NAKITA KO ANG SARILI KONG MAHIGPIT NA NATUTULOG SA KAMA SA PAMAMAGITAN NG AWANG NG PINTO, KAHIT SIGURADO AKONG NAKATAYO AKO SA PASILYO PARA TIGNAN ANG KAKAIBANG INGAY SA BABA. NANG DAHAN-DAHAN AKONG LUMAPIT PARA MAGSURI, BIGLANG IMULAT NG NILALANG SA KAMA ANG KANYANG MGA MATA AT NGUMITI SA AKIN GAMIT ANG ISANG MUKHANG WALANG ILONG O KILAY.

Tumigil ang mundo ko. Ang hininga ko ay tila nagyelo sa loob ng aking lalamunan. Sino ang nasa kama ko?

Ang suot niya ay eksaktong katulad ng suot kong pantulog—ang paborito kong asul na t-shirt na may butas sa balikat. Pero ang balat niya… ang balat niya ay parang plastik na natutunaw, masyadong makinis at maputla sa ilalim ng liwanag ng buwan.

Dahan-dahan siyang bumangon mula sa pagkakahiga. Walang tunog ang kanyang paggalaw, parang isang anino na humiwalay sa dilim.

“Bakit ka bumalik, Paolo?” tanong ng nilalang. Ang boses niya ay hindi tunog tao; para itong dalawang bato na pinagkiskis, garalgal at nakakangilo.

“S-sino ka? Bakit mo ako ginagaya?” tanong ko habang dahan-dahang umaatras patungo sa hagdanan.

Tumalon siya mula sa kama at tumayo nang tuwid. Doon ko napansin na ang kanyang mga braso ay mas mahaba kaysa sa normal na tao, halos abot na nito ang kanyang mga tuhod. Ang kanyang ngiti ay hindi natural—masyadong malapad, masyadong maraming ngipin.

Advertisements

“Hindi kita ginagaya,” bulong niya habang mabilis na gumagapang sa pader na parang isang malaking gagamba. “Ako ang kumuha ng pwesto mo habang nasa labas ka. Ang asawa mo, ang mga anak mo… hindi nila napansin ang pagkakaiba.”

Nanlamig ang buong katawan ko nang maalala ko ang hapunan kanina. Hinalikan ako ni Maria bago ako umakyat. Nakipaglaro ako sa mga bata. Pero… hindi pala ako iyon.

“Nasaan sila?!” sigaw ko, pero bago pa ako makatakbo, biglang sumulpot ang nilalang sa harap ko.

Hinawakan niya ang aking balikat. Ang kanyang mga daliri ay kasing lamig ng yelo at kasing talim ng bakal. Inilapit niya ang kanyang mukhang walang ilong sa aking tenga.

“Nasa kusina sila, Paolo. At alam mo ba? Sabi nila, mas masarap daw ang luto ‘ko’ kaysa sa luto mo.”

Biglang bumukas ang ilaw sa ibaba. Narinig ko ang boses ng asawa ko mula sa kusina.

“Mahal? Bakit ka sumisigaw dyan sa taas? Halika na rito, handa na ang dessert na paborito mo.”

Tumingin ako sa nilalang sa harap ko. Ngumisi siya sa akin, at sa isang kurap lang, ang kanyang mukha ay biglang nagbago. Naging eksaktong kopya ko na siya—may ilong, may kilay, at may malambot na titig.

“Ako na ang bababa, Paolo,” sabi niya sa boses na eksaktong katulad ng sa akin. “Manatili ka na lang dito sa dilim… habambuhay.”

Ang bawat himaymay ng aking pagkatao ay naging banyaga sa akin nang sandaling iyon. Pinanood ko ang nilalang—ang impostor na may mukha ko—habang inaayos nito ang kanyang asul na t-shirt. Ang bawat kumpas ng kanyang kamay, ang paraan ng pagkamot niya sa kanyang batok, ay isang perpektong panggagaya sa mga gawi ko na ako lang dapat ang nakakaalam.

“Hindi… hindi maaari ito,” bulong ko, ang boses ko ay halos hindi marinig sa tindi ng panginginig.

Lumingon siya sa akin bago humakbang pababa ng hagdan. Ang kanyang mga mata, na kanina ay parang itim na uling, ay naging kasing-liwanag na ng sa akin. “Huwag kang mag-alala, Paolo. Magiging mabuting ama ako. Higit pa sa naging papel mo.”

Tuluyan na siyang bumaba. Narinig ko ang yabag ng kanyang paa sa sahig—mabigat, may tiyak na direksyon, tunog ng isang taong kabilang sa tahanang ito. Narinig ko ang tawanan sa ibaba. Ang tawa ni Maria, ang maliliit na hagikhik nina Toby at Lia. Ang bawat tunog ay parang saksak sa aking puso.


Ang Pagkakulong sa Anino

Sinubukan kong sumigaw muli, ngunit walang boses na lumalabas. Parang ang mismong hangin sa silid na iyon ay ninanakaw ang aking kakayahang makipag-ugnayan sa labas. Tumakbo ako sa pinto, pilit itong binubuksan, ngunit ang hawakan ay tila naging bahagi na ng dingding. Hindi ito gumagalaw.

Napatingin ako sa salamin sa gilid ng aking kama. Doon, bumagsak ang aking tuhod.

Ang repleksyong nakikita ko ay hindi na si Paolo. Ang nakikita ko sa salamin ay isang anino—isang madilim, malabo, at walang anyong pigura. Unti-unti na akong naglalaho. Ang nilalang sa ibaba ay hindi lang kinuha ang buhay ko; kinukuha niya ang mismong presensya ko sa mundong ito.

“Maria! Toby! Lia!” sigaw ko sa loob ng aking isipan. Ngunit ang tanging sumasagot ay ang katahimikan ng kwartong unti-unting lumalamig.

Sa sulok ng aking mata, napansin ko ang isang bagay sa ilalim ng kama. Isang maliit na kahon. Ito ang kahon ng mga lumang alaala na itinago namin ni Maria noong bagong lipat pa lang kami sa bahay na ito. Gamit ang aking malabong kamay, pilit ko itong hinila.


Ang Lihim ng Lumang Bahay

Sa loob ng kahon ay may isang lumang journal at isang kupas na litrato ng mga dating nakatira rito. Sa likod ng litrato, may nakasulat na babala sa wikang hindi ko maintindihan, ngunit sa ilalim nito ay may salin sa Filipino:

“Ang aninong walang tahanan ay laging naghahanap ng katawan. Kapag pinapasok mo siya sa iyong pintuan nang may pag-aalinlangan sa iyong puso, kukunin niya ang lahat ng sa iyo hanggang sa maging anino ka na lamang na naghihintay ng susunod na biktima.”

Biglang nagbalik sa akin ang alaala noong isang linggo. Ang gabing umuwi akong pagod at may mabigat na dinaramdam. Nakita ko ang isang pigura sa labas ng bintana, basang-basa sa ulan, at sa isang sandali ng panghihina, naawa ako. Hinayaan ko ang pinto na manatiling bukas nang bahagya habang kinukuha ko ang payong.

Doon siya pumasok. Sa pag-aalinlangan ko sa sariling kakayahan bilang asawa at ama, binigyan ko siya ng puwang.


Ang Laban para sa Katotohanan

Hindi ako pwedeng sumuko. Kahit na naglalaho na ang aking anyo, ang aking pagmamahal sa aking pamilya ay hindi basta-basta makukuha ng isang parasitiko.

Tumutok ako sa tunog ng boses ni Maria sa ibaba. “Mahal, ang paborito mong chocolate cake, o.”

“Salamat, Maria. Alam mo talaga kung paano ako pasayahin,” sagot ng impostor.

Ang galit ay naging gasolina sa aking nanlalamig na katawan. Pilit kong inipon ang lahat ng natitirang lakas ko. Hindi sa pamamagitan ng pisikal na lakas, kundi sa pamamagitan ng alaala. Inisip ko ang bawat detalye na hindi alam ng nilalang na iyon. Ang amoy ng buhok ni Maria tuwing umaga. Ang lihim na handshake namin ni Toby. Ang kanta na tanging ako lang ang kumakanta kay Lia para makatulog siya.

Nagsimulang mag-flicker ang mga ilaw sa buong bahay. Ang anino ko sa salamin ay nagsimulang magkaroon ng kulay.


Ang Huling Paghaharap sa Kusina

Sa isang malakas na pagsabog ng kalooban, bumukas ang pinto ng kwarto. Hindi ako tumakbo pababa; dinaloy ko ang aking sarili sa mga anino ng bahay hanggang sa makarating ako sa kusina.

Naroon sila. Ang impostor ay nakaupo sa aking upuan, hawak ang tinidor, at nakangiti sa aking mga anak. Ngunit napansin ko ang isang bagay—ang kanyang mga mata ay bahagyang kumikislap sa tuwing tatama ang liwanag, tulad ng plastik.

“Mahal, may mali ba?” tanong ni Maria, tila nakakaramdam ng kakaibang enerhiya sa silid.

“Wala, Maria. Pagod lang siguro ako,” sagot ng impostor.

Sa sandaling iyon, ginamit ko ang lahat ng aking lakas para itulak ang isang baso sa mesa. Basag.

Lahat sila ay nagulat. “Paolo, anong nangyari?” tanong ni Maria.

“Hindi ko sinasadya,” sabi ng impostor, pero kitang-kita sa kanyang mukha ang gulat. Hindi niya kontrolado ang paligid gaya ng akala niya.

Lumapit ako sa tenga ni Maria, kahit hindi niya ako nakikita, at ibinulong ko ang tanging salitang kami lang ang nakakaalam. Isang bansag na itinawag ko sa kanya noong kami ay magkasintahan pa lamang at hindi ko na muling binigkas sa harap ng iba.

“Sari-sari…” bulong ko.

Napatigil si Maria. Namutla siya at tumingin nang diretso sa impostor. “Paolo… anong tinawag mo sa akin noong unang beses tayong nag-date sa Luneta?”

Napatigil ang nilalang. Ang kanyang mukha ay bahagyang kumibot. “Ah… Mahal? Ano bang tanong ‘yan? Siyempre, Maria.”

“Hindi,” sabi ni Maria, habang dahan-dahang inilalayo ang mga bata. “Hindi ikaw si Paolo. Ang asawa ko, hindi niya nakakalimutan ang mga maliliit na detalye.”


Ang Pagbabalik ng Tunay

Dahil sa pagdududa ni Maria, ang kapangyarihan ng impostor ay nagsimulang gumuho. Ang kanyang balat ay nagsimulang lumaylay at magmukhang natutunaw na plastik muli. Sumigaw ang mga bata at tumakbo sa likod ng kanilang ina.

“AKO SI PAOLO!” sigaw ng nilalang, ang boses niya ay bumalik sa tunog ng nagkikiskisang bato.

“HINDI!” sigaw ko, at sa pagkakataong ito, narinig na nila ako. Lumitaw ako sa gitna ng kusina, unti-unting nabubuo ang aking tunay na anyo mula sa liwanag ng pagmamahal at katotohanan. “Ako ang asawa mo. Ako ang ama nila.”

Ang nilalang ay sumabog sa galit at sinubukang dambahin ako, ngunit dahil naniniwala na sa akin si Maria, wala na siyang kapangyarihan sa bahay na ito. Sa bawat hakbang ko pasulong, siya ay umuurong hanggang sa maging isang maliit na itim na usok na lamang.

“Manatili ka sa dilim,” sabi ko nang may buong paninindigan.

Sa isang iglap, naglaho ang nilalang. Ang kusina ay bumalik sa normal. Ang katahimikan ay napuno ng hikbi ni Maria.

Nilapitan ko sila at niyakap nang mahigpit. Ramdam ko ang init ng kanilang balat, ang tunay na tibok ng kanilang puso.

“Paolo… ikaw ba talaga ‘yan?” tanong ni Maria habang nakahawak sa mukha ko.

“Ako ‘to, Maria. Hinding-hindi na ako mag-aalinlangan muli,” sagot ko.

Nakaligtas kami sa gabing iyon, ngunit habang inililigpit ko ang mga basag na bubog, napatingin ako sa bintana. Sa labas, sa ilalim ng poste ng ilaw, may nakatayo pang isang pigura. Eksaktong kamukha ni Maria, basang-basa sa ulan, at dahan-dahang kumakaway sa akin.

Isinara ko ang kurtina at tinitiyak na ang lahat ng pinto ay may dobleng trangka. Sa mundong ito, hindi lang tayo ang naghahanap ng tahanan.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *