Sa kabilang linya, ang tanging naririnig ko lang ay ang ingay ng mga tao sa party.
Rinig na rinig ko ang tunog ng mga baso na kumakalansing. Lahat ng pekeng saya na iyon ay nabuo sa isang buong taon ng aking pagsusumikap. Muling nagsalita si Ryan.
Sa pagkakataong ito, hindi na siya sumisigaw. Halos parang nagmamakaawa ang tono niya. “Megan, huwag mong gawin sa akin ito. Alam kong galit ka.”
“Hindi pagkakaunawaan ang nangyari sa pagkatanggal mo sa trabaho.” “Pagkamali ng Human Resources!” Nagsimula siyang magdahilan. Walang kwenta ang mga iyon at katawa-tawa. Kumuha ako ng isa pang hipon, isinawsaw ito sa sarsa, at kinain.
Sumabog ang anghang sa dila ko. Masarap. “Mr. Ryan,” mahinahon kong sabi, “si Patricia mula sa HR ang personal na nag-ulat sa akin.”
“Sabi niya desisyon daw iyon ng kompanya.” “Sabi niya sumailalim na ako sa ebalwasyon.” “At ang resulta ng ebalwasyon na iyon ay ako, si Megan Salazar, ay kailangang ‘ma-optimize’.”
05
Tahimik ang kabilang linya. Narinig ko ang mabilis na paghinga ni Ryan, parang isang hayop na nakulong. “Megan, makinig ka sa akin,” bulong niya. Malinaw na nakalayo na siya sa ingay ng salu-salo. “Ang presentasyon ngayon… Hindi mabuksan ni Danielle ang pangunahing file. At hindi kumpleto ang backup na dala niya. Galit na galit si Mr. Henderson. Sabi niya ikaw lang daw ang pinagkakatiwalaan niya para sa proyektong ito. Kung wala ka, walang kontrata.”
Humagalpak ako ng mahinang tawa. “Mr. Ryan, naka-encrypt po ang file na iyan. Ako lang po ang may password. At ang mga pisikal na dokumento? Naka-box na ang mga iyan, kasama ang tiwala ko sa kompanyang ito.”
“Ibigay mo sa akin ang password! Ngayon na!” utos niya, na muling bumabawi sa kanyang kayabangan.
“Bakit ko naman gagawin ‘yon? Hindi na ako empleyado ng kompanya, di ba? Pero, puwede mo naman akong kunin bilang consultant. Ang bayad ko ay sampung milyong dolyar kada karakter ng password.”
“Baliw ka ba?! Kakasuhan kita!” sigaw niya.
“Subukan mo. Pero bago mo gawin, isipin mo muna kung paano mo ipapaliwanag sa board of directors na nawalan sila ng 800 milyon dahil sa ego mo.” Ibinaba ko na ang tawag.
06
Wala pang sampung minuto ang lumipas nang maging parang impyerno ang group chat. Si Danielle, na ilang oras lang ang nakalipas ay umaarte na parang reyna, ay desperadong nagsusulat na ngayon. Malamang inutusan siya ni Ryan.
Danielle: “Megan, pakisagot naman po ang mga tawag ni Mr. Ryan. Magulo ang lahat dito sa Marriott. Gusto ni Mr. Henderson na kanselahin ang lahat ng booking natin para sa susunod na taon!”
Danielle: “Megan, pasensya na sa mga nasabi ko kanina. Biro lang iyon! Ikaw ang naging huwaran ko palagi!”
Hindi ako sumagot. Pinanood ko lang ang bawat paglabas ng mensahe. At yung mga kayumangging ilong kanina? Tahimik na sila ngayon. Ang ilan ay umalis pa sa grupo, sa takot na mahuli sila sa landas ng pagkawasak ni Ryan.
Biglang tumunog ang doorbell ko. Gabi na. Sino kaya ‘yon? Tiningnan ko ang camera ng telepono ko. Nagulat ako nang makita ko si Ryan, basang-basa ng pawis at gusot ang suot niyang suit jacket, kasama si Patricia mula sa HR.
Binuksan ko ang intercom. “Anong ginagawa mo rito?”
“Megan! Buksan mo ang pinto!” sigaw ni Ryan, halos lumuhod sa harap ng gate. “Maawa ka sa kompanya! Maawa ka sa akin! Kapag hindi matutuloy ang kontratang ito na nagkakahalaga ng 800 milyong dolyar, babagsak ang ating mga ari-arian. Lahat ay mawawalan ng trabaho!”
Mukhang maiiyak na rin si Patricia. “Megan, pasensya na… Inutusan ako ni Ryan na tawagan ka kaninang umaga. Kailangan daw naming tanggalin sa trabaho ang mga ‘mamahaling’ empleyado para mas malaki ang bonus niya.” Ayan na nga. Ang totoo.
07
Binuksan ko ang pinto pero hanggang gate lang ang narating ko palabas. Tiningnan ko silang dalawa, parang mga dagang nalunod sa ilalim ng ilaw sa kalye.
“Megan, kunin mo ito.” Iniabot ni Ryan ang isang dokumento. “Bagong kontrata ito. Triplehin ko ang suweldo mo. Itatalaga kita bilang Vice President of Operations. Pirmahan mo lang ito at bumalik na tayo sa World Trade Center ngayon din. Hinihintay na tayo ni Mr. Henderson!”
Tiningnan ko ang dyaryo. Triple salary? Vice President? Pinunit ko ang kontrata sa harap nila.
“Huli na, Ryan,” sabi ko habang hinahayaan kong mahulog ang mga piraso ng papel sa lupa. “Kanina lang, habang kumakain ako ng hipon, tinawag ako ng pangunahing kakumpitensya mo: Global Horizon Group.”
Nanlaki ang mga mata ni Ryan. “Ano… ano ang sabi nila?”
“Na matagal na nila akong gustong kunin. At simula nang tanggalin mo ako, isa na akong free agent. Inalok nila ako ng 5% stake sa kumpanya kung gagamitin ko ang aking kadalubhasaan sa kanila.”
“Hindi mo magagawa ‘yan! May sugnay ka na hindi kasali sa kompetisyon!” sigaw ni Patricia.
Binigyan ko siya ng matamis na ngiti. “Patricia, nakalimutan mo na ba? Tinanggal mo ako sa trabaho nang walang makatwirang dahilan at walang pagsunod sa tamang proseso. Napunit ang kontratang paulit-ulit mong binabanggit nang sabihin mo sa akin na tinanggal ako sa trabaho.”
Humakbang ako pabalik sa loob. “Megan, huwag!” pagmamakaawa ni Ryan, habang sinusubukang kumapit sa gate. “Mag-usap tayo!”
“Wala na tayong dapat pag-usapan,” sagot ko. “Mas mabuting manood ka na lang ng balita bukas. Doon mo malalaman kung paano nanalo ang Global Horizon Group sa proyektong nagkakahalaga ng 800 milyong dolyar… kasama na ako.”
Mariin kong isinara ang pinto. Sa loob ng aking bahay, payapa ang lahat. Wala na ang hipon at natapos na ang pelikula. Bukas, magsisimula na ang aking bagong buhay sa Midtown.
Ngayong gabi, mahimbing akong matutulog, habang ang dati kong amo ay nasa labas, napapaligiran ng mga lamok, pinagmamasdan ang unti-unting pagguho ng kaniyang kinabukasan.
Ang buhay ay parang gulong: minsan nasa itaas ka, minsan nasa ibaba ka. Ngunit kung susubukan mong tanggalin ang gulong habang umaandar pa ang sasakyan, maya-maya, babagsak ka.