NAKITA KO ANG PANGALAN KO NA NAKASULAT SA ISANG BAKANTENG KRUS SA LIKOD NG BAHAY NG BIYENAN KO, HABANG NAKANGITI SIYANG NAGLULUTO NG SUPAS PARA SA AKIN ARAW-ARAW. MAS NAKAKAKILABOT PA NANG HUKAYIN KO ANG LUPA AT NAKITA KO ANG SINGSING KO SA KASAL NA MAY KASAMANG BUHOK NA MAY NAKATAPAL NA KULAM.

NAKITA KO ANG PANGALAN KO NA NAKASULAT SA ISANG BAKANTENG KRUS SA LIKOD NG BAHAY NG BIYENAN KO, HABANG NAKANGITI SIYANG NAGLULUTO NG SUPAS PARA SA AKIN ARAW-ARAW. MAS NAKAKAKILABOT PA NANG HUKAYIN KO ANG LUPA AT NAKITA KO ANG SINGSING KO SA KASAL NA MAY KASAMANG BUHOK NA MAY NAKATAPAL NA KULAM.


Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatingin sa hukay na iyon. Limang buwan pa lang kaming kasal ni Jason, at sa loob ng limang buwang iyon, itinuring ako ni Mama Celia na parang tunay na anak. O iyon ang akala ko.

“Elena, anak? Bakit ang tagal mo sa labas? Handa na ang paborito mong sopas,” sigaw ni Mama Celia mula sa kusina.

Agad kong tinakpan ng lupa ang hukay at pinunasan ang mga luha ko. Pumasok ako sa loob na parang walang nangyari, pero bawat hakbang ko ay parang papunta sa sarili kong bitayan.

Naupo ako sa hapag-kainan. Inilapag ni Mama Celia ang mangkok sa harap ko. Ang usok ng sopas ay may kakaibang amoy—parang amoy ng tuyong dahon na hinaluan ng kung anong gamot.

Advertisements

“Ubusin mo ‘yan, ha? Para lumakas ka at magka-apo na tayo,” nakangiting sabi niya, pero ang kanyang mga mata ay hindi tumatawa. Malamig ang tingin niya, tinititigan ang bawat pagsubo ko.

“Salamat po, Ma. Nasaan po pala si Jason?” tanong ko, sinusubukang pakalmahin ang boses ko.

“Ah, may pinuntahan lang. Importante raw. Sabi ko nga sa kanya, huwag ka na munang abalahin dahil kailangan mong magpahinga nang… mahimbing,” sagot niya.

Biglang sumakit ang tiyan ko. Parang may kung anong gumagalaw sa loob ko pagkatapos ng tatlong kutsara ng sopas. Napahawak ako sa mesa nang biglang uminog ang paligid.

“Ma… parang nahihilo ako…” bulong ko.

Tumayo si Mama Celia at dahan-dahang lumapit sa akin. Hinaplos niya ang buhok ko, pero ang haplos na iyon ay hindi na mapagmahal. Mahigpit niyang hinablot ang anit ko at pinilit akong tumingin sa kanya.

“Alam mo Elena, hindi ka nararapat para sa anak ko. Masyado kang matalino. Masyado mong pinapakialaman ang mga gamit ko sa likod-bahay,” bulong niya sa mismong tainga ko.

Nanlaki ang mga mata ko. Alam niya! Alam niyang nakita ko ang libingan!

“Huwag kang mag-alala,” dagdag pa niya habang inilalabas ang isang maliit na bote na may lamang itim na likido. “Hindi ka naman mamamatay agad. Kailangan lang naming kunin ang ‘swerte’ na dala mo para maisalin sa akin at kay Jason.”

Sa gitna ng panlalabo ng paningin ko, bumukas ang pinto. Pumasok si Jason, pero hindi siya tumakbo para tulungan ako. Lumapit siya kay Mama Celia at humalik sa pisngi nito.

“Ma, handa na ba ang lahat? Nakahanda na ang sasakyan para dalhin siya sa bundok,” malamig na sabi ni Jason.

Hindi ako makapaniwala. Ang asawa kong pinagkatiwalaan ko, kasabwat ng sarili niyang ina sa pagpatay sa akin?

