“Anong kaguluhan ito?! Tatay? Shaina? Bakit suot mo ang gown ko?!” Halos mapatid ang boses ko sa sobrang pagkabigla.
Ito dapat ang pinakamasayang araw ko. Nakatakda akong ikasal kay Jerome ngayong hapon, pero pag-uwi ko sa bahay para kunin ang naiwan kong belo, ito ang bumungad sa akin.

“Huwag kang magmalinis, Clarisse!” Sigaw ni Nanay habang dinuduro ako. Galit na galit ang kanyang mukha, malayo sa mapagmahal na ina na nakilala ko.
“Nay, ano bang sinasabi niyo? Ako ang ikakasal ngayon! Bakit si Shaina ang nakabihis ng ganito? At bakit… bakit ganyan makahawak si Tatay sa kanya?”
Tumawa nang mapait si Shaina. Inayos niya ang pagkaka-fit ng gown sa katawan niya at tumingin sa akin nang may pangungutya. “Ate, hindi mo ba talaga alam? O nagbubulag-bulagan ka lang?”
“Shaina, tumigil ka!” Pigil ni Tatay, pero hindi siya bumitaw sa pagkakayakap sa beywang ng bunsong kapatid ko.
“Bakit, Tay? Takot kayong malaman niya ang totoo?” Humarap sa akin si Shaina. “Clarisse, hindi mo ba napapansin kung bakit gustong-gusto ni Tatay na ipakasal ka kay Jerome kahit hindi mo naman siya mahal? Dahil kailangan nilang ilayo ka rito!”
“Ano?” Naramdaman ko ang panunuyo ng lalamunan ko.
“Clarisse, anak…” Lumapit si Tatay sa akin, pero sa pagkakataong ito, hindi ko na makita ang pagmamahal ng isang magulang. May halong pagnanasa at sakit sa kanyang mga mata. “Mas mabuti pang umalis ka na. Ituloy mo ang kasal mo at huwag ka nang babalik dito.”
“Hindi ako aalis hangga’t hindi niyo sinasabi ang totoo!” Sigaw ko habang pilit na binabawi ang gown ko mula kay Shaina.
Sa gitna ng aming pagtatalo, biglang bumukas ang pinto at pumasok si Jerome, ang mapapangasawa ko. Pero sa halip na tulungan ako, lumapit siya kay Nanay at inabutan ito ng isang makapal na sobre.
“Narito na ang kabayaran para kay Clarisse,” malamig na sabi ni Jerome.
Namilog ang mga mata ko. Anong kabayaran? Binenta ba nila ako?
“Salamat, Jerome. Ngayon, pwede mo nang makuha ang ‘produkto’ mo,” sagot ni Nanay habang binibilang ang pera.
Lumingon sa akin si Jerome at ngumiti nang nakakapangilabot. “Tara na, Clarisse. Oras na para malaman mo kung sino talaga ang pinakasalan mo.”
Bago pa man ako makatakbo, hinawakan ako ng dalawang lalaking nakaitim na sumunod sa kanya. Tumingin ako kay Tatay para humingi ng tulong, pero ang sunod na sinabi niya ang tuluyang pumatay sa pagkatao ko.
“Pasensya na, Clarisse. Pero hindi mo naman talaga ako tunay na ama… at ikaw ang nakataya sa utang na hindi ko nabayaran.”
Ang bawat salitang binitawan ni Tatay ay parang matatalas na bubog na pumasok sa aking pandinig. Hindi ako makahinga. Ang mundong binuo ko sa loob ng dalawampu’t dalawang taon ay gumuho sa isang iglap.
“H-hindi tunay na ama?” nauutal kong tanong. Tumingin ako kay Nanay, naghahanap ng kahit katiting na pagtanggi, pero abala siya sa paghimas sa makapal na sobre ng pera. “Nay… sabihin niyo sa akin, hindi ito totoo.”
“Totoo ang lahat, Clarisse,” sagot ni Nanay nang hindi tumitingin. “Anak ka ng kapatid ko na namatay sa panganganak. Kinuha ka lang namin dahil may iniwan siyang kaunting insurance. Pero matagal nang ubos ‘yun. Ngayong malaki ka na, ikaw naman ang magbayad sa amin.”
Kinaladkad ako ng mga tauhan ni Jerome palabas ng bahay. Nagpupumiglas ako, sumisigaw, pero ang tanging natira sa paningin ko ay si Shaina na nakasuot ng aking gown, nakasandal sa dibdib ng lalaking tinawag kong “Tatay.” Isang karimarimarim na ugnayan na ngayon ko lang naintindihan.
Ang Madilim na Mansyon
Imbes na sa simbahan, dinala ako sa isang liblib na mansyon sa labas ng lungsod. Itinulak ako ni Jerome sa loob ng isang malawak na silid na puno ng mga antigong kagamitan. Ikinandado niya ang pinto at humarap sa akin. Wala na ang mapagkunwaring ngiti ng isang gentleman; ang kaharap ko na ngayon ay isang mananalapi na walang kaluluwa.
“Anong balak mo sa akin, Jerome?” tanong ko habang pilit na pinapatatag ang boses ko.
“Simple lang, Clarisse. Ang ‘tatay’ mo ay natalo ng sampung milyong piso sa illegal na sugal sa ilalim ng kumpanya ko. Dahil wala siyang pambayad, ikaw ang ginawa niyang kolateral,” paliwanag niya habang nagsasalin ng alak. “Pero huwag kang mag-alala. Hindi kita sasaktan… hangga’t sumusunod ka.”
“Bakit kailangang dumaan sa kasal? Bakit may gown? Bakit may belo?”
“Dahil kailangan ng kumpanya ko ng isang ‘malinis’ na imahe. Ang pagpapakasal sa isang inosenteng babaeng katulad mo ang magsisilbing front para sa aking mga transaksyon. Ikaw ang magiging mukha ng aking mga charity works, habang sa likod nito ay ang madilim na mundo ng money laundering.”
Napasandal ako sa pader. Ginamit nila ako. Ang pamilya ko, ang asawa ko—lahat sila ay mga manlalaro sa isang larong hindi ko alam na kasali pala ako.
Ang Lihim ni Shaina
Isang linggo ang lumipas. Para akong isang magandang ibon sa loob ng gintong kulungan. Isang gabi, habang wala si Jerome, isang hindi inaasahang bisita ang dumating. Si Shaina.
Pero wala na ang pangungutya sa mukha niya. Puno siya ng pasa sa braso at namumula ang mga mata.
“Ate… kailangan nating tumakas,” bulong niya habang nanginginig.
“Bakit ka nandito? Nasaan ang ‘Tatay’ mo?” tanong ko nang may pait.
“Wala siyang puso, Ate! Matapos kang maibenta kay Jerome, ako naman ang pinagdidiskitahan niya. Akala ko… akala ko mahal niya ako dahil pinili niya ako kaysa sa iyo. Pero ginagawa lang niya akong laruan. At narinig ko sila ni Jerome kagabi… kapag natapos na ang ‘wedding photoshoot’ niyo sa susunod na buwan, itatapon ka na nila. Ibebenta ka nila sa mga sindikato sa ibang bansa.”
Nayakap ko si Shaina. Sa kabila ng pagtatraydor niya, nakita ko ang bata sa kanya na biktima rin ng isang bulok na sistema.
Ang Paghihiganti
Hindi kami pwedeng basta tumakbo. Alam kong mahahanap at mahahanap kami ni Jerome. Kailangan namin ng ebidensya.
Gamit ang tiwalang ibinigay sa akin ni Jerome bilang “asawa,” hinalughog ko ang kanyang opisina sa hatinggabi. Doon, nahanap ko ang isang notebook na naglalaman ng lahat ng transaksyon niya—kasama ang mga pangalan ng mga opisyal na binabayaran niya, at ang kontrata ng pagbebenta sa akin na may pirma ni Tatay.
Ngunit bago kami makalabas ni Shaina, bumukas ang ilaw. Nakatayo si Jerome sa pinto, hawak ang isang baril.
“Akala mo ba hindi ko alam, Clarisse? Masyado kang matalino para sa sarili mong ikabubuti.”
“Jerome, tapos na ito,” sabi ko habang itinataas ang cellphone ko. “Naka-live stream ang lahat ng hawak kong dokumento sa social media ngayon. Libu-libong tao na ang nakakakita sa mga transaksyon mo.”
Namutla si Jerome. Sa panahon ng internet, ang pinakamalakas na sandata ay ang katotohanan.
Ang Bagong Bukas
Dumating ang mga pulis bago pa man makaputok si Jerome. Nahuli siya, kasama ang mga tauhan niya. Hindi rin nakaligtas sina Nanay at Tatay—ang mga ebidensya ng human trafficking at illegal gambling ay sapat na para mabulok sila sa kulungan.
Nakatayo ako sa harap ng salamin, hindi na suot ang gown na puno ng dugo at luha. Suot ko na ang isang simpleng t-shirt at maong.
“Ate, anong gagawin natin ngayon?” tanong ni Shaina habang bitbit ang aming mga bag.
Tumingin ako sa labas ng bintana. Ang araw ay sumisikat na, tila nagpapahiwatig ng isang bagong simula.
“Magsisimula tayo nang tama, Shaina. Malayo sa kanila. Malayo sa mga kasinungalingan.”
Hindi ako si Clarisse na “produkto.” Hindi ako si Clarisse na “kolateral.” Ako si Clarisse, ang babaeng dumaan sa apoy pero hindi natupok.