“Sino ka ba?! Umalis ka rito kung ayaw mong tumawag kami ng pulis!” sigaw ng nanay ko habang itinutulak ako palabas ng gate.
“Nay, ako ‘to! Si Bea! Ang babaeng nasa loob, siya si Monica! Nagparetoke lang siya para magmukhang ako!” pagmamakaawa ko habang umiiyak.

Eksakto namang lumabas si Monica mula sa loob ng bahay. Suot niya ang paborito kong damit, ang aking alahas, at kahit ang boses niya ay gayang-gaya ang sa akin.
“Sino ba ang babaeng ‘yan, Ma? Bakit niya ako ginagaya?” tanong ni Monica sa isang napaka-inosenteng tono.
“Hindi ko alam, anak. Mukhang baliw na stalker mo yata. Huwag kang mag-alala, hindi ka namin hahayaang masaktan,” sagot ng tatay ko habang inaalalayan si Monica.
Nanginig ang buong katawan ko. Paano nila nagawang hindi makilala ang sarili nilang dugo? Tumingin sa akin si Monica at sa isang saglit na hindi nakikita ng mga magulang ko, ngumiti siya nang napakadiyaboliko.
“Ito ang records ko, Ma, Pa. Pakita natin sa kanya ang birth certificate at ang mga peklat ko,” sabi ni Monica.
Ipinakita niya ang kanyang braso. May peklat siya doon na eksaktong kapareho ng peklat na nakuha ko noong bata pa ako. Doon ko napagtanto na hindi lang mukha ang ninakaw niya—pinag-aralan niya ang bawat detalye ng buhay ko sa loob ng sampung taon naming pagkakaibigan.
“Ngayon, umalis ka na bago ko pa ipakita sa pulis ang mga video na ikaw ang nagnanakaw sa kumpanya natin,” banta ni Monica.
Wala akong nagawa kundi tumakbo palayo. Pero bago ako makalayo sa kalsada, may isang itim na sasakyan na huminto sa tapat ko. Bumaba ang bintana at laking gulat ko nang makita ko ang fiancé ko na si David.
“Bea, sakay na. Alam ko ang totoo,” sabi ni David.
Nakahinga ako nang maluwag at sumakay sa sasakyan. Pero pag-andar namin, napansin kong hindi kami papunta sa bahay niya.
“David, saan tayo pupunta?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin at may inilabas na hiringgilya. “Alam mo Bea, mas madaling kontrolin si Monica kaysa sayo. Masunurin siyang bata… at kailangan ka na naming itapon bago pa lumabas ang resulta ng test.”
Ang malamig na dulo ng karayom ay tumama sa aking balat, at kasabay nito ang mabilis na pagdaloy ng kung anong likido sa aking mga ugat. Unti-unting bumigat ang aking mga talukap. Ang huling nakita ko bago tuluyang lamunin ng dilim ay ang malamig at walang emosyong mukha ni David—ang lalaking inakala kong magliligtas sa akin mula sa impiyernong nilikha ni Monica.
“Patawad, Bea. Masyado kang matalino para sa sarili mong ikabubuti,” bulong niya.
Ang Paggising sa Dilim
Nagising ako sa isang silid na amoy amag at kalawang. Nakatali ang aking mga kamay at paa sa isang silya. Sa paligid, may mga kagamitang medikal at mga monitor na tanging nagbibigay ng liwanag sa madilim na silid.
“Gising na ang bida,” isang boses ang narinig ko mula sa anino.
Lumabas si Monica. Hindi na siya ang “inosenteng Bea” na nakita ko sa harap ng mga magulang ko. Hawak niya ang isang tablet kung saan makikita ang mga live feed ng CCTV sa aming bahay. Nakita ko ang mga magulang ko na masayang kumakain ng hapunan kasama ang isang hologram—isang pekeng bersyon ko na pre-recorded ang mga sagot.
“Paano… paano mo nagawa ito?” nanghihina kong tanong.
“Simple lang, Bea. Noong naging magkaibigan tayo sa kolehiyo, hindi lang kita hinangaan. Kinalap ko ang bawat piraso ng pagkatao mo,” sabi ni Monica habang hinahaplos ang sarili niyang mukha na replica ng sa akin. “Ang peklat? Sinadya kong sunugin ang balat ko para makuha ang hugis niyan. Ang boses? Limang taon akong nagsanay sa ilalim ng isang voice coach. Pero ang pinakamahirap? Ang makuha ang tiwala ni David.”
“David…” sambit ko.
“Huwag kang mag-alala, hindi ka niya mahal,” tawa ni Monica. “Si David ay baon sa utang sa aming sindikato. Kailangan niya ang pera ng pamilya mo para mabayaran ang mga atraso niya. At dahil kontrolado ko siya, mas madali kaming makakakuha ng pondo kung ‘ako’ ang nakaupo sa pwesto mo sa kumpanya.”
Ang Traydoran sa Itaas
Biglang pumasok si David sa silid. May hawak siyang mga papeles. “Tapos na ang transfer, Monica. Nailipat na ang 40% ng shares ni Bea sa offshore account natin. Kailangan na nating tapusin ito.”
“Anong balak niyo sa akin?” tanong ko, pilit na kumakawala sa pagkakatali.
“Ang ‘resulta ng test’ na sinasabi ko kanina, Bea?” lumapit si David sa akin. “Iyon ang DNA analysis mula sa labas ng bansa. Alam naming darating ang araw na magdududa ang mga magulang mo o ang board of directors. Kaya kailangan naming makuha ang bone marrow mo.”
Nanlaki ang mga mata ko. “Anong bone marrow?”
“Ang bone marrow transplant ay maaaring makapagpabago sa DNA profile ng isang tao sa ilang aspeto ng pagsusuri sa dugo,” paliwanag ni Monica nang may malaking ngisi. “Gagawa kami ng paraan para mag-match ang dugo ko sa records mo. Kapag nakuha na namin ang kailangan namin mula sa katawan mo, wala ka nang silbi.”
Ang Pagbaliktad ng Tadhana
Habang naghahanda si David ng mga gamit para sa operasyon, may narinig kaming malakas na pagsabog sa labas ng gusali. Nayonig ang buong silid.
“Ano ‘yun?!” sigaw ni Monica.
Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang isang grupo ng mga armadong lalaki. Sa gitna nila ay isang pamilyar na pigura—ang aking tatay. Ngunit hindi siya mukhang ang matandang lalaking nalinlang kanina. Hawak niya ang isang tablet at may suot na earpiece.
“Nay? Tay?” bulong ko.
“Bea, anak!” sigaw ni Tatay. Mabilis siyang lumapit sa akin at kinalagan ako. “Patawarin mo kami. Kailangan naming magpanggap para mahuli ang buong organisasyon ni Monica.”
“Ano?! Paano?!” galit na sigaw ni Monica habang pilit siyang hinahawakan ng mga pulis.
Lumingon ang aking Nanay, na pumasok din sa silid. “Bea, noong ipinakita mo ang peklat mo kanina, alam naming ikaw ang tunay na anak namin. Ang peklat na ‘yun… hindi ‘yun nakuha sa aksidente. Iyon ay birthmark na hugis peklat na tanging kami lang ang nakakaalam kung paano nagbabago ang kulay kapag nadidiinan. Ang peklat ni Monica? Permanenteng tattoo lang.”
“At si David?” tanong ko.
“Matagal na naming hinalinalian si David,” paliwanag ni Tatay. “Kaya nakipagtulungan kami sa NBI. Hinayaan naming maniwala silang nagtagumpay sila para ituro nila kami sa main hideout ng kanilang sindikato.”
Ang Huling Alas
Ngunit bago pa man madala si Monica, tumawa siya nang malakas. “Akala niyo ba tapos na? Ang kumpanya niyo ay nakapangalan na sa akin! Kapag namatay ako o nakulong, awtomatikong mag-le-liquidate ang lahat ng assets niyo sa isang charity sa ibang bansa na kontrolado ng boss ko!”
Ngumiti ako sa kanya, kahit nanghihina pa. “Monica, nakalimutan mo yata ang isang detalye. Ako ang nag-set up ng security system ng kumpanya. Ang bawat ‘pirma’ na ginawa mo gamit ang mukha ko? Na-detect ng system na hindi tugma ang iris pattern mo sa orihinal kong records.”
“Paano? Magkamukha tayo!” sigaw ni Monica.
“Magkamukha lang tayo sa labas,” sabi ko nang may diin. “Pero ang microscopic structure ng iris ko ay may kakaibang pattern dahil sa isang kondisyon ko noong bata. Hindi iyon kayang gayahin ng kahit anong retoke. Ang lahat ng transfers na ginawa niyo ni David ay pumasok sa isang ‘honeypot’ account—isang bitag para sa mga hacker.”
Ang Bagong Simula
Makalipas ang ilang buwan, unti-unting bumalik sa normal ang lahat. Si Monica at David ay nahaharap sa habambuhay na pagkabilanggo para sa kidnapping, identity theft, at grand larceny. Ang kanilang buong organisasyon ay nabuwag dahil sa mga impormasyong nakuha mula sa burner phone ni David.
Isang hapon, habang nakaupo kami ni Nanay at Tatay sa aming garden, tiningnan ko ang aking braso.
“Salamat dahil hindi kayo sumuko sa akin,” sabi ko.
“Kahit kailan, Bea, hindi matatabunan ng kahit anong retoke ang tibok ng puso ng isang tunay na anak,” sagot ni Nanay habang yakap ako.
Mula sa malayo, nakita ko ang aking repleksyon sa salamin ng gate. Hindi na ako natatakot na makita ang sarili ko. Alam ko na ngayon na ang tunay na pagkakakilanlan ay hindi lang nakasulat sa mukha o sa pangalan—ito ay nakaukit sa mga alaala, sa katapatan, at sa pagmamahal na walang katulad.
At para kay Monica? Nawala siya sa sarili niyang laro. Sa kagustuhan niyang maging ako, nakalimutan niyang wala na siyang sariling pagkatao na babalikan sa loob ng malamig na rehas.
Ako si Bea. At sa wakas, ang buhay ko ay akin nang muli.