“…buksan mo ‘yang sobreng iniwan ko sa drawer mo. Doon mo lang maiintindihan kung bakit si David ang pinili ni Valerie, sa lahat ng tao, para magbuntis.”
Binasa ko ang pangungusap na iyon nang tatlong beses sa screen ng aking cellphone, habang karga ko pa rin ang sanggol. Hinihintay ng nars ang aking lagda. Hinihintay naman ni Valerie na sumunod ako. At sa unang pagkakataon sa loob ng ilang buwan, hindi ko ginawa ang inaasahan sa akin ng lahat.
—Wala akong pipirmahan — sabi ko.
Kumurap ang nars, hindi komportable. —Sir, para po ito sa mga papeles ng birth certificate.
Tiningnan ko ang bata. Wala siyang kasalanan. Hindi siya ang may kasalanan kung bakit siya ipinanganak sa gitna ng isang bulok na kasinungalingan. Pero masyado na akong maraming kasalanang nagawa nang biglaan.
—Kung gayon, maghintay ka.
Iminulat ni Valerie ang kanyang mga mata. —Ray…
Hindi iyon pagmamakaawa. Kundi takot.
Maingat kong iniabot ang sanggol pabalik sa nars, na parang may hawak akong baso. Pagkatapos ay humakbang ako palapit sa kama ni Valerie. Maputla siya, pawisan, at ang buhok niya ay nakalugay hanggang noo.
—Sabihin mo sa akin na hindi siya kay David.
Napalunok siya nang malalim. Wala siyang sinabi. Mas pinapatay ako ng katahimikang iyon kaysa sa kahit anong sigaw.
Lumabas ako ng kwarto, ramdam ko ang pag-ikot ng pasilyo ng ospital sa paligid ko. Nasa Brickell kami, isang lugar kung saan ang lahat ay mukhang malinis, mamahalin, at perpekto, na parang kayang burahin ng pera ang dumi ng kaluluwa. Sa labas, pataas at pababa ang mga elevator na may mga taong nakadamit nang maayos, mamahaling bulaklak, at mga asul na lobo.
Ako lang ang lalaking naroon na nakatuklas na ang kaniyang “himala” ay lantad sa kaniyang pagtataksil.
Tinawagan ko si David. Minsan. Dalawang beses. Tatlong beses. Hindi siya sumasagot. Tapos may dumating na text mula sa kanya: “Relaks ka lang. Huwag kang gumawa ng eksena. Pirmahan mo ang mga papeles at bukas mag-uusap tayo na parang magkapareha.”
Parang mga partner. Parang gusto kong ihampas ang telepono ko sa dingding. Hindi ko ginawa. Sine-save ko ang mensahe. Sa unang pagkakataon, naintindihan kong hindi ipinadala sa akin ni Lucy ang sobreng iyon para maghiganti. Ipinadala niya ito para iligtas ako mula sa aking sarili.
Sumakay ako ng eroplano pabalik sa Georgia nang gabing iyon. Hindi ako nag-impake ng mga damit. Hindi ako nagpaalam kay Valerie. Hindi ako nagtanong tungkol sa bata. Habang umaalis ang eroplano, tiningnan ko ang lungsod mula sa bintana. Ang mga ilaw ng Miami ay tila baga na umaabot hanggang sa kawalang-hanggan. At naisip ko ang lahat ng mga gabing tinawid ko ang lungsod na iyon upang pumunta sa condo ng mga Brickell, sa paniniwalang patungo ako sa isang bagong buhay. Sa katotohanan, diretso ako sa aking guho.
Nakarating ako sa bahay ko bandang alas-dos ng madaling araw. Amoy kawalan ang bahay. Wala ang pitaka ni Lucy sa upuan, wala rin ang sandalyas niya sa may pinto, wala rin ang kulay abong sweater na lagi niyang iniiwan sa sandalan ng sofa. Malinis ang kusina. Walang laman ang mesa.
Nakadikit sa refrigerator ang isang maliit na souvenir magnet na binili namin ilang taon na ang nakalilipas, noong kumukuha pa kami ng mga litrato habang magkayakap sa downtown, sa gitna ng mga makasaysayang kalye at musikang umaalingawngaw mula sa mga restawran. Mas nasaktan ako ng magnet na iyon kaysa sa anumang insulto.
Nagmadali akong pumunta sa kwarto. Binuksan ko ang drawer ng nightstand ko. Ayan na. Ang sobre. Puti. Makapal. May nakasulat na pangalan ko gamit ang kamay. “Ray.”
Naupo ako sa kama kung saan maraming beses na umiyak si Lucy nang nakatalikod sa akin. Pinunit ko ang sobre. Ang unang bagay na nasa loob ay isang sulat. “Hindi ko ito isinusulat para maniwala ka sa akin. Isinusulat ko ito para hindi mo na masabi na hindi mo alam.”
Sa ilalim nito ay may mga nakalimbag na kopya ng mga message log. Sina Valerie at David. Mga litrato nila sa isang mamahaling restawran sa downtown. Mga text mula ilang buwan bago ang kombensiyon. “Tiningnan ko. Desperado na si Ray na magkaanak.” “Hindi nabubuntis ang asawa niya. Madali mo lang siyang mapapaamin.” “Kailangan lang natin siyang paniwalain na kanya iyon.”
Nanginig ang mga kamay ko. Binuklat ko ang pahina. May mga bank transfer. Mga deposito ko kay Valerie, na ipinadala niya sa isang account na naka-link kay David. Ang pera para sa kwarto ng sanggol. Ang pera para sa mga appointment. Ang down payment sa condo. Lahat ay nahati na.
Hindi ko sinusuportahan ang aking kabit. Ako ang nagpondo sa sarili kong pangungutya.
Mas malala ang huling pahina. Isang pribadong kontrata. Naghanda si David ng stock transfer para sa mga shares ko sa kompanya. Nakita ko na ito ilang linggo na ang nakalipas at muntik ko nang pirmahan, kumbinsido akong kailangan ko ng liquidity para sa “anak ko.” Sa sulok, nakasulat sa pulang tinta, isinulat ni Lucy: “Iyon ang tunay na panganganak, Ray. Hindi sa sanggol. Sa kompanya mo.”
Naupo ako roon hanggang sa magbukang-liwayway. Nagising ang lungsod sa mga ingay na alam ko na simula pa noong bata pa ako: pagpreno ng mga delivery truck, pagbukas ng mga bintana ng tindahan, pagtahol ng aso sa bloke, ang unang amoy ng sariwang kape na nagmumula sa panaderya sa kanto. Nawala ang aking dignidad sa isang bayan na amoy bahay pa rin.
Patuloy akong naglalabas ng mga papel. May resulta ng laboratoryo na pagmamay-ari ni Lucy. Positibo ang pregnancy test. Anim na linggo. Sa tabi nito, isang maliit na sulat-kamay na sulat. “Hindi ko alam kung karapat-dapat ka pang marinig ito mula sa bibig ko, pero sa iyo ang sanggol na ito. Nangyari iyon noong gabing umuwi kang umiiyak dahil sa iyong ama. Hindi kita hinanap. Hinanap mo ako. At sa pagkakataong iyon, hindi ikaw ang mayabang na lalaking sinisisi ako sa lahat. Ikaw ang Sinag na minahal ko.”
Tinakpan ko ang bibig ko. Mabilis na bumalik ang gabing iyon, buong-buo. Nasa ICU ang tatay ko. Pagdating ko ay wasak na wasak ako. Binuksan ni Lucy ang pinto nang walang kahit anong reklamo sa akin. Pinagtimpla niya ako ng mainit na kape, hinubad ang sapatos ko, at hinayaan akong umiyak sa kandungan niya na parang bata. Pagkatapos ay hinalikan ko siya. At naniwala siya sa akin. Diyos ko. Naniniwala pa rin siya sa akin.
Yumuko ako, itinago ang mukha ko sa aking mga kamay, at napaiyak. Hindi ako umiyak tulad ng ginawa ko sa ospital. Umiyak ako tulad ng pag-iyak mo kung wala namang ibang dapat sisihin kundi ang iyong sarili.
Sa liham, nagpatuloy si Lucy: “Hindi kita hihilinging bumalik. Hindi ako makikipagkumpitensya kay Valerie o sa kanyang sanggol. Hindi ko rin gagamitin ang anak ko para hawakan ka. Nagsampa na ako ng diborsyo. Kung gusto mong maging isang ama, kailangan mo munang matutong maging isang lalaki.”
Binasa ko ang pariralang iyon hanggang sa maging malabo ang mga letra. Pagkatapos ay naghanap ako ng USB thumb drive. Isinaksak ko ito sa aking laptop. Ang unang file ay isang audio recording. Napuno ng boses ni David ang silid. — Akala ni Ray ay napakatalino niya, ngunit isa lamang siyang gutom na aso. Kung ipapakita mo sa kanya ang isang sanggol, ipapapirma niya ang sarili niyang puntod. Pagkatapos ay ang tawa ni Valerie. — Paano kung humingi siya ng DNA test? — Wala siyang hihingin. Kilala ko siya. Mas una ang senyales ng ego niya kaysa sa kamay niya.
Pinahinto ko ang audio. Bumangon ako at sumuka sa banyo. Pagbalik ko, tinawagan ko ang abogado ko. Pagkatapos ay tumawag ako ng notaryo. Pagkatapos ay isang external accountant. Nang tuluyan nang sumikat ang araw, hindi na ako ang dating lalaking umalis sa Florida na umbok ang dibdib. Isa na akong taong wasak ang puso. Pero gising na ako.
Nang araw ding iyon, pumasok ako sa opisina. Dumating si David ng alas-diyes, amoy mamahaling cologne, plantsado ang puting kamiseta at ang karaniwang mayabang na ngiti. —Hoy, partner — sabi niya—. Tapos ka na ba sa takot?
Hindi ako sumagot. Inilagay ko ang cellphone ko sa mesa. Pinatugtog ko ang audio. Unti-unting nawala ang ngiti niya. Naroon ang iba pang mga kasosyo. Pati na rin ang abogado ko. Pati na rin ang external accountant na inirekomenda ni Lucy, lingid sa aking kaalaman, ilang buwan na ang nakalilipas.
Tumingin si David sa paligid ng silid. —Edited na iyan. —Pati na ang mga deposito —sabi ko—. Pati na rin ang mga email. Pati na rin ang mga pinalaking invoice mula sa mga construction site. Pati na rin ang lagda mo.
Namula siya nang matingkad. —Hindi mo alam kung sino ang kinakalaban mo. Tumawa ako. Pero isa itong tuyo at walang kabuluhang tawa. —Oo, alam ko. Kasama ang lalaking nagpabuntis sa aking kerida para pagnakawan ako ng bulag.
Walang nagsalita. Sa labas, umugong ang trapiko sa pangunahing kalsada na para bang magkapareho ang mundo. Ngunit ang mundo ko ay nahati sa dalawa.
Sinubukan akong sugurin ni David. Hindi siya nakaabot. Kinaladkad siya ng security palabas ng boardroom habang sinisigawan niya na baliw ako, na tetestigo si Valerie laban sa akin, na kukunin niya ang lahat sa akin.
Ang sanggol lang ang naisip ko. Ang batang ipinanganak na may birthmark sa ilalim ng talukap ng mata at may utang na hindi naman sa kanya.
Nang hapong iyon ay lumipad ako pabalik sa Miami. Nasa kwarto si Valerie, natutulog sa tabi niya ang bata. Nang makita niya akong pumasok, nahihirapan siyang bumangon. —Ray, maipapaliwanag ko. —Huwag mong ipaliwanag sa akin — sabi ko—. Ipaliwanag mo sa anak mo kapag lumaki na siya kung bakit mo siya isilang sa mundong ito bilang isang piraso ng patibong.
Nagsimula siyang umiyak. Sa unang pagkakataon, hindi ako nito naantig. Pero hindi ko rin siya kinamuhian. Madali lang ang pagkamuhi. At gumugol ako ng napakaraming oras sa pagpili ng madaling paraan palabas. —Ipinangako sa akin ni David na iiwan niya ang lahat —sabi niya—. Na lilipat tayo. Na ikaw ay isa lamang… isang pagkakataon. —Ginawa kong biktima si Lucy para lang maramdaman kong mas lalaki ako —sabi ko—. Ginawa mong resibo ang anak mo.
Inilapit niya ang isang kamay sa kanyang dibdib. —Wala akong perang pambayad sa bayarin sa ospital. Tiningnan ko ang sanggol. Natutulog siyang nakabuka ang bibig. Napakaliit. Napakalayo sa lahat. —Babayaran ko — sabi ko—. Pero hindi para sa iyo. Para sa kanya.
Inangat ni Valerie ang kanyang mukha. —Kaya legal mo ba siyang kikilalanin? —Hindi. Ang salita ay nahulog na parang isang mabigat na bato. —Masasakanya ang katotohanan. Sa iyo, kay David, at akin. Pero hindi ko ilalagay ang aking apelyido sa isang kasinungalingan para lang protektahan ang iyong kahihiyan.
Mahigpit niyang hinawakan ang kumot. —At ano ang dapat kong gawin? —Magsimula sa pagsasabi ng totoo.
Bago umalis, humakbang ako palapit sa bassinet. Iminulat ng bata ang kanyang mga mata. Hindi akin ang mga iyon. Pero hindi ako nakaramdam ng galit. Nakaramdam ako ng lungkot. —Patawarin mo ako — bulong ko sa kanya —. Ginamit din kita bago pa man kita makilala. Ginamit kita para maramdaman kong buo ang aking sarili. Ginalaw ng sanggol ang isang maliit at napakaliit na kamay. Na parang wala siyang naiintindihan. Na parang naiintindihan niya ang lahat.
Bumalik ako sa Georgia dala ang mga kasong isinampa ng mga korporasyon, ang nakaambang diborsyo, at ang aking pangalan ay sira-sira. Hinanap ko si Lucy sa bahay niya. Ibinagsak ng kanyang ina ang pinto sa aking harapan. Hinanap ko siya sa klinika. Ayaw niya akong makita. Hinanap ko siya sa tahimik na simbahan sa downtown kung saan siya madalas pumupunta tuwing gusto niyang mapag-isa. Wala.
Lumipas ang dalawang linggo. Dalawang linggong pagkain na halos walang gana, tulog na tulog, nakatitig sa bakanteng upuan sa hapag-kainan na parang may nakatingin sa isang puntod.
Isang Linggo, natagpuan ko siya sa isang tahimik na bayan na may parke malapit sa makasaysayang plasa. Hindi ito nagkataon lamang; nabanggit ng pinsan niya na maagang namasyal doon si Lucy. Dumating ako bago mag-alas-otso. Mamasa-masa ang plasa dahil sa mahinang ambon, at ang mga lokal na nagtitinda ay naghahanda ng mga kariton ng kape na para bang ang paghihirap ng ibang tao ay nangangailangan din ng almusal.
Nakita ko siya malapit sa pavilion. Nakasuot siya ng simpleng asul na bestida. Hindi pa lumalabas ang pagbubuntis niya, pero nakita ko na. Nakita ko ito sa kung paano likas na nakapatong ang kamay niya sa tiyan niya nang hindi niya namamalayan.
Dahan-dahan akong lumakad palapit. —Lucy.
Pumikit siya. Hindi siya agad lumingon. —Huwag mo akong sundan, Ray. —Gusto ko lang humingi ng tawad sa iyo.
Ngayon ay tumingin siya sa akin. May maitim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata, ngunit walang pagkatalo. May bago sa kanya. Isang tahimik na lakas. —Hindi ka humihingi ng tawad para lang bumalik ang kausap mo — sabi niya —. Nagtatanong ka dahil sa wakas ay naiintindihan mo na ang iyong ginawa.
Tumango ako. —Huli na ang lahat. —Bibilang pa rin ang lahat — sagot niya —. Pero wala itong nabubura.
Lumuhod ako roon mismo, sa mamasa-masang bangketa, sa harap ng mga taong dumadaan na may dalang mga grocery bag at mga dyaryo sa umaga. —Pinahiya kita. Sinisi kita. Ipinagpalit kita sa isang kasinungalingan. At nang ilagay ng Diyos ang katotohanan sa harap ko, muntik ko na itong isantabi.
Napalunok nang husto si Lucy. Nangilid ang luha sa kanyang mga mata, ngunit hindi niya hinayaang pumatak ang mga luha. —Mahal na mahal kita, Ray.
Ang pangungusap na iyon ay higit na natakot sa akin kaysa sa anumang insulto. Dahil parang pangwakas na pamamaalam. —Papayagan mo ba akong subukan? Tumingin siya sa bukas na plasa. —Sa anak mo, oo. Sa akin, hindi ko alam.
Masakit. Pero tinanggap ko. Sa unang pagkakataon, hindi ako nakipagtalo. —Gagawin ko ang anumang hilingin mo. —Hindi — sabi niya—. Gagawin mo ang tama, hilingin man sa iyo ng sinuman o hindi.
Hindi ko siya niyakap nang araw na iyon. Hindi niya ako pinayagan. Naglakad lang kami nang ilang minuto nang tahimik. Binilhan ko siya ng mainit na tsaa. Tinanggap niya ito, pero hindi siya ngumiti. Gayunpaman, para sa akin, mas pag-asa iyon kaysa sa buong condo sa Brickell.
Ang mga sumunod na buwan ay isang penitensiya. Nahulog muna si David sa kompanya, pagkatapos ay sa korte. Nagbigay si Valerie ng buong pahayag—hindi dahil sa kabutihan, kundi dahil sa takot. Sinabi niya ang totoo: na plano ni David na itulak siya palapit sa akin, na hinikayat siya nitong magbuntis sa pamamagitan niya, na ako ang perpektong target dahil alam ng lahat ang obsesyon ko sa pagiging isang ama.
Ibinenta ko ang SUV. Nawalan ako ng pera. Nawala ang reputasyon ko. Nawalan ako ng mga kaibigan na nandyan lang kapag may mga oras na kaya ko silang bigyan ng mga prime cuts at mamahaling inumin sa downtown.
Pero hindi ko nawala ang anak ko. Pinayagan ako ni Lucy na samahan siya sa ilang prenatal appointment. Hindi niya ako hinayaang hawakan ang kamay niya, pero hinayaan niya akong makasama.
Sa isang silid-hintayan, habang tinatawag ng isang nars ang mga pangalan at tahimik na nagdarasal ang isang matandang babae, narinig ko ang tibok ng puso ng sanggol sa unang pagkakataon. Ito ay isang maliit na takbo. Mabilis. Matigas ang ulo. Tahimik akong umiyak. Tiningnan ako ni Lucy sa gilid ng kanyang mga mata. —Huwag kang umiyak nang malakas — sabi niya—. Matatakot mo siya. Halos biro lang iyon. Muntik na. Kumapit ako roon na halos parang isang nalulunod.
Nakaligtas ang tatay ko sa atake sa puso. Nang maayos na ang kanyang kalagayan at makapagsalita nang malinaw, sinabi ko sa kanya ang lahat. Akala ko susumpain niya ako. Hiniling niya lang na lumapit ako. —Anak — sabi niya, nanghihina ang boses —, ang isang tao ay hindi nasusukat sa mga batang ipinagmamalaki niya, kundi sa mga luhang tinitigilan niya. Hinalikan ko ang kanyang kamay. Nang araw na iyon, naunawaan ko na mas malapit nang mamatay ang aking ama dahil sa aking kasinungalingan kaysa sa sarili niyang puso.
Nakarehistro ang sanggol ni Valerie nang wala ang apelyido ko. Nilabanan ito ni David, itinanggi, at sumigaw. Pagkatapos ay naabutan siya ng DNA test. Hindi ako pumunta sa binyag, ni hindi ako nagpadala ng mga mamahaling regalo. Nag-set up lang ako ng anonymous monthly transfer para sa mga diaper nang malaman kong lumipat si Valerie sa bahay ng isang tiyahin sa isang mahirap na bahagi ng bayan. Hindi ko ginawa iyon dahil isa akong santo; ginawa ko iyon dahil ang batang iyon ang salamin kung saan pinipilit ako ng Diyos na tingnan ang aking sarili.
Pagkalipas ng anim na buwan, isang maulan na gabi, tinawagan ako ni Lucy. —Oras na.
Dumating ako sa ospital na kalahating butones ang damit ko at kinakabog ang dibdib ko. Naroon ang nanay niya; tiningnan niya ako na parang asong kumagat sa kamay na nagpapakain dito. Pero hindi niya ako pinalayas.
Tumagal nang ilang oras ang panganganak. Naghintay ako sa labas, pabalik-balik na naglalakad, inaalala ang pasilyo sa Miami, ang sanggol ni Valerie, ang balat sa ilalim ng mata, ang lagdang hindi ko isinulat.
Alas-5:42 ng umaga, may narinig akong iyak. Tumigil ang mundo ko. Lumabas ang isang nars. —Raymond Mendez? Naramdaman kong nanlalambot ang mga tuhod ko. —Oo. —Sabi ni Ginang Lucy, puwede ka nang pumasok.
Pumasok ako sa loob. Pagod na pagod si Lucy, maputla, maganda sa paraang winasak ako. Sa kanyang mga bisig ay may isang sanggol na nakabalot sa puting kumot. Hindi niya ito agad ibinigay sa akin. Una, tumingin siya sa akin. —Hindi siya isang premyo. Umiling ako. —Alam ko. —Hindi siya garantisadong pangalawang pagkakataon. —Alam ko. —Isa siyang buhay. At kung gagamitin mo siyang muli para punan ang sarili mong mga kakulangan, personal kong isasarado ang pinto para sa iyo magpakailanman.
Napalunok ako nang husto. —Alam ko, Lucy.
Pagkatapos ay hinayaan niya akong yakapin siya. Iminulat ng anak ko ang kanyang mga mata. Nahawakan niya ang akin. Pero sa pagkakataong ito, hindi ako umiyak dahil sa pagmamalaki. Umiyak ako dahil sa hiya. Dahil sa pasasalamat. Dahil sa isang mabuting uri ng takot—ang uri ng takot na hindi ka winawasak, kundi pinipilit kang protektahan.
—Logan ang pangalan niya —sabi ni Lucy. Tumango ako. —Perpekto siya. Tiningnan niya ang sanggol. —Hindi. Tao rin siya. Tulad mo. Tulad ko. Kaya kailangan natin siyang alagaan nang mabuti.
Nanatili ako roon habang kayakap si Logan, dinadama ang kanyang maliit na init sa aking dibdib. Sa bintana, ang lungsod ay nagigising, hinugasan ng ulan. Sa isang kalye, tiyak na may mga taong nagtitimpla na ng kape, nagbubukas ng mga palengke, at nagsisimulang muli ng kanilang araw.
Gusto ko ring magsimulang muli. Pero hindi mula sa simula. Mula sa katotohanan.
Pagkalipas ng ilang buwan, pinirmahan ko ang mga papeles ng diborsyo. Hindi na bumalik sa akin si Lucy. Umupa ako ng isang maliit na apartment malapit sa bahay niya para lang mapalapit kay Logan. Natuto akong magpalit ng diaper, magpainit ng bote, pumunta sa tamang oras, at hindi mangako ng hindi ko kayang tuparin.
Minsan, tuwing Linggo, naglalakad kaming tatlo sa plasa ng bayan. Nadadaanan namin ang makasaysayang teatro, tumatawid malapit sa lumang simbahan, bumibili ng ice cream, at ikinukwento sa akin ni Lucy ang mga mahahalagang pangyayari kay Logan na para bang pinapahiram niya ako ng mga piraso ng isang mundong hindi ko pa lubusang natatapakan.
Isang araw, noong walong buwang gulang na si Logan, nakatulog siya sa aking mga bisig sa harap ng makasaysayang korte. Tiningnan ako ni Lucy. —Hindi ka na ang dating lalaki. —Hindi — sabi ko—. Mas masahol pa ako kaysa sa inaakala mo, pero sinusubukan kong maging mas mabuti kaysa sa dati.
Ibinaba niya ang kanyang tingin. At sa unang pagkakataon sa napakatagal na panahon, ngumiti siya.
Hindi ito isang malaking pagkakasundo. Hindi ito isang masayang katapusan ng pelikula. Ito ay isang bagay na mas malalim, mas totoo, mas atin: isang sugat na hindi na dumudugo araw-araw, isang mesa kung saan maaaring magkasya pa ang dalawang tasa ng kape, isang buhay na hindi agad-agad na naaayos, kundi tumigil na lamang sa pagwawakas.
Minsan naiisip ko ang sanggol na iyon sa Florida. Naiisip ko ang kayumangging balat sa ilalim ng kanyang kaliwang talukap ng mata. Sa tingin ko ay hindi siya inilagay ng Diyos sa aking mga bisig para bigyan ako ng anak na lalaki; inilagay Niya siya roon para ibigay sa akin ang bayarin. At nakalista sa bayarin ang aking pangalan, ang aking kayabangan, ang aking kalupitan, at ang aking mga kasinungalingan. Binayaran ko ito sa pamamagitan ng pagkawala ng halos lahat ng bagay.
Pero sa tuwing pinipisil ni Logan ang daliri ko gamit ang maliit niyang kamay, naiintindihan ko na kahit na naniningil ang Diyos ng utang, minsan ay nag-iiwan pa rin siya ng barya. At ang baryang iyon ay hindi nagagastos. Ito ay protektado.