“Huwag ka nang umiyak, Isabella. Nakakahiya sa mga bisita namin,” sabi ni Miguel habang nakapulupot ang braso niya kay Jasmine, ang babaeng dati kong tinuring na kapatid.
“Miguel, paano mo nagawa ‘to? Limang taon nating pinaghirapan ang pangarap na ‘to. Ang bahay na ‘to…” hindi ko matapos ang sasabihin ko dahil sa sobrang sakit.

Tumawa nang mapait si Donya Remedios, ang aking biyenan. “Anong ‘natin’? Ang anak ko lang ang nagtrabaho! Ikaw? Isang hamak na asawa na hindi man lang mabigyan ng apo ang pamilya namin. Ngayon na buntis na si Jasmine, wala ka nang silbi dito!”
Kinuha ni Donya Remedios ang isang basong juice at ibinuhos ito sa mukha ko. “Layas! Iwanan mo ang susi at huwag na huwag ka nang babalik sa Forbes Park!”
Nagbubulungan ang lahat ng matataas na tao sa Manila na dumalo sa party. Pinunasan ko ang mukha ko at huminga nang malalim. Tumingin ako sa paligid ng mansyon—ang bawat detalye nito ay ako ang pumili.
“Sigurado ba kayo na gusto niyo akong paalisin?” tanong ko nang may kalmado ngunit matapang na boses.
“Oo! At huwag mong subukang humingi ng kahit ano sa korte, dahil pirumado mo ang pre-nuptial agreement!” sigaw ni Miguel.
Ngumiti ako. Isang ngiting hindi nila inaasahan. Kinuha ko ang aking phone at nag-dial ng isang numero. “Attorney Ramos, papasukin mo na sila. Ipatupad ang ‘Eviction Order’ ngayon din.”
Biglang bumukas ang dambuhalang gate ng mansyon. Isang grupo ng mga armadong guards na may tatak na ‘Vanguard Security’ ang pumasok, kasama ang dalawang opisyal ng barangay at isang sheriff.
“Anong ibig sabihin nito?!” gulat na tanong ni Miguel. “Guard! Paalisin ang mga taong ‘to!”
Ngunit hindi gumalaw ang mga guard. Sa halip, lumapit ang sheriff kay Miguel at nag-abot ng dokumento. “Mr. Miguel Hernandez, ayon sa record ng Registry of Deeds, ang lupang kinatatayuan ng mansyong ito ay pag-aari ng ‘Isabella Victoria Legacy Trust’. At ang administrator ng trust ay si Mrs. Isabella Victoria-Hernandez.”
Nanlaki ang mga mata ni Donya Remedios. “Hindi maaari! Binili ‘to ni Miguel gamit ang pera ng kumpanya!”
“Ang kumpanyang sinasabi niyo ay isa ring subsidiary ng kumpanya ng tatay ko,” sagot ko habang dahan-dahang tinatanggal ang suot kong apron para ipakita ang aking suot na designer dress sa ilalim. “Miguel, akala mo ba ay naging CEO ka dahil sa galing mo? Itinalaga ka doon dahil sa hiling ko kay Papa.”
Habang pilit na kinakaladkad ng mga guards si Donya Remedios at ang umiiyak na si Jasmine palabas ng pinto, may isang sasakyan na huminto sa tapat ng gate na nagpahinto sa paghinga ni Miguel.
Ang sasakyang iyon ay isang itim na Rolls-Royce Cullinan, ang tanging yunit na may plakang nagtataglay ng selyo ng pamilyang Victoria. Bumukas ang pinto at lumabas ang isang matandang lalaki na may hawak na tungkod na ginto—si Don Alberto Victoria, ang tinaguriang “King of Steel” sa buong Asya, ang aking ama na akala ng lahat ay matagal nang pumanaw.
“Papa,” mahina kong tawag habang naglalakad patungo sa kanya.
“Isabella, aking prinsesa,” sabi ni Papa habang niyayakap ako. “Sapat na ang limang taon na pagpapanggap mo bilang isang simpleng maybahay. Pinayagan kitang sundin ang iyong puso, ngunit mukhang mas pinili ng mga taong ito ang kanilang kasakiman kaysa sa iyong kabutihan.”
Napaluhod si Miguel sa damuhan. Ang kanyang mukha ay puno ng pagsisisi at matinding takot. “Don Alberto… paumanhin po. Hindi ko alam… akala ko ay ulila na si Isabella. Akala ko ay mahirap lang siya!”
Tumingin si Papa kay Miguel nang may matinding poot. “Ang akala mo ay pagkakataon para abusuhin siya. Miguel, binigyan kita ng posisyon, binigyan kita ng yaman, at binigyan kita ng pinakaimportanteng kayamanan ko—ang aking anak. Ngunit itinapon mo ang lahat para sa isang babaeng gaya ni Jasmine?”
Ang Pagbagsak ng mga Hernandez
Humarap si Donya Remedios kay Papa, pilit na inaayos ang kanyang nagusot na damit habang pilit na ngumingiti. “Don Alberto, baka po pwedeng pag-usapan natin ito? Isang malaking pagkakamali lang po ang lahat. Mahal namin si Isabella!”
