
Ang Misteryosong Tawag
Habang dahan-dahang nawawala sa aking paningin ang pigura ni Nicole na nakaluhod sa tapat ng Manila Cathedral, naramdaman ko ang pagyanig ng aking telepono sa bulsa ng aking bagong suit. Ito ay hindi ang lumang modelong ginagamit ko sa pag-Grab; ito ay ang naka-encrypt na satellite phone na ibinigay ni Attorney Mendoza kaninang umaga.
“Chairman Rafael,” boses ng isang babae ang narinig ko. Malamig ito, pormal, pero may halong kaba. Siya si Sofia, ang head ng aking private intelligence team. “Huwag muna kayong dumeretso sa headquarters ng Imperial Sky Group. May nakuha kaming impormasyon. Ang pagbagsak ng kumpanya ni Gabriel ay hindi aksidente, at ang pag-iwan sa inyo ni Nicole ay bahagi ng isang mas malaking laro.”
Kumunot ang noo ko. “Anong ibig mong sabihin?”
“Ang ama ni Nicole na si Don Roberto ay may malaking utang sa isang underground syndicate na ‘Black Lotus’. Ginamit nila si Gabriel bilang pain para makuha ang loob ng pamilya ni Nicole, pero ang totoo, ang pakay nila ay ang lupaing kinatatayuan ng inyong ancestral estate na kamakailan niyo lang nabawi bilang bagong Chairman.”
Napatigil ang mundo ko. Akala ko ay simpleng pagtataksil lang ang lahat. Akala ko ay pera lang ang dahilan kung bakit ako ipinahiya ni Nicole sa harap ng altar. Pero may mas madilim palang dahilan sa likod ng bawat sampal at pangungutya niya.
“Subaybayan niyo sila,” utos ko kay Sofia. “Huwag niyo silang hahayaang makaalis ng bansa.”
Ang Paghaharap sa Reception Hall
Sa halip na tuluyang i-cancel ang event, nagbago ang isip ko. Gusto kong makita ang hangganan ng kanilang kapalaran.
“Attorney Mendoza,” tawag ko sa matanda na katabi ko sa Cadillac. “Ipagpatuloy ang reception. Pero siguraduhin mong ang lahat ng server, ang lahat ng security, at ang bawat sulok ng Imperial Sky Hotel ay nasa ilalim ng aking direktang utos. Ipaghanda mo rin ako ng isang kontrata—isang kontrata na hindi nila matatanggihan.”
Pagdating namin sa hotel, ang gulo ay ramdam na. Si Gabriel ay pawis na pawis habang kausap ang manager ng hotel, pilit na nagmamakaawa na huwag silang palayasin. Si Nicole naman ay nakaupo sa isang sulok, ang kanyang bridal gown ay may bahid na ng alikabok mula sa pagkakaluhod niya sa kalsada kanina.
Nang pumasok ako sa ballroom, tumahimik ang lahat. Ang mga bisitang kanina lang ay humahalakhak sa akin ay ngayon ay hindi makatingin nang diretso. Ang dating “Grab driver” ay naglalakad na ngayon na parang isang hari sa sarili niyang palasyo.
“Rafael!” Tumakbo si Gabriel patungo sa akin, balak sanang hawakan ang aking balikat pero agad siyang hinarang ng dalawang naglalakihang bodyguard. “Rafael, parang awa mo na. Ang kumpanya ko… ang pamilya ko… mawawala ang lahat sa amin kung hindi mo kami tutulungan.”
Tumingin ako sa kanya nang walang emosyon. “Hindi ba’t sabi mo kanina ay wala akong pambili ng hapunan? Ngayon, mukhang ikaw ang mawawalan ng pambili kahit ng tubig.”
“Rafael, please…” Lumapit si Nicole, ang kanyang mga mata ay mapula sa kaiiyak. “Ginawa ko lang ‘yun para protektahan ka. Pinagbantaan ni Gabriel ang buhay mo kaya ako nakipag-break! Akala ko kung magpapakasal ako sa kanya, titigilan ka na nila!”
Isang mapait na tawa ang kumawala sa aking mga labi. “Magandang script, Nicole. Pwedeng-pwedeng pang-telenovela. Pero alam ko na ang totoo. Alam ko ang tungkol sa utang ng tatay mo sa Black Lotus.”
Namutla si Nicole. Ang kanyang labi ay nanginig.
Ang Paglantad ng Traydor
Biglang bumukas ang pintuan ng ballroom at pumasok ang isang grupo ng mga lalaking naka-leather jacket. Sa gitna nila ay ang ama ni Nicole, si Don Roberto, na mukhang bugbog-sarado.
“Chairman Rafael,” boses ni Sofia mula sa earpiece ko. “Narito na ang mga naniningil.”
Isang lalaking may malaking peklat sa mukha ang humarap sa akin. “Sino ang Chairman dito? Kami ang may hawak sa buhay ng matandang ito. Kung gusto niyo siyang mabuhay, ibigay niyo sa amin ang titulo ng Imperial Sky Estate.”
Tumingin ako kay Gabriel at Nicole. Nagkatinginan silang dalawa, puno ng takot. Dito ko napatunayan na si Gabriel ay hindi isang mayamang negosyante kundi isang ‘bagman’ lamang ng sindikato na ginamit ang kumpanya niya para labahan ang pera.
“Bitawan niyo siya,” sabi ko nang mahinahon.
“At bakit namin gagawin ‘yun?” tawa ng lalaking may peklat.
Itinaas ko ang aking kamay. Sa isang hudyat, ang lahat ng bintana ng ballroom ay nabasag at pumasok ang mga elite tactical team ng Imperial Sky Group. Sa loob ng limang segundo, ang mga miyembro ng Black Lotus ay nakadapa na sa sahig, nakaposas.
Lumapit ako kay Don Roberto at tinulungan siyang tumayo. Tumingin ako kay Nicole. “Proteksyon? Nicole, sa loob ng tatlong taon na magkasama tayo, hindi mo ba naisip na kaya kitang protektahan? Na ang taong minamahal mo ay may kakayahang itumba ang buong sindikato sa isang kumpas lang?”
“Hindi ko alam… Rafael, hindi ko alam na ikaw ang nawawalang tagapagmana ng mga Imperial,” hikbi niya.
“Iyon ang problema, Nicole,” sagot ko habang nilalagdaan ang dokumentong iniabot ni Attorney Mendoza. “Minahal mo lang ako noong nalaman mong mayroon akong korona. Noong driver lang ako, basura ang tingin mo sa akin.”
Ang Huling Hatol
Iniharap ko ang dokumento kay Gabriel. “Ito ay deed of sale para sa kumpanya mo. Bibilhin ko ito sa halagang piso. Sa palit nito, hindi kita ipakukulong sa mga ilegal na transaksyong ginawa mo para sa Black Lotus. Pirmahan mo ito, o mabulok ka sa rehas.”
Nanginginig na lumagda si Gabriel. Nawala ang lahat sa kanya sa loob ng isang oras.
Pagkatapos, humarap ako sa lahat ng bisita. “Ang party na ito ay tapos na. Maaari na kayong umalis. At para sa inyo, Nicole at Don Roberto… ang utang niyo ay bayad na. Pero huwag na huwag ko nang makikita ang mga mukha niyo sa kahit saang lupain ng Imperial Sky. Mula sa araw na ito, hindi na tayo magkakilala.”
Iniwan ko silang lahat doon—ang luho, ang kasinungalingan, at ang pekeng pag-ibig.
Habang sumasakay ako muli sa aking Cadillac, tumingin ako sa aking palad. Wala na doon ang singsing na itinapon ni Nicole sa paso. Pero sa aking daliri, suot ko na ang mabigat na gintong singsing na may selyo ng aming pamilya.
“Chairman, saan po tayo?” tanong ng driver.
“Sa headquarters,” sabi ko habang nakatingin sa malayo. “Marami pa tayong kailangang linisin sa mundong ito.”
Ang buhay Grab driver ay tapos na, pero ang tunay na laban para sa hustisya at kapangyarihan ay nagsisimula pa lamang.