Naroon pa rin ang kanyang hininga, makati, nakadikit sa telepono na parang tela na unti-unting napupunit. Pagkatapos ay nakarinig ako ng isang hingal, isang mapurol na pagpupumiglas, at naputol ang tawag.
Nakatitig ako sa itim na screen nang may nagyeyelong sensasyon na umakyat mula sa tiyan ko hanggang sa lalamunan ko. Nakaiskor ulit ako. Minsan. Dalawa. Lima. Sampu. Lahat sila ay ipinadala sa mailbox.
Tumawag ako sa 911 gamit ang mga daliring malamya. Ipinaliwanag ko ang address, ang apelyido, ang away, ang sigawan, ang kasaysayan. Ang sarili kong boses ay parang luma, malayo, at walang silbi. Pagkababa ko ng telepono, tumatakbo na ako sa pasilyo ng residence hall, suot ang aking coat sa ibabaw ng aking pantulog at ang bag ay tumatama sa aking balakang.
Matagal na akong hindi nagmamaneho ng gabi, pero sa pagkakataong ito ay ginamit ko ang kotse ng kapitbahay ko sa gusali, isang babaeng nanginginig ang mga kamay gaya ko nang sabihin ko sa kanya, “Emergency lang.” Hindi siya nagtanong. Inihagis niya sa akin ang mga susi.
Halos walang tao sa lungsod. Tila ang tagal bago magpalit ng kulay ang mga ilaw trapiko. Sa bawat pulang ilaw, naiisip ko si Clara na nakahiga sa sahig, duguan. Sa bawat kurbada, naririnig ko ulit ang boses ni Julian: Sino sa tingin mo ang tinatawagan mo?
Pagdating ko sa skyscraper, may dalawang patrol car sa harap ko at isang ambulansya na nakabukas ang mga pinto. Nakilala agad ako ng bantay-pinto at umiwas ng tingin, na para bang mas marami siyang alam kaysa sa inamin niya sa loob ng maraming buwang iyon.
Sumakay ako sa elevator kasama ang isang batang pulis na amoy malamig na kape. Walang nagsalita.
Bukas ang pinto ng apartment.
Ang unang nakita ko ay ang basag na plorera na nakasabit sa dingding sa pasukan. Pagkatapos ay ang maitim na mga patak sa sahig na marmol. Dugo. Hindi gaanong marami. Sapat na.
Nakaupo si Clara sa isang upuan sa silid-kainan at may kumot sa kanyang mga balikat. Pumutok ang kanyang labi, namamaga ang kanyang pisngi, at ang kanyang tingin ay nakatuon sa isang bakanteng lugar sa mesa. Isang paramedic ang nagliwanag ng isang maliit na lampara sa kanyang mga mata. Wala roon si Julian.
“Nasaan ang anak ko?” tanong ko.
Tumingin sa akin ang batang pulis bago sumagot.
“Umalis na siya bago pa tayo dumating.”
Nakaramdam ako ng matinding halo ng ginhawa at takot.
Lumapit ako kay Clara. Nang makita niya ako, basag ang mukha niya, pero hindi siya umiyak. Sobra na ang iyak ko. Hinawakan ko ang kamay niya. Ang lamig.
“Umalis siya sa service parking lot,” bulong niya. “Kinuha niya ang telepono ko. Itinapon ko ito sa ilalim ng sofa. Sa tingin ko kaya hindi niya ito agad nahanap.”
Humingi sa akin ng espasyo ang paramedic. Sinabi niya na dadalhin nila siya sa emergency room bilang pag-iingat. Sinabi kong sasamahan ko siya. Kinuha ng opisyal ang aking impormasyon, pagkatapos ay tinanong ako ng mabilisan tungkol sa background, tungkol sa mga nakita ko dati, kung handa ba akong tumestigo.
“Oo,” sabi ko nang walang pag-aalinlangan.
At sa sandaling lumabas ang salitang iyon sa bibig ko, napagtanto ko na wala nang pagbabalik.
Sa ospital, ang mga oras ay naging makapal na bunton ng mga puting ilaw, mga awtomatikong pinto, at mga porma. Kinuhanan nila ng mga litrato ang mga pinsala. Binanggit ng isang doktor ang tungkol sa mga pasa, posibleng concussion, at mga pasa sa tadyang. Dumating ang isang social worker na may dalang kulay beige na folder at mahinang boses, masyadong mahina para sa laki ng karahasang sinusubukan naming pangalanan.
Bahagya na sumagot si Clara. Sa tuwing may sumasara na pinto sa pasilyo, nagugulat siya.
Alas-tres lampas ng umaga, kasabay ng pagbabago ng oras ng digital na orasan sa silid, pinisil niya ang pulso ko.
“Darating din ‘yan,” sabi niya.
“Hindi.”
“Oo. Palagi siyang bumabalik kapag akala niya nawala na sa kanya ang lahat.”
Sinabi ko sa kanya na sa pagkakataong ito ay may mga pulis, doktor, papeles, litrato, at abogado. Sinabi ko sa kanya na hindi na ito katulad ng dati.
Pero sa kaibuturan ko, alam na alam ko ang ibig niyang sabihin. Hindi matiis ng mga lalaking tulad ni Julian ang mawalan ng kontrol. Kumakain sila sa katiyakan na ang bahay, pera, takot, at katahimikan ay palaging pagmamay-ari nila. Kapag pumutok iyon, kakagat-kagat sila.
Malapit nang magbukang-liwayway, bumalik ang opisyal. Hindi nila natagpuan si Julian. Wala rin ang kotse niya sa parking lot. Inirekomenda niya sa amin na huwag nang bumalik sa apartment. Ililipat si Clara sa isang pansamantalang silungan sa sandaling makalabas na siya.
Tumango ako.
Umiling si Clara.
“Hindi,” sabi niya, tila galing sa malayo ang boses niya. “Kailangan ko nang bumalik.”
Tiningnan ko siya na parang hindi ko siya naiintindihan.
“Mga folder ko. ID ko. Mga sertipiko ko. Ang asul na hard drive.”
“Mamaya ko na lang ‘yan kukunin.”
“Hindi.” Tumigas ang kanyang tingin sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon. “Hindi na siya gagaling pagkatapos. Kung babalik siya sa harap natin, sisirain niya ang lahat.”
Tinanong ko siya kung ano ang laman ng hard drive na iyon.
Ilang segundo bago siya nakasagot.
“Lahat ng hindi ko nasasabi sa iyo.”
Pumunta kami nang hapon ding iyon, kasama ang dalawang ahente. Amoy halumigmig, basag na salamin, at mamahaling cologne ni Julian ang apartment. Nakakadiri ang pinaghalong amoy. Sarado pa rin ang mga bintana. Bukas ang ilaw sa kusina simula pa noong isang gabi.
Dumiretso si Clara sa studio. Kumuha siya mula sa drawer ng ilang manila folder, isang sobre ng mga minuto, isang pasaporte, ilang USB stick at saka lumuhod sa harap ng built-in na aparador ng mga libro. Inabot niya sa likod ng isang hanay ng mga pandekorasyon na libro na hindi pa nababasa ni Julian noon at inilabas ang isang maliit, kulay-dagat na hard drive.