Habang unti-unting nawawala ang malay ko, nakita ko silang dalawa na may kinuha sa ilalim ng sahig. Isang itim na tela na may nakasulat na…

…isang itim na tela na may nakasulat na mga sinaunang simbolo at ang pangalan ko—Elena Castro. Sa tabi ng pangalan ko ay may mga guhit na tila binibilang ang mga araw ng aming kasal, at sa dulo nito ay isang bungo na may nakatarak na karayom.

“Isang linggo na lang, Ma. Kapag sumapit ang kabilugan ng buwan, akin na ang lahat ng ari-arian niya,” ani Jason habang malamig na nakatingin sa akin. Wala ni bakas ng pag-ibig sa mga matang dati ay tila bituin sa ningning kapag nakatingin sa akin.

Sinubukan kong sumigaw, pero ang dila ko ay tila naging bato. Ang sopas. Nilagyan nila ito ng pampamanhid na hindi lang katawan ang pinapatay, kundi pati ang kakayahan kong humingi ng tulong. Binuhat ako ni Jason na parang isang sako ng bigas at isinakay sa likod ng kanilang lumang pick-up.


Ang Bundok ng mga Nawawala

Habang umaakyat ang sasakyan sa mabatong daan patungo sa Bundok ng Mt. Kalasag, unt-unting bumabalik ang malay ko, ngunit nananatiling paralisado ang aking mga paa. Narinig ko ang pag-uusap nila sa harap.

“Sigurado ka ba, Ma, na hindi tayo matutunton ng mga pulis?” tanong ni Jason.

“Huwag kang hangal, Jason. Ang pamilya ni Elena ay nasa abroad. Inakala nila na masaya kayong nagha-honeymoon sa liblib na lugar. Sa oras na matapos ang ritwal, ang ‘swerte’ ng kanyang dugo ang magpapanumbalik ng lakas ng ating pamilya, at ang katawan niya? Magiging pataba lang sa ating sakahan, katulad ng naunang dalawa.”

Naunang dalawa? Doon ko napagtanto na hindi ako ang unang asawa ni Jason. Naalala ko ang mga bali-balita sa bayan tungkol sa mga nawawalang babae na naugnay sa mga Guevarra noon. Akala ko ay tsismis lang, pero ngayon, ako na ang susunod na biktima.

Nang huminto ang sasakyan, dinala nila ako sa isang kweba na napapalibutan ng mga itim na kandila. Ang amoy ay nakakasuka—halo-halong amoy ng nabubulok na karne at insenso. Inihiga nila ako sa isang altar na gawa sa bato.


Ang Ritwal

“Magsimula na tayo,” utos ni Mama Celia. Nagsuot siya ng isang mahabang itim na kapa. Sa ilalim ng liwanag ng buwan na tumatagos sa butas ng kweba, tila nag-iba ang kanyang anyo. Ang kanyang balat ay tila nangungulubot at ang kanyang mga kuko ay humaba.

Kumuha si Jason ng isang matalim na balisong. Lumapit siya sa akin at dahan-dahang idiniin ang dulo nito sa aking braso. “Patawad, Elena. Pero kailangan namin ang iyong buhay para sa aming walang hanggang kayamanan.”

Habang dumadaloy ang unang patak ng dugo ko sa ukit ng altar, naramdaman ko ang isang kakaibang enerhiya. Hindi ito takot, kundi galit. Isang matinding galit na nagmumula sa kailaliman ng aking pagkatao. Naalala ko ang lola ko, isang matandang manggagamot sa aming probinsya na laging nagpapaalala sa akin: “Elena, ang dugo natin ay hindi lang para sa buhay, ito rin ay proteksyon.”

Pikit-mata kong kinabig ang lahat ng natitirang lakas sa aking isipan. Sinubukan kong igalaw ang aking daliri. Kahit isa lang.

“Ma, bakit tila umiilaw ang sugat niya?” tanong ni Jason na may halong kaba.

“Huwag kang titigil! Ipagpatuloy mo ang pag-usal ng orasyon!” sigaw ni Mama Celia.

Pero huli na. Ang dugong dumaloy sa altar ay hindi naging itim, kundi naging kasing-pula ng apoy. Ang mga simbolo sa itim na tela na dala nila ay nagsimulang masunog.


