Umalis ka sa harapan ko, Maria! Bakit ang tagal mong iabot ang tsaa ni Bianca? Sigaw ni Donya Remedios habang itinutulak ako, dahilan para halos matumba ako sa sahig.
Ma, pasensya na po. Medyo nahihilo lang po ako dahil sa pagbubuntis, sagot ko habang pilit na tumatayo at humahawak sa aking malaking tiyan.

Tumawa nang mapang-api si Bianca, ang babaeng pilit na ipinapasok ni Marco sa mansyong ito bilang kaniyang “pinsan”. Marco, tingnan mo ang asawa mo. Napaka-clumsy! Sigurado ka bang siya ang gusto mong magpalaki sa anak natin?
Huwag kang mag-alala, Bianca. Kaunting tiis na lang. Kapag lumabas na ang bata, aalisin na natin ang dumi na iyan sa bahay na ito, sabi ni Marco sabay halik sa noo ni Bianca sa harap ko mismo.
Napakuyom ang aking mga palad. Tumingin ako kay Nanay Rosa, ang matandang katulong na tinitingnan ako nang may pag-aalala. Tumango siya nang bahagya, isang senyas na handa na ang lahat.
Pumasok ako sa gitna ng sala at inilapag ang tsaa nang may kalmado ngunit matapang na mukha. Marco, gusto ko lang ipaalala sa iyo na ang utang ng kumpanya mo sa bangko ay paso na ngayong araw.
Tumawa nang malakas si Marco. Ano bang alam mo sa negosyo, Maria? Isang hamak na scholar ka lang na pinulot ko sa kalsada!
Sa sandaling iyon, bumukas ang malaking pinto ng mansyon. Isang grupo ng mga kalalakihan na naka-suit ang pumasok, kasama ang isang notaryo publiko at mga pulis.
Sir Marco, narito kami para sa foreclosure ng mansyong ito at sa pagkumpiska ng lahat ng inyong assets sa ilalim ng utos ng Montenegro Global Holdings, sabi ng abogado.
Nanlaki ang mga mata ni Marco. Montenegro? Ang pinakamalaking investment firm sa bansa? Bakit sila makikialam sa maliit kong kumpanya?!
Lumapit si Nanay Rosa sa akin at iniabot ang aking designer coat. Dahil ang kumpanyang Montenegro ay pagmamay-ari ng pamilya ng asawa mo, Marco. Ang babaeng tinatawag niyong “pulubi” ay ang kaisa-isang tagapagmana na matagal na naming hinahanap.
Namutla ang mag-ina at halos hindi makahinga si Bianca sa gulat. Maria… mahal, biro lang ang lahat ng narinig mo! Pakiusap, huwag mo kaming palayasin! Pagmamakaawa ni Marco habang lumuluhod sa paanan ko.
Tiningnan ko sila nang may malamig na mata. Masyado nang huli para sa inyo. Pero bago kayo lumabas ng bahay ko, may isang huling katotohanan pa akong sasabihin tungkol sa sanggol na dinadala ni Bianca…
Umalis ka sa harapan ko, Maria! Bakit ang tagal mong iabot ang tsaa ni Bianca? Sigaw ni Donya Remedios habang itinutulak ako, dahilan para halos matumba ako sa sahig.
Ma, pasensya na po. Medyo nahihilo lang po ako dahil sa pagbubuntis, sagot ko habang pilit na tumatayo at humahawak sa aking malaking tiyan.
Tumawa nang mapang-api si Bianca, ang babaeng pilit na ipinapasok ni Marco sa mansyong ito bilang kaniyang “pinsan”. Marco, tingnan mo ang asawa mo. Napaka-clumsy! Sigurado ka bang siya ang gusto mong magpalaki sa anak natin?
Huwag kang mag-alala, Bianca. Kaunting tiis na lang. Kapag lumabas na ang bata, aalisin na natin ang dumi na iyan sa bahay na ito, sabi ni Marco sabay halik sa noo ni Bianca sa harap ko mismo.
Napakuyom ang aking mga palad. Tumingin ako kay Nanay Rosa, ang matandang katulong na tinitingnan ako nang may pag-aalala. Tumango siya nang bahagya, isang senyas na handa na ang lahat.
Pumasok ako sa gitna ng sala at inilapag ang tsaa nang may kalmado ngunit matapang na mukha. Marco, gusto ko lang ipaalala sa iyo na ang utang ng kumpanya mo sa bangko ay paso na ngayong araw.
Tumawa nang malakas si Marco. Ano bang alam mo sa negosyo, Maria? Isang hamak na scholar ka lang na pinulot ko sa kalsada!
Sa sandaling iyon, bumukas ang malaking pinto ng mansyon. Isang grupo ng mga kalalakihan na naka-suit ang pumasok, kasama ang isang notaryo publiko at mga pulis.
Sir Marco, narito kami para sa foreclosure ng mansyong ito at sa pagkumpiska ng lahat ng inyong assets sa ilalim ng utos ng Montenegro Global Holdings, sabi ng abogado.
Nanlaki ang mga mata ni Marco. Montenegro? Ang pinakamalaking investment firm sa bansa? Bakit sila makikialam sa maliit kong kumpanya?!
Lumapit si Nanay Rosa sa akin at iniabot ang aking designer coat. Dahil ang kumpanyang Montenegro ay pagmamay-ari ng pamilya ng asawa mo, Marco. Ang babaeng tinatawag niyong “pulubi” ay ang kaisa-isang tagapagmana na matagal na naming hinahanap.
Namutla ang mag-ina at halos hindi makahinga si Bianca sa gulat. Maria… mahal, biro lang ang lahat ng narinig mo! Pakiusap, huwag mo kaming palayasin! Pagmamakaawa ni Marco habang lumuluhod sa paanan ko.
Tiningnan ko sila nang may malamig na mata. Masyado nang huli para sa inyo. Pero bago kayo lumabas ng bahay ko, may isang huling katotohanan pa akong sasabihin tungkol sa sanggol na dinadala ni Bianca…