“Ibigay niyo sa akin ang anak ko! Ricardo, anong kabaliwan ito?!” sigaw ko habang pilit na bumabangon mula sa pagkakasubasob sa semento.
Hindi man lang lumingon si Ricardo. Ang tingin niya ay nakapako sa dilim, parang may hinihintay na kung sino. Si Laisa, ang em chồng ko na itinuring kong kapatid, ay nakayuko lang habang mahigpit na yakap ang anak ko. Naririnig ko ang mahinang iyak ni Baby Liam, at bawat hikbi niya ay parang hinihiwa ang puso ko.
“Patawarin mo kami, Ate Celine. Pero kailangan naming gawin ito para mailigtas ang buhay ni Kuya,” nanginginig ang boses ni Laisa pero hindi siya tumitigil sa paglalakad patungo sa sasakyan.

“Anong iligtas ang buhay?! Anak natin iyan, Ricardo! Dugo at laman mo!” pagmamakaawa ko sa asawa ko.
Humarap sa akin si Ricardo. Ang dati niyang mapagmahal na mga mata ay wala nang kahit anong emosyon. “Hindi mo naiintindihan, Celine. Ang perang ginamit natin para sa operasyon mo noon, ang bahay na tinitirhan natin… lahat ng iyon ay galing sa kanila. At ang kapalit na hiningi nila… ay ang panganay nating lalaki.”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang lahat ng karangyaan at ginhawa na naranasan ko sa loob ng dalawang taon ay may madilim palang kapalit. Ibinenta ng sarili kong asawa ang aming anak bago pa man ito isilang.
“Hindi niyo pwedeng gawin ito! Tatawag ako ng pulis!” kinuha ko ang cellphone ko pero bago ko pa ma-dial ang numero ay mabilis itong hinablot ni Ricardo at ibinalibag sa pader.
“Wala nang makakatulong sa iyo, Celine. Sa mata ng batas, namatay ang bata sa panganganak. Lahat ng papeles ay maayos na,” sabi ni Ricardo sa boses na parang hindi tao.
Isang itim na van ang huminto sa tapat nila. Bumukas ang pinto at lumabas ang isang matandang babae na may napakayamang suot. Ngumiti siya nang makita si Baby Liam at kinuha ito mula kay Laisa.
“Sa wakas, narito na ang tagapagmana,” sabi ng matanda habang hinahaplos ang mukha ng anak ko.
Ngunit bago pa sila makasara ng pinto, napansin ko ang isang bagay sa braso ng matanda. Isang tattoo na pamilyar na pamilyar sa akin—ang parehong marka na nasa likod ng litrato ng aking pumanaw na ina na nawala noong sanggol pa ako…
Ang tattoo na iyon—isang ahas na nakapulupot sa isang duguang rosas. Hindi ako maaaring magkamali. Iyon ang markang nakita ko sa nag-iisang litrato ni Ina na itinago ko sa loob ng maraming taon. Ang markang laging sinasabi ng lola ko na huwag na huwag kong kalilimutan dahil iyon ang huling bakas ng babaeng nagluwal sa akin.
“S-sino ka?” nanginginig ang boses ko. “Bakit nasa iyo ang markang iyon?”
Tumigil ang matanda. Tumingin siya sa akin nang may pag-uyam, isang tingin na tila ba tinitingnan niya ang isang insektong nais niyang tapakan. “Ang marka ng Rosa de Sangre. Hindi mo ba alam, Celine? Ang markang ito ay hindi lamang basta guhit sa balat. Ito ay sumpa… at ito ay pamana.”
“Huwag mo siyang pansinin, Madam,” singit ni Ricardo. Ang kumpas ng kanyang kamay ay puno ng paggalang na kailanman ay hindi niya ipinakita sa akin. “Isakay niyo na ang bata. Ako na ang bahala sa kanya.”
“Hindi!” Sigaw ko. Buong lakas akong tumakbo patungo sa van, ngunit bago pa ako makalapit, isang malakas na sampal mula kay Ricardo ang nagpabagsak sa akin sa lupa. Lasang kalawang ang loob ng bibig ko.
“Manatili ka riyan, Celine,” banta niya. “Huwag mong pilitin na gawin ko ang hindi ko dapat gawin.”
Pinanood ko ang pag-andar ng van. Ang iyak ni Liam ay unti-unting humihina hanggang sa tanging tunog na lang ng makina ang marinig ko sa masukal na kalsadang iyon. Naiwan kaming tatlo—si Ricardo, si Laisa na umiiyak pa rin, at ako na tila nawalan na ng kaluluwa.
Ang Pagbubunyag ng Katotohanan
Dinala nila ako pabalik sa mansyon, pero hindi sa aming kwarto. Ikinulong nila ako sa bodega sa silong, isang lugar na hindi ko alam na mayroon palang mga rehas na bakal.
“Bakit, Laisa?” tanong ko sa em chồng ko habang nakasilip siya sa maliit na bintana ng pinto. “Akala ko ba mahal niyo ang bata?”
“Mahal namin siya, Ate,” hikbi niya. “Pero ang matandang iyon… siya si Doña Saturnina. Siya ang pinuno ng sindikatong nagpapatakbo ng buhay namin. Kung hindi namin ibibigay si Liam, papatayin nila si Kuya Ricardo. Pinautang nila kami para sa puso mo, Ate! Yung operasyon mo sa ibang bansa… limampung milyong piso ang halaga niyon. Saan namin kukunin iyon?”
Napatitig ako sa kawalan. Ang buhay ko ay binayaran ng buhay ng anak ko. Ang bawat tibok ng puso ko ay katumbas ng pagkawala ng yakap ni Liam.
“At yung marka…” dagdag ko. “Anong kinalaman niya sa nanay ko?”
Bumuntong-hininga si Laisa. “Hindi mo ba alam? Ang nanay mo ay dating kanang-kamay ni Doña Saturnina. Tumakas siya bitbit ang isang mahalagang sikreto ng organisasyon. Ipinahanap siya sa loob ng dalawampung taon. Nang mahanap ka nila, ginamit nila si Kuya para mapalapit sa iyo. Ang kasal niyo… lahat ng iyon ay plano, Ate.”
Ang Pagsiklab ng Galit
Parang may kung anong sumabog sa loob ko. Ang pag-ibig na naramdaman ko kay Ricardo ay agad na naging abuhing abo. Ang bawat tawa namin, bawat haplos, ay bahagi lang pala ng isang madugong dula-dulaan.
“Nasaan ang anak ko?” malamig na tanong ko.
“Dinala siya sa Isla de Fuego,” sagot ni Laisa. “Doon siya palalaking sundalo at tagapagmana ng sindikato. Ate, huwag ka nang magtangka. Masyado silang makapangyarihan.”
Hindi ako sumagot. Nang umalis si Laisa, tiningnan ko ang paligid ng bodega. May nakita akong isang lumang piraso ng bakal. Sa loob ng tatlong taon kong pananatili sa bahay na ito, alam ko ang bawat sulok nito. Ang mansyong ito ay dating pag-aari ng pamilya ko bago pa man ito “mabili” ni Ricardo.
Ginamit ko ang bakal para sungkitin ang kandado. Ang galit na nararamdaman ko ang nagbigay sa akin ng lakas na hindi ko akalaing mayroon ako. Isang ina na inagawan ng anak ay mas mapanganib kaysa sa anumang hukbo.
Ang Paghihiganti sa Dilim
Nakalabas ako ng bodega at dumaan sa secret passage sa likod ng library. Doon ko kinuha ang isang vault na itinago ni Lola bago siya mamatay. Sabi niya, buksan ko lang ito kung wala na akong ibang matatakbuhan.
Sa loob ng vault ay may isang baril, isang bungkos ng pera, at isang sulat mula sa aking ina.
“Celine, kung binabasa mo ito, nahanap ka na nila. Huwag kang matakot. Ang markang nasa braso ko ay hindi sumpa, kundi susi. Ang rosas sa tattoo ay may nakatagong code sa gitna. Gamitin mo ito para pasukin ang system ni Saturnina.”
Tiningnan ko ang litrato ng nanay ko. Sa gitna ng rosas sa kanyang tattoo, may maliit na numero: 10-12-94. Ang petsa ng kapanganakan ko.
Ang Huling Harapan
Hindi ko na kailangang magtago. Pumunta ako sa gitna ng sala kung saan nag-iinuman si Ricardo at ang kanyang mga tauhan, na tila ba nagdiriwang dahil sa “matagumpay” na transaksyon.
“Nasaan ang anak ko, Ricardo?” tanong ko habang nakaturo ang baril sa kanya.
Nagulat siya, pero agad ding tumawa. “Akala ko ba ay mahina ka, Celine? Ang ‘mahinhin’ kong asawa ay marunong na palang humawak ng baril?”
“Ibinenta mo ang anak mo para sa pera at sa pusong ito?” itinuro ko ang dibdib ko. “Ngayon, kukunin ko ang lahat sa iyo.”
Bago pa siya makakilos, may narinig kaming mga sirena sa labas. Hindi pulis ang dumating, kundi mga itim na sasakyan na may markang rosas—mga kalaban ni Saturnina na matagal ko nang kinontak gamit ang laptop sa library bago ako bumaba.
“Ang organisasyon ni Saturnina ay may mga traydor, Ricardo,” sabi ko. “At ibinigay ko sa kanila ang lahat ng bank accounts niyo kapalit ng kaligtasan ng anak ko.”
Ang Bagong Simula
Sa gitna ng putukan, mabilis akong tumakas patungo sa port kung saan alam kong naroon ang van. Nakita ko si Saturnina na pilit na isinasakay si Liam sa isang speed boat.
“Bitawan mo ang anak ko!” bulyaw ko.
Tumawa ang matanda. “Ang dugo mo ay dugo ko rin, Celine. Ang batang ito ang magpapatuloy ng kaharian ko.”
“Hinding-hindi,” sabi ko, at binaril ko ang tangke ng gasolina ng boat. Sa pagsabog nito, naitulak ni Laisa si Liam patungo sa akin bago pa man lamunin ng apoy ang matanda.
Nayakap ko ang anak ko. Ang init ng kanyang katawan ang nagpaalala sa akin na kahit wasak na ang buhay ko, mayroon pa ring dahilan para lumaban.
Namatay si Ricardo sa engkwentro. Si Laisa naman ay nakatakas at nagtago sa ibang bansa. Ako? Naiwan akong hawak ang isang imperyong unti-unting gumuho.
Tumingin ako sa anak ko habang sumisikat ang araw sa dalampasigan. Ang marka sa braso ko ay tinakpan ko na ng isang bagong tattoo: isang ibon na lumilipad palabas ng hawla.
“Wala nang kukuha sa iyo, Liam,” bulong ko. “Dahil ang nanay mo… ay hindi na ang Celine na kilala nila. Ako na ang bagong reyna ng sarili nating tadhana.”