Ang Pagbalik ng Karma

Sa isang iglap, bumalik ang lakas ng aking mga binti. Gamit ang buong bigat ng aking katawan, sinipa ko si Jason sa kanyang dibdib dahilan upang tumalsik siya sa mga kandila. Nagliyab ang kanyang damit.

“Ahhh! Ma! Tulong!” sigaw ni Jason habang nagpapagulong-gulong sa lupa.

Sinunggaban ako ni Mama Celia. Ang kanyang mga kamay ay parang bakal na nakasakal sa aking leeg. “Walang hiya ka! Sinira mo ang ritwal!”

Ngunit hindi niya alam na ang dugong nakuha nila sa akin ay lason para sa kanilang madilim na gawain. Habang sinasakal niya ako, ang balat niya sa kamay ay nagsimulang mapaso. Umuusok ito na tila may asidong tumatama sa kanya.

“Ang dugo ko… hindi iyan para sa inyo,” hirap kong sabi. “Ang pamilya ko ay hindi lang mayaman sa pera, kami ay lahi ng mga tagapagbantay!”

Binitawan niya ako at napaluhod siya sa sakit. Ang kanyang mukha na kanina ay tila nagbabagong-anyo ay tuluyan nang naging isang nakakatakot na nilalang—isang anyo ng taong nilamon na ng kasamaan at itim na asoge.


Ang Pagtakas

Hindi na ako nag-atubili. Tumakbo ako palabas ng kweba habang naririnig ang naghihingalong sigaw ni Jason at ang pag-atungal ni Mama Celia. Hindi ko na nilingon ang pick-up; tumakbo ako pababa ng bundok sa gitna ng kadiliman, ginagabayan lamang ng liwanag ng buwan na tila pinoprotektahan ako.

Nakarating ako sa kalsada at saktong may dumaang patrol car. Agad silang huminto nang makita ang hitsura ko—duguan, puno ng putik, at gulo-gulo ang buhok.

“Saklolo! Tulungan niyo po ako!”

Nang madala ako sa presinto, agad kong isiniwalat ang lahat. Hindi na nagpaligoy-ligoy ang mga awtoridad. Nang balikan nila ang bahay ng mga Guevarra, natagpuan nila ang isang secret basement sa ilalim ng kusina. Doon, tumambad ang mga kalansay ng mga nawawalang babae, pati na ang mga dokumento ng mga ari-arian na ninakaw nila sa pamamagitan ng panlilinlang at pagpatay.


Ang Wakas ng mga Guevarra

Pagdating nila sa kweba sa Mt. Kalasag, wala na silang dinatnan kundi mga abo. Sinasabing natupok ang buong kweba dahil sa isang “hindi maipaliwanag na apoy.” Walang katawan ni Jason o ni Mama Celia ang nahanap, ngunit may isang matandang naninirahan sa paanan ng bundok ang nagsabing nakakita siya ng dalawang asong itim na may mga sugat at paso na pilit na umaakyat sa itaas ng bundok, tila sinusumpa ng lupa.

Lumipas ang isang taon. Nakatayo ako sa harap ng salamin, tinitingnan ang maliit na peklat sa aking braso—ang tanging alaala ng gabing iyon.

Nasa akin na ang lahat ng ari-arian na dapat ay kukunin nila, pero hindi ko iyon ginamit para sa luho. Ipinatayo ko ang isang foundation para sa mga biktima ng karahasan at human trafficking.

Isang gabi, habang nag-aayos ako ng gamit sa aking bagong bahay, nakatanggap ako ng isang package. Walang return address. Pagbukas ko, laking gulat ko nang makita ang isang pamilyar na bagay.

Isang sopas na nasa loob ng isang termos. At sa ilalim nito, may isang maliit na papel na may nakasulat na pamilyar na penmanship:

“Ang sarap ng paborito mong sopas, Elena. Huwag kang mag-alala, malapit na kaming bumalik para ubusin mo ito… nang mahimbing.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Lumingon ako sa bintana at sa di-kalayuan, sa ilalim ng isang poste, nakita ko ang dalawang aninong nakatayo—isang lalaki at isang matandang babae. Ngumiti sila sa akin bago unti-unting naglaho sa dilim.

Alam ko, hindi pa tapos ang laban. Pero sa pagkakataong ito, ako na ang may hawak ng kutsilyo. At handa na akong tapusin ang sinimulan nila.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *