“Siguraduhin mong ubusin niya ang soup na iyan mamaya, Mark. Kailangan nating makuha ang pirma niya bago matapos ang buwan,” sabi ni Donya Isabel habang tinitingnan ang menu ng restaurant ko.
“Huwag kayong mag-alala, Mama. Sa tingin ni Sofia ay espesyal na luto ito para sa kalusugan niya. Isang konting drama lang tungkol sa pagmamahal ko, hihingi pa siya ng dagdag,” sagot ni Mark nang may mapang-aping tawa.

Nanginig ang buong katawan ko sa tindi ng galit. Ang lalaking akala ko ay katuwang ko sa pangarap ay siya palang taong sumisira sa aking kaisipan. Dahan-dahan akong pumasok sa sala nang may matamis na ngiti.
“Mark, salamat sa pagpapaluto ng soup ha. Pakiramdam ko ay lalo akong lumalakas dahil sa pag-aalaga niyo,” sabi ko habang inilalapag ang tureen sa lamesa.
Agad na nagniningning ang mga mata ni Mark habang pinapanood akong kumuha ng mangkok. “Siyempre mahal, gusto ko ay lagi kang nasa kondisyon para sa pamilya natin.”
Ngumiti ako nang napakalamig. “Oo, Mark. At dahil sa sobrang ‘lakas’ ko, nalaman ko tuloy kung ano ang tunay na balak niyo.”
Biglang bumukas ang pinto ng mansyon at pumasok ang aking abogado kasama ang mga pulis at ang aking pinsan na si Chef Andre.
“Anong ibig sabihin nito, Sofia?! Bakit may mga pulis sa bahay ko?!” sigaw ni Mark habang nanginginig sa takot.
“Sa bahay mo?” tumawa ako nang mapait. “Ang mansyong ito at ang lahat ng pinagkakakitaan mo ay galing sa pawis ko. At ang ‘gamot’ na gusto niyo para sa akin? Heto ang lab result na nagpapatunay ng tangka niyong paglalason.”
Inilabas ni Chef Andre ang orihinal na pakete ng substansya na ibinigay ni Mark. Namutla si Donya Isabel at halos mawalan ng malay nang marinig ang warrant of arrest.
“Sofia, pakiusap! Nagawa ko lang iyon dahil natatakot akong iwan mo ako!” pagmamakaawa ni Mark habang pinu-posasan siya.
Tiningnan ko siya nang may pandidiri. “Hindi ako ang iiwan sa iyo, Mark. Ang kalayaan mo ang iiwan sa iyo ngayon. Magsimula ka nang masanay sa pagkain ng bilanggo, dahil doon ay walang Chef Andre na magluluto para sa iyo.”