Hindi ako makahinga sa saksing nakita ko. Ang lalaking pinakasalan ko isang oras pa lang ang nakakalipas ay nakayakap sa sarili niyang ina na parang magkasintahan. At ang mas malala, ang biyenan ko ay tila nawawala sa sarili habang hinahaplos ang mukha ni Drake.
“Drake… anong kabalbalan ito?” halos hindi lumabas ang boses ko.

Dahan-dahang lumingon si Drake sa akin. Walang bakas ng gulat o takot sa kanyang mga mata. Sa halip, ang nakita ko ay isang malamig na titig na parang hindi ko siya kilala.
“Elena, bakit ka pumasok nang hindi kumatok?” tanong niya sa isang tonong nakakapangilabot. “Hindi mo ba nakikitang kausap ko ang asawa ko?”
“Asawa?! Drake, ako ang asawa mo! Kasasal lang natin!” sigaw ko habang umaagos ang mga luha ko.
Tumawa nang mahina ang biyenan ko, si Donya Imelda. Humarap siya sa akin habang suot pa rin ang puting gown na dapat ay para sa akin.
“Hija, akala mo ba ay ikaw ang mahal niya?” sabi ni Donya Imelda. “Ginamit ka lang namin para makuha ang dugong kailangan namin. Ang dugong dadaloy sa susunod na tagapagmana ng pamilyang ito.”
Biglang sumakit ang tiyan ko. Isang matinding kurot ang naramdaman ko na tila may kung anong gumagalaw sa loob. Naalala ko ang wine na ipinainom nila sa akin bago ang seremonya.
“Anong… anong inilagay niyo sa inumin ko?” tanong ko habang napapaupo sa sahig sa sobrang sakit.
Lumapit si Drake sa akin at lumuhod. Hinawakan niya ang buhok ko at itiningala ang ulo ko.
“Hindi ka lang asawa, Elena. Isa kang ‘vessel’,” bulong niya. “Ang sanggol na nasa loob mo ngayon ay hindi sa akin. Siya ang muling pagkabuhay ng ama ko. At kapag lumabas na siya, wala ka nang silbi sa mundong ito.”
Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko. Mga baliw sila! Pero ang sakit sa tiyan ko ay lalong tumitindi, at pakiramdam ko ay may kung anong pilit na kumakawala mula sa loob ko.
“Maghanda ka na, Elena,” sabi ni Donya Imelda habang kumukuha ng isang matalim na kutsilyo mula sa ilalim ng unan. “Kailangang lumabas ng anak ko bago sumapit ang kabilugan ng buwan mamayang gabi.”
Sa gitna ng takot ko, biglang bumukas ang pinto at pumasok ang mga tauhan ni Drake na may dalang isang itim na kabaong. Pero ang mas lalong nagpatigil sa tibok ng puso ko ay ang taong dahan-dahang bumabangon mula sa loob nito.
Ang bawat hininga ko ay tila may kasamang bubog. Habang dahan-dahang bumabangon ang pigura mula sa itim na kabaong, ang amoy ng luma at nabubulok na lupa ay humalo sa bango ng mga bulaklak sa silid.
Hindi ito isang bangkay. Ngunit hindi rin ito masasabing buong-buo na tao. Ang balat nito ay maputla, halos kulay abo, at ang mga mata ay nanlilisik na parang uling na nagbabaga.
“Don Teodoro…” bulong ni Drake, ang boses niya ay puno ng debosyon na dapat sana ay para sa akin.
Ang lalaking bumangon ay ang ama ni Drake—ang yumaong asawa ni Donya Imelda na balita ay namatay sa isang aksidente sampung taon na ang nakararaan. Ngunit heto siya, nakatitig sa akin nang may gutom na hindi ko maipaliwanag.
Ang Ritual ng Kadiliman
“Ang oras ay malapit na,” wika ni Don Teodoro. Ang boses niya ay parang pagkiskis ng dalawang tuyong kahoy. “Ang binhi ay handa na sa kanyang sisidlan.”
Napaurong ako, pilit na ginagamit ang aking mga siko upang lumayo, ngunit ang sakit sa aking tiyan ay naging isang tila kumukulong asido. Naramdaman ko ang bawat ugat sa aking katawan na tila hinihila patungo sa aking sinapupunan.
“Drake, parang awa mo na… itigil niyo ito,” pagmamakaawa ko. “Mahal mo ako, ‘di ba? Ang lahat ng pangako mo sa akin…”
Tumawa si Drake, isang tawang walang kaluluwa. “Elena, bawat salita, bawat haplos, ay bahagi lamang ng paghahanda. Kailangan mong mahalin ako nang tapat upang ang ‘vessel’ ay maging dalisay. Ang pag-ibig mo ang nagpataba sa lupang pagtataniman ng kaluluwa ng aking ama.”
Hinawakan ako ng dalawang tauhan sa magkabilang braso at binuhat patungo sa gitna ng silid, kung saan may nakaguhit na isang malaking pentagram na gawa sa tuyong dugo. Itinali nila ang aking mga kamay at paa sa mga bakal na nakabaon sa sahig.
Ang Pagbubukas ng Katotohanan
Habang nakaratay ako, nagsimulang magbasa ng kung anong orasyon si Donya Imelda sa wikang hindi ko maunawaan. Ang bawat salita niya ay nagdudulot ng panginginig sa buong mansion. Ang mga kandila ay naging asul ang apoy.
“Bakit ako?” sigaw ko sa gitna ng kanilang pag-awit.
Tumigil sandali si Donya Imelda at lumapit sa akin. Hinaplos niya ang aking pisngi gamit ang kanyang malamig na daliri. “Hindi ka lang basta napili, Elena. Ikaw ay mula sa huling lahi ng mga Babaylan na matagal na naming hinahanap. Ang dugong dumadaloy sa iyo ang tanging makakapagbigay-buhay sa isang espiritung mula sa kabilang ibayo nang hindi ito nabubulok.”
Sa bawat segundong lumilipas, ang buwan sa labas ay unti-unting nagiging pula. Ang kabilugan ng buwan—ang takdang oras.
Naramdaman ko ang isang malakas na sipa mula sa loob ng aking tiyan. Ngunit hindi ito sipa ng isang sanggol. Pakiramdam ko ay may mga kuko na pilit na kumakamot sa aking matris. Ang aking tiyan ay lumaki nang mabilis sa harap ng aking mga mata, tila ang siyam na buwang pagbubuntis ay siksik sa loob ng ilang minuto.
Ang Pagdating ng Tagapagmana
“Drake! Ang kutsilyo!” utos ni Don Teodoro.
Kinuha ni Drake ang matalim na kutsilyong may mga ukit ng bungo. Lumapit siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakakita ako ng isang patak ng luha sa kanyang mata—ngunit hindi ito dahil sa pagsisisi. Ito ay dahil sa tuwa.
“Sa wakas, ama,” bulong niya. “Mabubuo na ang ating pamilya.”
Itinaas ni Drake ang kutsilyo. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinihintay ang hapdi ng talim. Ngunit sa halip na sakit, isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong silid.
Bumukas ang malaking bintana at pumasok ang isang napakalakas na hangin na nagpapatay sa lahat ng kandila. Isang tinig, malalim at puno ng kapangyarihan, ang umalingawngaw.
“Ang dugong kinuha sa kasinungalingan ay hindi magbubunga ng buhay, kundi ng sumpa!”
Isang matandang babae ang nakatayo sa pasimano ng bintana—si Lola Isang, ang tanging kamag-anak ko na sinabihan ni Drake na namatay na bago pa ang kasal. Buhay siya. At ang kanyang mga mata ay nagniningning sa puting liwanag.
Ang Labanan para sa Kaluluwa
“Isang!” sigaw ni Donya Imelda. “Huli na ang lahat! Ang binhi ay nakatanim na!”
“Hindi hangga’t ang ‘vessel’ ay may lakas pang lumaban,” sagot ni Lola Isang. Itinapon niya ang isang dakot ng asin at tawas sa direksyon ni Don Teodoro, na naging sanhi ng kanyang pag-atungal sa sakit habang nagliliyab ang kanyang balat.
Nagkagulo ang mga tauhan. Sinubukan akong lapitan ni Drake upang ituloy ang paghiwa, ngunit mabilis akong sinabuyan ni Lola Isang ng tubig na may halong langis.
“Elena! Isipin mo ang iyong tunay na lakas! Huwag mong hayaang sakupin ka ng dilim! Iyong dugo ay hindi sa kanila!” sigaw ni Lola.
Sa loob ng aking isipan, nakita ko ang isang imahe—isang itim na anino na pilit na kumakapit sa aking puso. Ito ang espiritu ni Don Teodoro. Ginamit ko ang lahat ng natitira kong lakas. Hindi para sa sarili ko, kundi para sa kalayaang ninakaw nila sa akin.
Isang matinding init ang lumabas mula sa aking dibdib. Ang sakit sa aking tiyan ay biglang naglaho, napalitan ng isang nakakasilaw na liwanag. Ang “sanggol” sa loob ko ay nagsimulang sumigaw—isang sigaw na hindi sa tao, kundi sa isang demonyong nasusunog.
Ang Wakas ng Sumpa
Ang liwanag ay naging isang pagsabog na nagtapon kay Drake at Donya Imelda sa kabilang dulo ng silid. Ang kabaong ni Don Teodoro ay naging abo, at ang kanyang anyo ay unti-unting naglaho na parang usok sa hangin.
Nang dahan-dahang humupa ang lahat, ang mansion ay nabalot ng katahimikan. Ang aking tiyan ay bumalik sa dati, tila walang nangyari. Ang tanging ebidensya ng impyernong pinagdaanan ko ay ang punit-punit kong gown at ang mga marka sa aking pulso.
Lumapit si Lola Isang sa akin at kinalas ang aking mga tali. “Tapos na, Elena. Ang sumpa ng pamilyang ito ay naputol na.”
Tiningnan ko si Drake. Nakahandusay siya sa sahig, dilat ang mga mata ngunit walang buhay. Ang kanyang kaluluwa ay kinuha ng sarili niyang ama bilang kapalit ng kabiguan ng ritual. Si Donya Imelda naman ay tila nawala sa sariling katinuan, tumatawa habang kinakain ang sariling puting gown.
Isang Bagong Simula
Lumabas kami ni Lola Isang mula sa mansion habang ang araw ay nagsisimulang sumikat. Ang marangyang hardin kung saan kami dapat magsasaya ay mukhang isang sementeryo na ngayon.
“Lola, ano nang mangyayari?” tanong ko habang nakatingin sa langit.
“Ang dugong dumadaloy sa iyo ay malaya na,” sagot niya. “Ngunit tandaan mo, Elena, ang mundo ay puno ng mga taong nagtatago sa likod ng magagandang maskara. Huwag mong kakalimutan ang iyong tunay na pagkatao.”
Habang papalayo kami sa mansion ng mga Drake, naramdaman ko ang isang kakaibang pintig sa aking puso. Isang paalala na kahit wala na ang “binhi” sa aking tiyan, ang karanasan ay nag-iwan ng markang hindi na mabubura.
Hindi na ako ang Elena na pumasok sa simbahan isang oras ang nakalipas. Ang babaeng iyon ay namatay na kasama ng kanyang mga pangarap. Ang babaeng naglalakad ngayon sa ilalim ng liwanag ng umaga ay isang saksing nakaligtas mula sa kuko ng kadiliman—isang babaylan na muling nagising.
At sa bawat hakbang ko, alam ko… may mga sikreto pang nakabaon sa lupa, naghihintay ng tamang panahon upang muling bumangon. Ngunit sa susunod, handa na ako.