NATIGIL ANG MUNDO KO NANG MAKITA KO ANG BULAG KONG ASAWA NA MATAIMTIM NA NAKATINGIN SA AMING WEDDING PHOTO, ANG KANYANG MGA MATA AY HINDI BLANGKO KUNDI NAGLILIYAB SA TALINO AT PANLILINLANG. LUMALABAS NA SA LOOB NG LIMANG TAON, NAGPANGGAP SIYANG KAPANSANAN PARA LANG PALIHIM NA MANMANAN ANG BAWAT KILOS KO SA LOOB NG BAHAY NA ITO.

Hindi ako makahinga habang nakasilip sa siwang ng pinto. Si Anton, ang asawa kong inalagaan ko, binihisan, at pinakain sa loob ng limang taon dahil sa akalang bulag siya matapos ang isang aksidente, ay nakatayo ngayon nang tuwid. Walang tungkod. Walang kapa-kapang kamay.

Hawak niya ang aming wedding photo at dahan-dahang hinahaplos ang mukha ko sa larawan gamit ang kanyang hintuturo. “Konting tiis na lang, mahal ko,” bulong niya. Ang boses niya ay hindi ang mahinang boses na nakasanayan ko, kundi isang boses na puno ng kapangyarihan at pananakot.

Bigla siyang lumingon sa direksyon ng pinto. Agad akong nagtago sa dilim, pinipigilan ang bawat hinga ko. Paano niya nalaman na nandoon ako?

“Alam kong gising ka na, Laila,” sabi niya habang dahan-dahang naglalakad patungo sa pinto. Ang bawat hakbang niya ay parang tunog ng hatol ng kamatayan para sa akin. “Hindi ba’t sabi ko sa’yo, kahit hindi ako nakakakita, nararamdaman ko ang bawat tibok ng puso mo?”

Advertisements

Binuksan niya ang pinto at tumambad sa akin ang kanyang mga mata—mga matang malinaw at nakakatitig nang diretso sa akin. “Five years, Laila. Five years akong nagpanggap para lang makita kung sino talaga ang mga taong nagtangkang pumatay sa akin. At hindi ko akalain na ang sarili kong asawa ang kasabwat nila.”

Napaatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa pader. “Anton, hindi… nagkakamali ka. Mahal kita!”

Tumawa siya, isang tawang nakakapangilabot na umalingawngaw sa buong pasilyo. “Mahal? Kaya ba gabi-gabi kang lumalabas para makipagkita kay Victor? Kaya ba dahan-dahan niyo akong nilalason sa pagkain ko?”

Kinuha niya ang kanyang cellphone mula sa bulsa—isang bagay na hindi niya dapat kayang gamitin. Ipinakita niya sa akin ang isang video. Video ito namin ni Victor sa loob mismo ng kwarto namin, nagpaplano kung paano kukunin ang mana niya kapag namatay na siya.

“Akala niyo ba bulag ako sa katotohanan?” sabi ni Anton habang may kinukuha siyang baril mula sa ilalim ng plorera. “Ngayong gabi, tatapusin natin ang larong ito. Pero bago ‘yan, may gusto akong ipakita sa’yo sa basement.”

Dinala niya ako sa basement habang nakatutok ang baril sa akin. Pagbukas ng pinto, nanlaki ang mga mata ko sa nakita ko. Nakagapos si Victor, duguan at halos hindi na humihinga, at sa tabi niya ay may isang hukay na saktong-sakto para sa dalawang tao.

“Laila, pili ka,” sabi ni Anton habang nakangiti nang matalim. “Ikaw ang magtatapos sa buhay niya, o sasama ka sa kanya sa loob ng hukay na ‘yan?”

Nanginig ang buong kalamnan ko. Ang basement na dati ay imbakan lamang ng mga lumang gamit at alikabok ay naging isang silid ng paghuhukom. Ang bawat patak ng dugo mula sa sugatang mukha ni Victor ay tila sumasabay sa mabilis na pagpintig ng sentido ko.

“Anton, parang awa mo na… nagpadala lang ako sa suluyo ni Victor. Siya ang may plano ng lahat!” sigaw ko, ang boses ko ay gumaralgal sa takot.

Tumingin si Anton kay Victor, na pilit iminumulat ang kanyang namamagang mga mata. “Naririnig mo ‘yan, Victor? Ang babaeng pinagplanuhan mong pakasalan kapag nakuha niyo na ang mga ari-arian ko, ikaw na ngayon ang isinusuka.”

Lumapit si Anton sa akin at idiniin ang dulo ng baril sa aking baba, pilit na iniangat ang aking mukha upang magtama ang aming mga paningin. Ang mga matang dati ay tila maamong ulap dahil sa kunwari ay katarata ay naging kasing talim na ng asero.

“Limang taon, Laila. Limang taon akong nagbingi-bingihan sa mga bulong niyo sa gabi. Limang taon akong uminom ng ‘gamot’ na ibinibigay mo, na alam kong may halong arsenic,” aniya sa isang malamig na tono. “Akala niyo ba ay ganoon ako kadaling lokohin? Bago ang aksidente, ako ang hari ng industriya. Hindi nawawala ang utak ng isang leon dahil lang nagsuot siya ng balat ng tupa.”


Ang Lihim na Pagmamanman

Isinalaysay ni Anton ang lahat. Noong gabing mangyari ang “aksidente”—ang pagbangga ng sasakyan na halos kumitil sa buhay niya—alam na niyang sinadya iyon. Ngunit imbis na lumaban agad, ginamit niya ang kanyang “pagkabagok” para magpanggap na bulag.

“Nagpalagay ako ng mga micro-cameras sa bawat sulok ng bahay na ito bago pa man tayo lumipat,” pagtatapat niya. “Habang sinusubuan mo ako ng pagkain na may lason, pinapanood ko ang bawat ngisi niyo ni Victor sa monitor ng relo ko sa gabi.”

Inihagis niya ang isang folder sa paanan ko. Laman nito ang mga transaksyon sa banko—mga ilegal na paglilipat ng pera na ginawa namin ni Victor gamit ang pekeng pirma ni Anton.

“Akala niyo ay ninanakawan niyo ako,” tumawa si Anton, “pero ang totoo, bawat sentimo na kinuha niyo ay dumaan sa account na pagmamay-ari ng isang shell company. Inililigaw ko lang kayo sa sarili niyong bitag.”


Ang Malupit na Pagpili

“Ngayon, Laila,” muling pag-uulit ni Anton, habang iniaabot sa akin ang isang matalas na kutsilyo. “Patunayan mo ang ‘pagmamahal’ mo na sinasabi mo. Tapusin mo si Victor. Ipakita mo sa akin na ikaw ay biktima lang din ng kanyang mga pananakot.”

Tumingin ako kay Victor. Sa kabila ng kanyang kalagayan, nakita ko ang takot at pagmamakaawa sa kanyang mga mata. Si Victor ang nagbigay sa akin ng atensyong hindi ko nakuha kay Anton noong mga unang taon ng aming pagsasama. Pero sa harap ng kamatayan, ang pag-ibig ay naging isang maruming alaala.

“Huwag… Laila… huwag…” mahinang ungol ni Victor.

“Piliin mo, Laila,” udyok ni Anton. “Ang buhay niya, o ang buhay mo? Kapag ginawa mo ito, bibigyan kita ng pagkakataong tumakas. Ibibigay ko sa’yo ang pasaporte mo at isang milyong piso. Maglaho ka lang sa paningin ko habambuhay.”

Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ang hawakan ng kutsilyo. Ang lamig ng bakal ay tila dumadaloy sa aking mga ugat. Tumingin ako kay Anton. May bahid ng pag-asa sa isip ko—na baka sinusubukan lang niya ako. Pero ang titig niya ay walang emosyon. Isa itong eksperimento para sa kanya.


Ang Plot Twist sa Dilim

Dahan-dahan akong lumapit kay Victor. Ang bawat hakbang ko ay tila pagtalikod sa aking pagkatao. Itinaas ko ang kutsilyo, pero bago ko pa ito maibaba, isang malakas na putok ang narinig mula sa itaas ng bahay.

Biglang bumukas ang pinto ng basement. Ang mga tauhan ni Victor—ang mga tauhang akala ko ay wala na—ay pumasok nang may mga dalang armas.

“Anton!” sigaw ng isang lalaki. “Ibaba mo ang baril!”

Isang mabilis na ngiti ang sumilay sa mga labi ko. Binitawan ko ang kutsilyo at mabilis na tumakbo patungo sa likod ng mga tauhan ni Victor.

“Akala mo ba, Anton, ikaw lang ang may plano?” wika ko, habang pinapahid ang luha sa aking mga mata. “Alam kong hindi ka bulag. Noong isang buwan pa, nakita ko ang anino mo na naglalakad sa garden nang walang tungkod. Inabangan lang namin ang sandaling ito para ilabas mo ang lahat ng ebidensya at ang mga tagong yaman mo.”

Nagulat si Anton, pero hindi siya natinag. Nanatili siyang nakatayo, hawak pa rin ang baril.

“Victor, ayos ka lang?” tanong ko habang tinutulungan siyang makalagpas sa gapos.

Ngunit imbis na magpasalamat, tumawa si Victor—isang tawang puno ng pait. “Laila… ang tanga mo talaga.”


Ang Tunay na Mastermind

Biglang itinutok ni Victor ang baril na nakuha niya mula sa isa sa kanyang mga tauhan… sa akin.

“Anong… anong ibig sabihin nito?” tanong ko, nalilito.

“Laila, ikaw ang pain,” sabi ni Victor habang tumatayo nang maayos, tila hindi ganoon kalala ang mga sugat niya. “Kailangan naming palabasin na si Anton ang pumatay sa’yo dahil sa selos at galit. At pagkatapos, ‘mapipilitan’ akong patayin si Anton bilang pagtatanggol sa sarili. Ang buong yaman ni Anton ay mapupunta sa akin bilang ‘business partner’ niya, at ikaw ay magiging isang malungkot na bahagi ng kasaysayan.”

Napagtanto ko ang lahat. Ginamit ako ni Victor para makuha ang tiwala ni Anton, at ginamit niya ang selos ni Anton para gipitin ako. Sa larong ito, ako ang sacrificial lamb.

Tumingin ako kay Anton. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang lungkot sa kanyang mga mata. “Sabi ko sa’yo, Laila… sa mundong ito, walang ibang pwedeng pagkatiwalaan kundi ang sarili mo.”


Ang Huling Engkwentro

Sa isang iglap, namatay ang lahat ng ilaw sa basement. Sigawan at putukan ang namayani sa dilim. Naramdaman ko ang isang kamay na humila sa akin patungo sa isang maliit na lagusan sa likod ng mga cabinet—ang secret passage na hindi alam ni Victor.

“Tumakbo ka na, Laila,” bulong ni Anton sa dilim. “Ito na ang huling utang ko sa babaeng minahal ko bago naging halimaw ang lahat.”

“Anton, sumama ka!”

“Hindi. Kailangan kong tapusin ang sinimulan ni Victor.”

Tumakbo ako sa dilim, hanggang sa makalabas ako sa kakahuyan sa likod ng aming mansyon. Sa paglingon ko, nakita ko ang isang malaking pagsabog mula sa basement. Ang apoy ay lumingon sa langit, tila tinutupok ang lahat ng kasinungalingan, lason, at maling pag-ibig.

Makalipas ang ilang buwan, nabalitaan ko ang pagkamatay nina Anton at Victor sa isang trahedya sa kanilang mansyon. Walang nakitang ibang buhay.

Ngayon, nakatayo ako sa isang banyagang lupain, hawak ang isang bagong pasaporte. Binuksan ko ang isang maliit na kahon na ipinadala sa akin sa pamamagitan ng isang abogado ni Anton. Sa loob nito ay ang aming wedding photo, at sa likod ay may nakasulat:

“Laila, ang tunay na bulag ay ang taong tumitingin pero hindi nakikita ang halaga ng katapatan. Malaya ka na.”

Huminga ako nang malalim, habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw. Ang limang taon ng pagpapanggap ay tapos na, pero ang alaala ng mga matang nakakakita sa dilim ay habambuhay na mananatili sa aking isipan.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *