“Sino ba ang nagpapasok sa basurang ito rito?!” sigaw ni Gabriel habang hila-hila ang braso ko sa gitna ng ballroom.
Lahat ng mga panauhin—mga bilyonaryo at politiko—ay tumingin sa akin nang may pandidiri. Suot ko ang luma kong uniporme sa pagluluto dahil galing lang ako sa kusina para ihanda ang paborito niyang ulam.
“Gabriel, anong ibig sabihin nito? Sino siya?” tanong ko habang nakatingin kay Sofia, ang sikat na modelo na nakasuot ng gown na nagkakahalaga ng milyun-milyon.

“Siya ang magiging bagong asawa ko! Ang babaeng may class, hindi tulad mong amoy usok!” muling sigaw ni Gabriel. “Security! Kaladkarin ang katulong na ito palabas! Huwag niyo siyang hahayaang makabalik!”
Tumawa si Sofia at dinuraan pa ang paanan ko. “Poor girl. Akala mo ba sapat na ang pagiging mabuting asawa? Sa mundong ito, pera at kapangyarihan ang mahalaga. At ikaw? Wala ka niyan.”
Pinunasan ko ang pisngi kong mahapdi dahil sa sampal niya. Tumingin ako sa paligid ng mansyon na pinaghirapan kong ipatayo gamit ang sarili kong mga investment na itinago ko sa kanya sa loob ng limang taon.
“Gabriel, sigurado ka ba na gusto mo akong palayasin sa bahay na ito?” mahinahon kong tanong.
“Bahay ko ito! Ako ang master dito!” hamon niya.
Kinuha ko ang aking phone at nag-dial ng isang number. “Don Ricardo, paki-activate na ang ‘The Queen’s Protocol’. Ngayon na.”
Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa mansyon. Pagkalipas ng ilang segundo, bumukas ang mga higanteng screen sa dingding. Hindi mga picture ni Gabriel at Sofia ang lumabas, kundi ang lahat ng bank records at land titles ng mansyong iyon.
Lahat ay nagulat nang makita ang pangalang nakasulat sa bawat dokumento: Maria Isabella Valderama – Sole Owner.
“Anong… anong ibig sabihin nito?!” nauutal na sabi ni Gabriel habang binabasa ang screen.
Eksaktong bumukas ang pinto at pumasok ang limang lalaking naka-suit. Sila ang mga board members ng Valderama Holdings, ang pinakamalaking kumpanya sa bansa na matagal nang pinagtataguan ni Gabriel.
“Good evening, Madame Chairwoman,” sabay-sabay nilang bati sa akin habang yumuyukod.
Dahan-dahan akong lumapit kay Gabriel na ngayon ay putlang-putla na at nanginginig ang mga tuhod. Kinuha ko ang singsing na brilyante mula sa kamay niya.
“Singsing ko ito, Gabriel. At ang mansyong ito? Bukas na bukas din, magiging bodega na lang ito ng mga lumang gamit ko,” sabi ko nang may malamig na ngiti.
Luluhod na sana si Gabriel para magmakaawa, pero may isang bagay pang nangyari na mas ikinagulat ng lahat…