Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko mula sa siwang ng pinto. Ang biyenan ko na si Donya Imelda, na kilala bilang isang madasalin at mapagmahal na lola, ay may madilim palang sikreto.
“Konting tiis na lang, apo,” bulong niya habang inaalo ang limang buwang gulang na si Ethan. “Makakasama mo na ang tatay mo. Hindi nararapat ang isang katulad mo sa mundong ito na puno ng kasinungalingan.”
Nanginginig ang mga kamay ko. Gusto kong sumugod sa loob at agawin ang anak ko, pero nanigas ako sa sunod niyang sinabi.
“Sana mapatawad mo ako, pero hindi kita pwedeng hayaang lumaki na kamukha niya. Ang akala ng nanay mo, si Ricardo ang ama mo… pero alam nating dalawa na matagal nang patay ang tunay na Ricardo.”
Ano?! Kung patay na si Ricardo, sino ang lalaking katabi ko gabi-gabi sa loob ng tatlong taon? Sino ang lalaking pinakasalan ko sa harap ng altar?

Dahan-dahan akong umurong, pilit na hindi gumagawa ng ingay sa sahig na kahoy. Pumasok ako sa kwarto namin at tiningnan ang lalaking natutulog. Ang mukha niya, ang boses niya, ang lahat sa kanya ay si Ricardo. Pero nang titigan ko siyang maigi, napansin ko ang isang maliit na peklat sa likod ng kanyang tainga na ngayon ko lang nakita.
Biglang bumukas ang mga mata niya. Hindi ito ang tingin ng isang mapagmahal na asawa. Malamig ito. Walang emosyon.
“Elena, bakit gising ka pa?” tanong niya sa isang boses na biglang nagpataas ng balahibo ko.
“Ricardo… may narinig lang ako sa kusina,” pagsisinungaling ko, habang pilit na itinatago ang panginginig ng boses ko.
Bumangon siya at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang leeg ko, hindi para saktan, kundi para maramdaman ang mabilis na tibok ng puso ko.
“Alam mo na ba?” bulong niya. “Alam mo na ba na ako ang kumuha sa buhay ng asawa mo para mapalapit sa ‘yo? At alam mo na ba kung bakit kailangang mamatay ng anak mo bago sumapit ang kanyang unang kaarawan?”
Bago pa ako makasigaw, narinig ko ang yabag ni Donya Imelda na papalapit sa kwarto namin, hawak ang bote ng gatas na may lason.
“Tapusin na natin ito, Gabriel,” sabi ng biyenan ko mula sa pinto.
Ang bawat salitang binitiwan nila ay tila mga palasong bumaon sa aking pandinig. Ang silid na dati’y simbolo ng aming pagmamahalan ay naging isang malamig na bilangguan. Si Gabriel—ang lalaking nagpanggap na si Ricardo—ay nakatitig sa akin nang may halong pait at kislap ng kabaliwan.
“Gabriel?” naibulalas ko. “Sino ka? Bakit mo ito ginagawa sa amin?”
Hindi siya sumagot agad. Sa halip, lalong humigpit ang hawak niya sa aking leeg, sapat lang para maramdaman ko ang kapangyarihan niya ngunit hindi para ako ay mawalan ng hininga.
“Ako ang anino na itinago niyo,” sagot niya. “Ako ang kakambal ni Ricardo na ipinagkait ninyo sa mundo. Ipinanganak kaming dalawa, Elena, ngunit isa lang ang kinilalang tagapagmana. Isa lang ang minahal ni Donya Imelda.”
Tumingin ako kay Donya Imelda na nakatayo sa pinto. Ang bote ng gatas ni Ethan ay nanginginig sa kanyang kamay, ngunit ang kanyang mukha ay kasing-tigas ng bato.
“Mali ka, Gabriel,” putol ng matanda. “Minahal kita… pero ikaw ang nagdala ng sumpa sa pamilyang ito. Nakita ko sa mga mata mo ang dilim noong bata ka pa lang. At ngayon, heto ka, kinuha mo ang buhay ng kapatid mo para lang sa isang babae at sa yaman na kailanman ay hindi magiging sa iyo.”
Ang Sumpa ng Dugo
“Huwag kang magmalinis, Ina!” sigaw ni Gabriel, binitawan niya ako at humarap sa matanda. “Ikaw ang nag-utos sa akin na ayusin ang lahat nang mamatay si Ricardo sa aksidente! Sabi mo, kailangang manatiling buhay ang pangalan ni Ricardo para sa negosyo! Ako ang ginamit mo para punan ang pagkukulang ng paborito mong anak!”
Napaatras ako sa gilid ng kama. Ang katotohanan ay mas malala pa sa kamatayan. Si Ricardo, ang tunay na Ricardo, ay namatay na pala tatlong taon na ang nakakaraan. Ang lalaking pinakasalan ko sa isang mabilisang seremonya matapos ang sinasabing “aksidente” ay ang kanyang kakambal na si Gabriel.
“Pero si Ethan…” hikbi ko. “Bakit kailangang mamatay ang anak ko?”
Lumingon sa akin si Donya Imelda, ang kanyang mga mata ay puno ng luha ngunit puno rin ng paninindigan. “Dahil hindi siya anak ni Ricardo, Elena. Siya ay anak ni Gabriel. At sa ilalim ng testamento ng pamilya, ang sinumang supling ni Gabriel ay magdadala ng kapahamakan at kukuha sa lahat ng ari-arian na dapat ay sa mga tunay na tagapagmana lamang. Ayokong lumaki ang batang iyan na may dugong mamamatay-tao.”
“Kaya papatayin niyo ang sarili ninyong apo?!” sigaw ko, pilit kong tinatakbo ang pinto pero hinarangan ako ni Gabriel.
“Hindi ko siya anak, Elena,” bulong ni Gabriel sa akin, ang boses niya ay naging malumanay pero nakakangilabot. “Si Ethan… siya ang muling pagkabuhay ni Ricardo. Alam ko ang ginawa mo noong gabing bago ang aksidente. Alam kong nagkita kayo ni Ricardo sa lumang bodega. Siya ang ama ng batang iyan. At iyon ang dahilan kung bakit hindi ko siya pwedeng hayaang mabuhay. Dahil bawat tingin ko sa kanya, nakikita ko ang lalaking pilit kong pinatay pero nananatiling buhay sa puso mo.”
Ang Laban para sa Buhay
Sa gitna ng kanilang pagtatalo, nakakita ako ng pagkakataon. May isang mabigat na lamp sa tabi ng kama. Sa isang mabilis na galaw, hinampas ko si Gabriel sa ulo. Natumba siya, at sa pagkakataong iyon, tinulak ko si Donya Imelda palabas ng pinto.
“Ethan!” sigaw ko habang tumatakbo patungo sa nursery.
Narinig ko ang mga yabag ni Gabriel sa likuran ko. “Elena! Hindi ka makakaalis!”
Nakarating ako sa nursery at mabilis na binuhat si Ethan mula sa kanyang duyan. Ang bata ay mahimbing na natutulog, walang kamalay-malay na ang kanyang sariling lola at ang lalaking tinatawag niyang “tatay” ay nagpaplano ng kanyang kamatayan.
Tumakbo ako patungo sa balkonahe. Wala nang ibang labasan. Ang pinto sa ibaba ay siguradong nakakandado at ang mga tauhan ni Donya Imelda ay nasa paligid.
“Wala ka nang mapupuntahan, Elena,” sabi ni Donya Imelda, dahan-dahan siyang naglalakad sa pasilyo, hawak pa rin ang bote ng gatas. “Ibigay mo na sa akin ang bata. Tapusin na natin ang paghihirap na ito. Isang mahimbing na tulog lang, at magiging maayos ang lahat.”
“Huwag niyo akong lalapitan!” sigaw ko habang nakatayo sa pasimano ng balkonahe. “Tatalon ako! Mas mabuti pang mamatay kaming dalawa kaysa hayaan kayong saktan siya!”
Ang Huling Rebelasyon
Biglang tumigil si Gabriel. Hawak niya ang kanyang ulo na dumadaloy ang dugo. Tumingin siya sa akin, tapos kay Donya Imelda. Isang kakaibang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.
“Alam mo ba, Ina… may isang bagay akong hindi sinabi sa iyo,” sabi ni Gabriel. “Yung gabing pinatay ko si Ricardo… hindi siya namatay agad. Sinabi niya sa akin kung nasaan ang tunay na testamento. Ang testamentong nagsasabing ako ang nararapat na tagapagmana, at si Ricardo ay anak mo lamang sa ibang lalaki.”
Nanlaki ang mga mata ni Donya Imelda. “Nagsisinungaling ka!”
“Hindi,” tawa ni Gabriel. “Kaya mo siya paborito, hindi ba? Dahil siya ang bunga ng pag-ibig mo, habang ako ang bunga ng obligasyon mo sa itinakda mong asawa. Ngayon, sino ang tunay na impostor?”
Sa gitna ng kanilang paglalaban ng salita, ang katahimikan ng gabi ay nabasag ng tunog ng mga sirena ng pulis.
“Elena! Tumalon ka!” sigaw ng isang pamilyar na boses mula sa ibaba.
Tumingin ako sa ibaba. Si Detective Santos, ang kaibigan ni Ricardo na matagal ko nang hinihinalang may iniimbestigahan tungkol sa pamilya. Kasama niya ang mga pulis na mabilis na pumasok sa loob ng mansyon.
Pagkatapos ng Dilim
Nang sumuko si Gabriel at Donya Imelda, parang isang mabigat na pader ang gumuho sa aking balikat. Niyakap ko si Ethan nang mahigpit habang inaalalayan kami ng mga pulis palabas ng bahay.
Nalaman sa imbestigasyon na si Gabriel ay matagal nang nagpapanggap, at si Donya Imelda ay naging kasabwat sa pagtatakip ng krimen upang mapanatili ang dangal ng pamilya. Ang katawan ng tunay na Ricardo ay natagpuan sa ilalim ng pundasyon ng lumang bodega—ang lugar kung saan huli kaming nagkita.
Makalipas ang ilang buwan, dinalaw ko ang puntod ni Ricardo. Hawak ko ang kamay ni Ethan na ngayon ay naglalakad na. Tiningnan ko ang larawan ni Ricardo sa nitso. Ang mga mata niya ay puno ng liwanag, malayo sa malamig na titig ni Gabriel.
“Ligtas na tayo, Ricardo,” bulong ko.
Hindi ko alam kung panaginip ba ang lahat ng pinagdaanan ko, o isang mahabang bangungot na ngayon ko lang nagisingan. Ngunit sa tuwing titingin ako kay Ethan, nakikita ko ang pag-asa. Ang bata na akala nila ay sumpa, ay siya palang naging daan upang lumabas ang katotohanan.
Ang sugat sa likod ng tainga ni Gabriel ay magsisilbing paalala na ang kasamaan ay maaaring magsuot ng mukha ng kabutihan, ngunit ang tunay na pag-ibig ay palaging makakahanap ng paraan upang makita ang pagkakaiba.
Naglalakad kami palayo sa sementeryo habang ang araw ay dahan-dahang sumisikat. Ang dilim ng mansyon nina Donya Imelda ay wala na. Sa wakas, malaya na kami. Malaya na kami sa mga anino ng nakaraan.