposibleng katotohanan na nakaligtas na siya sa isang bagay.

“Noon pa man ay ganoon na siya,” sabi ko.

Ipinatong niya ang isang kamay sa counter. “Hindi lang kami naroon para makita iyon.”

Naisip ko ang mga taon na ginugol ko para makuha siya.

Naalala ko ang bawat luhang pumatak sa mga parking lot, banyo ng klinika, at ang madilim na bahagi ng aming kama habang si Daniel ay nagkunwaring natutulog dahil hindi niya alam kung paano makakatulong.

Naisip ko ang lahat ng pagkakataon na ang pagiging ina ay parang isang pintong nagbubukas para sa lahat maliban sa akin.

Pagkatapos ay tumingin ako kay Sophia—mainit at madulas sa aking mga kamay, buhay at matigas ang ulo at akin.

“Nandito na tayo ngayon,” sabi ko.

Sinalubong ni Daniel ang mga mata ko sa salamin.

At sa unang pagkakataon simula nang makita ko ang hiwa na iyon, ang takot sa loob-loob ko ay napalitan ng ibang bagay.

Dahil tinatrato nila ako na parang isang nahuling pag-iisip. Parang isang teknikalidad. Parang ang pagiging ina ay isang bagay na matatanggap ko pagkatapos magawa ang mahahalagang desisyon.

Mali sila.

Itinaas ko si Sophia mula sa tubig at binalot siya ng tuwalya, at itinakip ito sa ilalim ng kanyang baba. Gumawa siya ng mahina at nasaktan na boses, at tumawa si Daniel kahit na ganoon. Nanginginig ito, pero totoo.

Idinikit ko ang mga labi ko sa tuktok ng basa niyang ulo.

Wala nang magdedesisyon pa kung bibilang ako.

Ginawa ko na.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *