
Ang Pagguho ng Toreng Garing
Nanigas ang buong paligid. Ang malakas na musika ng quartet sa gilid ay biglang huminto, tila ba maging ang mga biyolin ay natakot sa awtoridad na lumabas sa aking bibig. Ang pulang alak na dahan-dahang tumutulo mula sa laylayan ng aking “Divisoria dress” ay hindi na mukhang mantsa ng kahihiyan—ito ay naging parang dugong dumanak mula sa katapusan ng kanilang marangyang buhay.
“Anong… anong kalokohan ito?” Ang boses ni Beatrice ay pumiyok. Sinubukan niyang tumawa nang pilit, lumingon sa mga bisita para humanap ng kakampi, pero lahat sila ay nakatitig kay Don Alejandro na nananatiling nakayukod sa harap ko. “Lolo, nagbibiro lang ang babaeng ito, ‘di ba? Si Maria ay isang hamak na scholar lang sa probinsya! Paano niya mabibili ang kumpanya natin?”
Dahan-dahang tumayo nang tuwid si Don Alejandro. Ang kanyang mukha, na dati ay puno ng pagmamalaki sa kanyang apo, ay napalitan ng matinding poot at pagkadismaya.
“Beatrice,” malamig na tawag ng matanda. “Ang ‘scholar’ na hinahamak mo ay ang kaisa-isang apo ni Don Teodoro Montefalco. Siya ang tunay na nagmamay-ari ng hiyas na kumpanyang pinagkautangan natin ng bilyon-bilyon para maisalba ang hotel na ito limang taon na ang nakakaraan.”
Namutla si Juan. Ang hawak niya sa baywang ni Beatrice ay dahan-dahang lumuwag hanggang sa tuluyan siyang napabitaw. Ang lalaking dati ay nangako sa akin ng walang hanggan bago ako ipinalit sa pera ay mukhang hihimatayin.
“Maria… baby… hindi ko alam,” nauutal na sabi ni Juan, sinusubukang lumapit sa akin. “Akala ko… akala ko pinoprotektahan lang kita kaya kita pinalayo…”
Isang malutong na sampal ang dumapo sa mukha niya. Hindi galing sa akin, kundi mula kay Don Alejandro.
“Huwag mong dungisan ang pangalan ng Madam Chairperson sa marumi mong bibig, tuso kang bata!” sigaw ni Don Alejandro.
Ang Resibo ng Paghihiganti
Kinuha ko ang tablet mula sa assistant ni Don Alejandro na nasa likuran ko. Sa isang pindot ko sa screen, ang dambuhalang projector sa gitna ng ballroom—na dapat ay magpapalabas ng “Love Story” video nina Juan at Beatrice—ay biglang nag-iba ng content.
Hindi mga litrato ng kanilang bakasyon sa Maldives ang lumabas. Sa halip, ito ay mga bank statement, transfer records, at mga lihim na usapan sa chat.
“Gusto niyo ba ng palabas?” tanong ko sa buong bulwagan. Ang boses ko ay kalmado pero bawat salita ay may talim. “Diyan niyo makikita kung paano ninanakawan ni Juan ang kumpanya nina Beatrice simula pa noong nakaraang buwan para bayaran ang kanyang mga utang sa sugal. At Beatrice, diyan din makikita ang mga dokumento na nagpapatunay na ang ‘inheritance’ na inaasahan mo ay wala na. Dahil ang lahat ng assets ng pamilya niyo ay nakasanla na sa Montefalco Group of Companies.”
Nagkagulo ang mga bisita. Ang mga business partners ni Don Alejandro ay nagsimulang mag-bulungan tungkol sa pag-pull out ng kanilang investments.
“Hindi totoo ‘yan! Fake news ‘yan!” sigaw ni Beatrice, sinubukang saksakin ang projector screen gamit ang kanyang matutulis na kuko. “Maria, hayop ka! Sinira mo ang kasal ko!”
“Hindi, Beatrice,” sagot ko habang pinupunasan ang huling mantsa ng wine sa aking leeg gamit ang seda na panyo. “Kayo ang sumira sa sarili niyo noong sandaling inisip niyo na ang kapangyarihan ay nasusukat sa brand ng damit o sa kapal ng pitaka. Binigyan kita ng pagkakataon na maging tao, pero pinili mong maging halimaw.”
Ang Pag-alis ng Reyna
Humarap ako kay Don Alejandro. “Don Alejandro, ituloy niyo ang foreclosure. Ngayong gabi rin, gusto ko ang lahat ng gamit ng pamilyang ito ay ilabas sa hotel na ito. Walang ititira, kahit ang wedding cake na ‘yan.”
“Masusunod po, Madam,” sagot ng matanda.
Tumingin ako kay Juan na ngayon ay nakaluhod na sa sahig, sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking gown. “Maria, please… maawa ka. Mahal kita, nagkamali lang ako!”
Tinignan ko siya nang may halong pait at awa. “Ang ‘alipin’ na tinawag mo kanina, Juan, siya na ngayon ang may-ari ng tinitirhan mo. Bukas na bukas, humanap ka na ng bagong matutuluyan. At sa susunod na magbubuhos ka ng wine, tiyakin mong kaya mong bayaran ang presyo ng bawat patak nito.”
Naglakad ako palabas ng ballroom. Ang tunog ng aking takong sa marmol na sahig ay tila isang martilyo na nagtatapos sa kanilang maling pangarap. Habang naglalakad ako sa red carpet, ang mga security guard na kanina ay nakahandang itapon ako ay isa-isang yumuyukod sa akin.
Pagdating ko sa lobby, naghihintay ang aking itim na Rolls-Royce. Sumakay ako at tumingin sa bintana, pinagmamasdan ang naglalakihang mga letra ng hotel na bukas ay papalitan ko na ng pangalang “Montefalco Palace.”
Ang gabi na dapat ay aking kahihiyan ay naging gabi ng aking pagbabalik. Ang alak sa aking mukha ay natuyo na, pero ang lamig ng aking paghihiganti ay kasisimula pa lang.
Isang Bagong Umaga
Lumipas ang ilang linggo, naging balita sa buong bansa ang biglang pagbagsak ng pamilya ni Beatrice. Ang “it-couple” ng Makati ay naging tampulan ng asar sa social media matapos kumalat ang video ng pagpapalayas sa kanila sa mismong gabi ng kanilang kasal.
Nabalitaan kong si Juan ay nagtatrabaho na ngayon bilang isang hamak na ahente sa malayo, habang si Beatrice ay hindi na matagpuan matapos bawiin ng mga bangko ang lahat ng kanyang mga alahas at designer bags.
Nakatayo ako sa rooftop ng aking bagong opisina, tanaw ang buong siyudad ng Makati. Hawak ko ang isang baso ng parehong red wine na ibinuhos sa akin. Inamoy ko ang aroma nito at ngumiti.
“Madam,” tawag ng aking sekretarya. “May bisita po kayo. Isang lalaking nagngangalang Juan, nagmamakaawa po na kahit bilang janitor lang daw ay tanggapin niyo siya.”
Ininom ko ang huling patak ng alak at inilapag ang baso sa mesa.
“Sabihin mo sa kanya,” panimula ko, ang aking tinig ay puno ng awtoridad, “na sa kumpanyang ito, hindi kami tumatanggap ng mga taong hindi marunong rumespeto sa mga ‘alipin.’ Paalisin niyo siya sa property ko.”
Ang paghihiganti ay hindi kailangang maging madugo. Minsan, sapat na ang makita silang bumalik sa lupang pinagmulan nila, habang ikaw ay patuloy na lumilipad sa langit na sinubukan nilang ipagkait sa iyo.