NATUKLASAN KO NA ANG BULAG KONG BIYENAN NA INALAGAAN KO NG TATLONG TAON AY NAKAKAKITA PALA, AT GABI-GABI SIYANG PUMAPASOK SA KWARTO KO PARA MAGHANAP NG MGA DOKUMENTO NG MANA. NANG BIGLA KONG IDILAT ANG MGA MATA KO AT NAHULI SIYA, HINDI SIYA NATAKOT KUNDI NGUMITI LANG NANG NAKAKAKILABOT AT SABING: “AKALA MO BA IKAW ANG MAY-ARI NG BAHAY NA ITO, LAHAT NG ITO AY ISANG BITAG LANG PARA MAPAPIRMA KA SA TESTAMENTO.”
Tatlong taon kong itinuring na parang totoong ina si Aling Rosa. Kahit na madalas akong kutyain ng mga kapitbahay dahil sa pagiging “alila” ko raw sa sarili kong bahay, tiniis ko ang lahat. Ang alam ko, bulag siya at kailangan niya ako matapos mamatay ang asawa ko sa isang aksidente.
“Liza, nasaan ang gamot ko?” tanong ni Aling Rosa habang kinakapa ang mesa.
“Heto na po, Nay,” mabilis kong sagot sabay abot ng baso ng tubig.
Gabi-gabi, bago ako matulog, sinisiguro kong maayos ang lahat. Pero nitong mga nakaraang araw, may napapansin akong kakaiba. Ang mga gamit ko sa cabinet ay laging nagugulo. Ang mga importanteng papeles tungkol sa lupaing iniwan ng asawa ko ay parang may naglilipat ng pwesto.
Kagabi, nagkunwari akong nakatulog nang mahimbing. Iniwan kong bahagyang nakabukas ang pinto ng kwarto ko.
Eksaktong alas-dose ng hatinggabi, narinig ko ang dahan-dahang pagpihit ng door knob. Pumasok ang isang anino. Inaasahan ko na gagamit siya ng baston o mangangapa sa pader, pero laking gulat ko nang makita ko si Aling Rosa na naglalakad nang diretso—walang baston, walang pag-aalinlangan.
Dumeretso siya sa vault ko. Kitang-kita ko kung paano niya itinutok ang flashlight sa keypad at mabilis na nindot ang code.
“Paano niya nalaman ang password ko?” bulong ko sa sarili ko habang nanginginig ang buong katawan.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Binuksan ko ang lamp shade at hinarap siya. “Nay? Nakakakita po kayo?!”
Dahan-dahan siyang lumingon. Walang bakas ng puti o labo sa mga mata niya. Ang talim ng tingin niya ay parang kutsilyong tumutusok sa akin. Imbes na humingi ng tawad, tumawa siya nang napakalakas.
“Sa wakas, nalaman mo na rin,” sabi niya habang iwinawagayway ang mga titulo ng lupa. “Ang tagal kong nagpanggap na bulag para lang makuha ang tiwala mo. Napakatanga mo, Liza.”
“Bakit niyo ‘to ginagawa? Minahal ko kayo bilang ina!” sigaw ko habang tumatulo ang luha ko.
“Ina? Sa tingin mo ba gusto kitang maging manugang? Kung hindi lang dahil sa pera ng anak ko na ipinangalan sa’yo, matagal na kitang pinalayas sa kalsada,” sagot niya habang papalapit sa akin.
Biglang bumukas ang pinto sa likuran ko. Akala ko ay may tutulong sa akin, pero laking gulat ko nang makita ko ang asawa ko—si Marco—na ang akala ko ay tatlong taon nang patay.
May hawak siyang baril at nakasuot ng mamahaling damit. “Salamat sa pag-aalaga kay Mama, Liza. Pero kailangan na namin ang mga pirma mo para tuluyan nang malipat sa amin ang lahat ng ari-arian.”
“Marco? Buhay ka?!” hindi ako makapaniwala.
Ngumiti si Marco, isang ngiting punong-puno ng pagtataksil. “Buhay na buhay. At ngayong alam mo na ang totoo, hindi ka na pwedeng manatili rito…”
Itinutok niya ang baril sa noo ko habang si Aling Rosa ay naglalabas ng isang bote ng lason. Pero bago pa nila magawa ang balak nila, may narinig kaming malakas na sirena sa labas at isang boses mula sa speaker na nagpabilis ng tibok ng puso ko…