Ngumiti ako nang napakalamig sa aking biyenan. “Mahal? Donya Remedios, naalala niyo ba noong nakaraang buwan? Pinaglinis niyo ako ng banyo gamit ang aking kamay dahil sabi niyo ay hindi ako karapat-dapat sa inyong pamilya. Naalala niyo ba noong pinunit niyo ang litrato ng aking ina?”
“Isabella, anak, nagbibiro lang ako noon!” sigaw niya habang hinihila siya ng mga guards patungo sa gate.
“Attorney Ramos,” tawag ko sa aking abogado. “Ipakita ang listahan.”
Inilabas ni Atty. Ramos ang isang mahabang dokumento. “Lahat ng alahas na suot niyo ngayon, Donya Remedios, ay binili gamit ang corporate funds ng Victoria Steel. Lahat ng sasakyan ni Miguel, pati na ang condominium unit ni Jasmine sa Makati, ay nakapangalan sa kumpanya. Ngayong gabi, lahat ng iyan ay babawiin. Sheriff, pakikuha ang mga susi at alahas.”
Hysterical na sumigaw si Jasmine nang pilit na kunin ng sheriff ang kanyang mamahaling kwintas at hikaw. “Hindi! Buntis ako sa anak ni Miguel! Kailangan ko ‘to!”
“Ang batang dinadala mo ay hindi maghihirap, Jasmine,” sabi ko habang tinitingnan ang kanyang tiyan. “Magbibigay ako ng sustento para sa bata, ngunit ikaw at si Miguel? Mararanasan niyo kung paano mabuhay sa kalsada na wala kahit isang sentimo. Ganyan ang ginawa niyo sa akin kanina, ‘di ba?”
Ang Katotohanan sa Likod ng Pangarap
Habang inilalabas ang kanilang mga huling gamit, pumasok ako sa mansyon kasama ang aking ama. Naupo ako sa grand sofa na ako mismo ang nag-order mula sa Italy.
“Isabella,” lumapit si Miguel, nanginginig at umiiyak. “Patawarin mo ako. Akala ko talaga ay kailangan ko ng tagapagmana… akala ko ay Jasmine ang sagot.”
Tumingin ako sa kanya nang may halong awa. “Miguel, ang dahilan kung bakit hindi tayo magkaanak ay hindi dahil sa akin. Alam kong may medical condition ka, at tinago ko iyon sa iyo para hindi ka mawalan ng dignidad. Ang batang dinadala ni Jasmine? Hindi mo anak ‘yan. Alam kong may relasyon siya sa driver niyo na si Ricardo.”
Tila pinagsakluban ng langit at lupa si Miguel. Lumingon siya kay Jasmine na ngayon ay hindi makatingin nang diretso sa kanya.
“Jasmine?! Totoo ba?!” sigaw ni Miguel.
Hindi sumagot si Jasmine, sa halip ay mabilis siyang naglakad palabas habang bitbit ang kanyang mga gamit sa isang basurahan—isang tanawing napaka-ironic dahil kanina lang ay itinuring niya akong basahan.
Ang Paglilinis
“Sheriff, ilabas na ang lahat ng mga bisita,” utos ko. “Tapos na ang party. At Attorney, siguraduhin mong bukas na bukas ay nakasampa na ang kasong adultery at estafa laban kay Miguel.”
Naiwan kami ni Papa sa loob ng tahimik na mansyon. “Ano na ang plano mo, anak?” tanong niya habang hinahaplos ang aking buhok.
“Gusto kong palitan ang lahat ng gamit dito, Papa. Gusto kong burahin ang bawat bakas ng mga Hernandez sa buhay ko. At pagkatapos, handa na akong bumalik sa kumpanya. Oras na para ako naman ang maging CEO ng Victoria Steel.”
Ngumiti si Papa. “Iyan ang anak ko.”
Epilogue: Ang Gulong ng Palad
Pagkalipas ng anim na buwan, naging laman ng lahat ng balita ang aking pag-upo bilang bagong Chairman at CEO ng Victoria Group of Companies. Ang mansyon sa Forbes Park ay ginawa kong isang foundation para sa mga inaping kababaihan.
Isang hapon, habang lulan ako ng aking sasakyan patungo sa isang business meeting, nakita ko ang isang pamilyar na mukha sa gilid ng kalsada. Si Miguel iyon, mukhang pagod, marumi ang suot, at nagbebenta ng bottled water sa ilalim ng mainit na sikat ng araw. Sa malayo, nakita ko rin si Donya Remedios na naglalako ng kakanin.
Hindi ko sila kinamuhian. Wala na ang galit sa puso ko. Sa halip, binuksan ko ang bintana at iniabot ang isang libong piso sa isang batang naglilimos sa malapit.
“Ibigay mo ‘yan sa lalaking nagbebenta ng tubig,” sabi ko sa bata. “Sabihin mo, galing iyan sa taong itinapon niya sa ulan.”
Habang umaandar ang aking sasakyan, nakita ko sa side mirror ang pagtataka sa mukha ni Miguel. Ngunit bago pa man niya ako makilala, tuluyan na kaming nakalayo.
Ang buhay ay parang isang malaking entablado. Minsan ikaw ang bida, minsan ikaw ang inaapi. Ngunit sa huli, ang katotohanan at ang tunay na pagkatao ang palaging mananaig. Ako si Isabella Victoria, at tapos na ang aking panahon ng pagtitiis. Ngayon, ako na ang nagsusulat ng sarili kong tadhana.