NAREALIZE KO NA ANG BULAG KONG ASAWA NA TATLONG TAON KONG PINAGSILBIHAN AY NAKAKAKITA PALA SA LAHAT NG GINAGAWA KO, KAHIT NOONG UMIIYAK AKO SA TABI NG KANYANG KAMA. NANG PIPIRMAHAN KO NA SANA ANG DONATION FORM PARA SA AKING KIDNEY, NAKITA KO SA SALAMIN NA NAKANGISI SIYA HABANG NAKATINGIN SA BILYONG HALAGA NG PERA SA AKING TESTAMENTO.
Halos mabitawan ko ang ballpen na hawak ko. Nanlalamig ang buong katawan ko habang nakatingin sa repleksyon ni Gabriel sa salamin ng kwarto niya sa ospital.
Si Gabriel, ang lalaking pinakasalan ko kahit nabulag siya dahil sa isang aksidente. Ang lalaking pinaglaanan ko ng lahat ng oras at yaman ko para lang gumaling siya.
“Gabriel?” tawag ko sa kanyang pangalan, pilit na pinapakalma ang aking boses.
Agad siyang umayos ng upo at muling ibinalik ang kanyang “blankong” tingin sa kawalan. “Bakit, mahal ko? Napirmahan mo na ba ang form? Kailangan ko na ang kidney mo para makasama pa kita nang matagal.”
Ang boses niya ay puno ng lambing, pero ngayon ay parang lason na naririnig ko. Paano niya nagawang magpanggap nang ganito katagal?
“Nahihilo lang ako nang kaunti, Gabriel. Sandali lang,” sabi ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanyang side table.
Doon, nakita ko ang folder ng aking Last Will and Testament na dapat ay nakatago sa aking safe. Bukas ito sa pahina kung saan nakasaad na lahat ng ari-arian ko ay mapupunta sa kanya sakaling mamatay ako sa operasyon.
“Huwag kang mag-alala, Sophia. Sabi ng doktor, ligtas naman ang operasyon. Pagkatapos nito, makakakita na ako at mamumuhay tayo nang masaya,” sabi niya habang hinahawakan ang kamay ko.
Pero ramdam ko ang higpit ng hawak niya—hindi ito hawak ng pagmamahal, kundi hawak ng isang taong natatakot na makawala ang kanyang biktima.
Biglang tumunog ang cellphone niya na nasa ilalim ng unan. Akala niya siguro ay hindi ko mapapansin. Palihim niyang kinuha ito at mabilis na nag-type ng mensahe nang hindi man lang nagdadalawang-isip sa keypad.
Isang text message ang pumasok sa sarili kong phone mula sa isang unknown number na matagal ko nang iniimbestigahan.
“Handa na ang lahat. Kapag hindi na siya nagising sa operasyon, akin na ang lahat ng shares niya sa kumpanya. Magkita tayo mamaya, mahal.”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang “mahal” na tinutukoy niya ay ang sarili kong kapatid na si Clarisse.
“Sophia, bakit ang tagal mo?” naiinip na tanong ni Gabriel, at sa pagkakataong ito, direkta na siyang tumingin sa aking mga mata—isang tingin na matalas, malinaw, at puno ng kasamaan.
Ngumiti ako nang mapait at itinapon ang folder sa kanyang mukha. “Tapos na ang palabas, Gabriel. Alam ko na ang lahat.”
Tumayo siya mula sa kama, wala nang bakas ng pagiging bulag. “Sayang naman. Konting-konti na lang sana, Sophia. Pero dahil alam mo na… tingin mo ba hahayaan kitang makalabas ng kwartong ito nang buhay?”
Eksaktong pagkasabi niya nun, bumukas ang pinto at pumasok ang mga armadong lalaki kasama si Clarisse.
Napako ang tingin ko kay Clarisse. Ang kapatid ko, ang kaisa-isang kadugo na itinuring kong sandigan matapos mamatay ang aming mga magulang, ay nakatayo ngayon sa tabi ni Gabriel na may mapang-uyam na ngiti.
“Clarisse… bakit?” ang tanging salitang lumabas sa tuyot kong lalamunan.
“Bakit?” tumawa siya nang pagak. “Pagod na akong maging anino mo, Sophia. Ikaw ang laging magaling, ikaw ang tagapagmana, ikaw ang may magandang asawa. Pero tingnan mo ngayon, ang asawang ipinagmamalaki mo ay ako ang pinili. At ang kumpanyang iniingatan mo? Magiging sa amin na rin sa loob ng ilang minuto.”
Lumapit si Gabriel sa akin. Wala na ang kapa ng pagiging mahina. Ang bawat galaw niya ay mabilis at kalkulado. Hinawakan niya ako sa panga, sapat na para maramdaman ko ang sakit.
“Huwag ka nang lumaban, Sophia. Ang kidney mo? Hindi ko naman talaga kailangan ‘yan. Gusto ko lang na manghina ka sa operasyon para madaling palabasin na nagkaroon ng komplikasyon,” bulong ni Gabriel. “Pirmanan mo na ang transfer of shares, at baka… baka payagan kitang mamatay nang hindi nasasaktan.”
Ang Pagbaliktad ng Tadhana
Tiningnan ko silang dalawa. Ang takot na kanina ay nagpapakaba sa akin ay dahan-dahang napalitan ng isang malamig at matalim na determinasyon. Hindi nila alam na bago ako pumasok sa kwartong ito, may mga hakbang na akong ginawa.
“Tingin niyo ba talaga ay ganoon ako katanga?” sabi ko, at sa pagkakataong ito, ako naman ang ngumiti.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Clarisse, bahagyang kumunot ang noo.
“Gabriel, nakalimutan mo yata kung sino ang nagbabayad ng bills mo rito sa ospital. Lahat ng nurse, lahat ng CCTV, maging ang doktor mo—sa akin sila sumusuweldo,” paliwanag ko. “At ang cellphone na hawak mo? Kaninang umaga ko pa ‘yan pinalitan ng isang clone. Lahat ng messages na ipinadala mo kay Clarisse sa huling tatlong oras ay hindi sa kanya napunta… kundi sa server ng aking legal team.”
Biglang namutla si Gabriel. Mabilis niyang tiningnan ang kanyang cellphone.
“At ikaw Clarisse,” baling ko sa kapatid ko. “Ang perang kinuha mo sa kumpanya para ibayad sa mga armadong lalaking iyan? Iyon ang dahilan kung bakit kanina pa kita pina-audit. Ang mga lalaking kasama mo ngayon? Hindi sila mga goons mo.”
Kasabay ng pagtapos ng aking salita, ang mga armadong lalaki na akala nila ay kakampi nila ay sabay-sabay na itinutok ang kanilang mga baril—hindi sa akin, kundi kina Gabriel at Clarisse.
“Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Gabriel.
“Sila ay mga tauhan ng isang private security firm na kinuha ko noong nakaraang linggo pa, nang mapansin kong ‘himalang’ gumagaling ang paningin mo sa gabi,” sagot ko habang dahan-dahang lumalayo sa kanila.
Ang Huling Paghaharap
Bumukas ang pinto at pumasok si Atty. Santos kasama ang dalawang pulis. Hawak nila ang ebidensya ng sabwatan nina Gabriel at Clarisse—mula sa tangka nilang paglason sa akin hanggang sa falsification of documents.
“Gabriel Garcia at Clarisse Valderama, nasa ilalim kayo ng pag-aresto para sa kasong Attempted Murder at Estafa through Falsification of Documents,” mariing sabi ng pulis.
Naglupasay si Clarisse sa sahig, humihingi ng tawad. “Sophia, patawarin mo ako! Naakit lang ako ni Gabriel! Siya ang may plano ng lahat!”
Tiningnan ko siya nang may halong awa at pandidiri. “Kapatid kita, Clarisse. Binigay ko sa iyo ang lahat. Pero mas pinili mong pumatay para sa bagay na pwede mo namang hilingin sa akin nang maayos.”
Hinarap ko si Gabriel. Ang lalaking minahal ko nang higit sa buhay ko. “At ikaw, Gabriel. Minahal kita kahit bulag ka. Pero mas bulag ka pa pala sa inaakala ko. Dahil hindi mo nakita na mas mahalaga ka sa akin kaysa sa anumang ari-arian.”
“Sophia, please! Let’s talk about this!” pakiusap ni Gabriel habang pini-posasan.
“Tapos na ang pag-uusap, Gabriel. Ang susunod mong kakausapin ay ang pader ng selda mo,” malamig kong sagot.
Ang Bagong Bukas
Pagkalabas nila ng kwarto, naiwan akong mag-isa. Napaupo ako sa kama at doon ko hinayaan ang sarili kong umiyak. Luha ito para sa pitong taon na nasayang, para sa kapatid na nawala, at para sa tiwalang kailanman ay hindi na maibabalik.
Ngunit pagpunas ko ng aking mga mata, alam kong hindi na ako ang dating Sophia.
Matapos ang tatlong buwan, pormal nang nakuha ko ang diborsyo at ang pagkakakulong ng dalawa ay naging balita sa buong bansa. Ang kumpanya ko ay mas lalong lumago, at ang kidney na gusto nilang nakawin? Nanatiling malusog at nagbibigay ng buhay sa akin.
Isang hapon, habang nakatayo ako sa rooftop ng aming kumpanya, tinitingnan ang abalang lungsod, lumapit sa akin ang aking bagong assistant.
“Ma’am Sophia, may nagpapadala po ng bulaklak. Galing daw po sa isang ‘Anonymous’ admirer,” sabi niya.
Ngumiti ako at kinuha ang card. Walang pangalan, pero may nakasulat na isang linya: “The eyes that see the truth are the most beautiful of all.”
Itinapon ko ang card sa hangin at hinayaan itong tangayin ng hangin. Hindi ko kailangan ng admirer. Hindi ko kailangan ng tagapagligtas. Dahil sa dulo ng lahat ng panlilinlang, ang tanging kailangan ko lang ay ang sarili ko—ang babaeng marunong tumingin, nakakakita ng totoo, at hindi na muling magbubulag-bulagan.
Handa na ako para sa susunod na kabanata. At sa pagkakataong ito, ako na ang susulat ng sarili kong tadhana.