NAKATANGGAP AKO NG TAWAG MULA SA SARILI KONG NUMERO NA NASA IBABAW LANG NG LAMESA, AT ANG BOSES SA KABILANG LINYA AY BUMULONG: “HUWAG KANG LILINGON, NASA LIKURAN MO LANG SIYA”. NAGPAWIS AKO NG MALAMIG NANG MAPAGTANTO KONG ANG TELEPONO KO AY PATAY AT MADILIM ANG SCREEN.

Gabi na at mag-isa lang ako sa loob ng aming lumang bahay. Ang tanging tunog na naririnig ko ay ang patak ng ulan sa bubong at ang mahinang tibok ng sarili kong puso. Pero ang tawag na iyon… imposible.

Hawak ko ang cellphone ko. Patay ito. Lowbat. Pero bago pa man magdilim ang screen kanina, malinaw kong nakita ang sarili kong pangalan at litrato na tumatawag sa akin.

“Sino ‘to? Hindi ito nakakatawa!” sigaw ko sa hangin, pilit na itinatago ang takot sa aking boses.

Walang sumagot. Pero naramdaman ko ang isang malamig na hininga sa aking batok. Isang hininga na amoy lupa at tila nanggagaling sa isang bagay na matagal nang hindi humihinga.

Dahan-dahan akong tumayo para lumabas ng kwarto, pero biglang bumukas ang telebisyon. Static lang ang nakikita, pero sa gitna ng ingay, may isang boses na nangingibabaw.

“Bakit hindi ka sumunod sa sinabi ko, Clara?”

Advertisements

Iyon ang boses ko. Pero mas malalim, mas garalgal, at puno ng galit.

“Sino ka?! Anong kailangan mo sa akin?!” tanong ko habang nanginginig ang buong katawan.

“Ako ang naiwan mo sa basement… noong gabing sinunog mo ang bahay na ito,” sagot ng boses mula sa TV.

Nanlaki ang mga mata ko. Walang nakakaalam tungkol sa nangyari sampung taon na ang nakakaraan. Akala ng lahat ay aksidente ang sunog. Akala ko ay tapos na ang lahat nang mawala ang kakambal ko sa trahedyang iyon.

Biglang namatay ang ilaw sa buong bahay. Sa gitna ng kadiliman, narinig ko ang kalos ng mga kuko sa sahig. Papalapit sa akin.

“Clara… lumingon ka na. Gusto lang kitang yakapin,” bulong ng boses, sa mismong tabi ng tenga ko.

Dahan-dahan kong inabot ang switch ng flashlight sa mesa. Nang bumukas ang ilaw, tumambad sa harap ko ang isang mukhang sunog, tustado ang balat, pero may mga matang eksaktong katulad ng sa akin.

Itinapat niya ang kanyang daliri sa kanyang labi at ngumiti nang dahan-dahan, habang ang mga uod ay nahuhulog mula sa kanyang pisngi.

“Sa pagkakataong ito, Clara, ikaw naman ang hindi makakalabas.”

Napako ako sa aking kinatatayuan. Ang liwanag mula sa flashlight ay tila hindi sapat para itaboy ang dilim na bumabalot sa pigurang nasa harap ko. Ang kanyang mukha—ang aming mukha—ay isang malagim na paalala ng nakaraan na pilit kong ibinaon sa limot. Ang amoy ng sunog na laman at basang lupa ay humalo sa malansang amoy ng mga uod na pumupulas mula sa kanyang mga sugat.

“Clarisse…” usal ko, ang pangalan ng kakambal ko na sampung taon ko nang hindi binibigkas.

Hindi siya sumagot sa pamamagitan ng salita. Sa halip, ang kanyang ngiti ay lalong lumapad, hanggang sa pumutok ang tuyot niyang balat sa gilid ng labi. Itinaas niya ang kanyang kamay—isang kalansay na binalot ng itim at tustadong balat—at dahan-dahang hinaplos ang aking pisngi. Ang lamig ng kanyang haplos ay tila yelo na bumaon hanggang sa aking buto.

“Binitawan mo ang kamay ko, Clara,” bulong niya. Ang boses niya ay hindi nanggagaling sa kanyang lalamunan kundi tila umaalingawngaw sa loob mismo ng utak ko. “Sabi mo, sabay tayong lalabas. Pero naramdaman ko ang init ng apoy habang isinasara mo ang pinto ng basement.”

“H-hindi… m-mali ang iniisip mo!” sigaw ko, kasabay ng pag-atras ko hanggang sa tumama ang likod ko sa pader. “Aksidente ang lahat! Akala ko nakasunod ka! Akala ko—”

“Sinungaling,” putol niya. Ang kanyang mga mata, na tanging bahagi ng kanyang mukha na hindi nasunog, ay nagningning sa galit. “Nakita kita sa siwang ng pinto. Hawak mo ang susi. Nakita mo akong nagmamakaawa, pero pinili mong talikuran ako para makuha ang lahat. Ang atensyon nina Mama, ang mana, ang buhay na dapat ay sa ating dalawa.”


Ang Lihim ng Basement

Biglang yumanig ang buong bahay. Ang mga dingding na gawa sa lumang kahoy ay nagsimulang mag-ingit, tila sumasabay sa galit ni Clarisse. Sa isang iglap, ang flashlight sa kamay ko ay nag-flicker at tuluyang namatay.

Sa gitna ng kadiliman, hindi katahimikan ang namayani kundi ang tunog ng apoy. Maririnig ko ang lagitik ng naglalagablab na kahoy, ang singasing ng usok, at ang hiyaw ng isang batang babae. Ang aking paligid ay nagbago. Hindi na ito ang malamig at madilim na sala ng aming lumang bahay. Ang sahig ay naging mainit, at ang hangin ay napuno ng makapal at itim na usok.

Nasa basement na ako. Sampung taon na ang nakakalipas.

Nakita ko ang aking batang sarili na nakatayo sa tapat ng pinto. Hawak ko ang isang gasera. Sa kabila ng rehas na pinto, naroon si Clarisse, umiiyak at pilit na inaabot ang aking kamay.

“Clara, buksan mo ang pinto! Natatakot ako!” pagsusumamo ng batang Clarisse.

Ngunit ang batang Clara sa paningin ko ay hindi gumalaw. May isang kakaibang ngiti sa kanyang mga labi—isang ngiting hindi ko matandaang ginawa ko. “Sabi ni Lola, isa lang sa atin ang pwedeng maging tagapagmana ng sumpa, Clarisse. Mas gusto ko ako lang.”

At doon, sa harap ng aking mga mata, binitawan ng batang Clara ang gasera. Ang apoy ay mabilis na kumalat sa mga tuyong papel at lumang gamit sa basement. Isinara ng batang Clara ang pinto at lumingon… direkta sa akin. Ang kanyang mga mata ay naging kasing itim ng uling.


Ang Paghabol sa Kadiliman

Bumalik ako sa kasalukuyan nang maramdaman ko ang isang malakas na tulak. Tumalsik ako sa sahig at gumulong patungo sa hagdanan pababa ng basement.

“Hindi! Hindi ito totoo!” sigaw ko habang pilit na bumabangon.

Ngunit ang pinto ng basement ay kusang bumukas, tila isang higanteng bibig na handa akong lamonin. Isang puwersa ang humila sa aking mga paa, kinaladkad ako pababa sa bawat baitang ng hagdan. Ang bawat tama ng katawan ko sa matigas na kahoy ay nagdulot ng matinding sakit, pero mas matindi ang takot na nararamdaman ko.

Nang makarating ako sa dulo, ang pinto ay malakas na sumara at nag-lock.

Nasa loob ako ng basement. Ang lugar kung saan ko pinatay ang sarili kong kakambal.

Ang paligid ay balot ng amoy ng luma at nabulok na gamit. Sinubukan kong hanapin ang switch ng ilaw, pero alam kong walang kuryente. Kinapa ko ang aking bulsa at naramdaman ang cellphone ko. Diba lowbat ito? Pero nang pindutin ko ang power button, bumukas ito.

Ang wallpaper ko ay hindi na ang dati kong litrato. Ito ay isang larawan ko habang natutulog, at sa likod ko, nakasilip ang sunog na mukha ni Clarisse.

Biglang may nag-text. Mula sa sarili kong numero. “Tingnan mo ang ilalim ng cabinet.”

Nanginginig ang aking kamay habang itinutok ko ang liwanag ng phone sa ilalim ng isang lumang cabinet na hindi nasunog noon. Doon, nakita ko ang isang maliit na kahon. Isang kahon na pamilyar sa akin. Ito ang lalagyan ng mga gamit ni Lola—ang aming lola na sinasabing isang mangkukulam sa aming bayan.

Binuksan ko ang kahon. Sa loob ay may isang lumang litrato, isang itim na kandila, at isang piraso ng papel na may sulat-kamay ni Clarisse.

“Clara, alam ko ang ginawa mo. Pero hindi mo alam na bago mo ako iniwan sa apoy, natapos ko na ang ritwal. Hindi ako mamamatay nang mag-isa. Ang kaluluwa natin ay iisa. Kapag nasunog ako, masusunog din ang bahagi mo. At balang araw, babalik ako para kunin ang natitirang bahagi ng buhay na ninakaw mo.”

Naramdaman ko ang init sa aking balat. Tumingin ako sa aking mga kamay at laking gulat ko nang makitang nagsisimulang mamula at matuklap ang aking balat, tila ba may apoy na nagmumula sa loob ng aking mga ugat.


Ang Pagyakap ng Sumpa

“Naiintindihan mo na ba, Clara?”

Lumitaw si Clarisse mula sa anino ng sulok ng basement. Hindi na siya galit. Ang kanyang mukha ay kalmado na ngayon, pero mas nakakatakot ang kapayapaang iyon. Lumapit siya sa akin at lumuhod para magpantay ang aming mga mukha.

“Hindi ka lang pumatay ng kapatid noong gabing iyon,” bulong niya habang hinahawakan ang aking mukha. “Pinatay mo rin ang sarili mo. Ang nakikita mo sa salamin sa loob ng sampung taon ay isang anino lang. Ako ang totoong Clara. Ikaw ang naiwan sa basement… sa espirituwal na paraan.”

“H-hindi… ako ang buhay! Ako ang humihinga!” pagpupumilit ko, kahit na hirap na akong huminga dahil sa usok na tila lumalabas sa sarili kong baga.

“Humihinga ka ba talaga?” tanong niya nang may halong pait. “O baka naman nakalimutan mo na ang pakiramdam ng tunay na mabuhay dahil sa bigat ng iyong konsensya?”

Itinapat niya ang isang salamin sa harap ko. Sa halip na ang sarili kong repleksyon, ang nakita ko ay ang basement na naglalagablab. Nakita ko ang aking sarili na nakahiga sa sahig, hindi makagalaw, habang ang apoy ay dahan-dahang lumalamon sa aking katawan.

Sa sandaling iyon, ang lahat ng alaala ay bumalik nang malinaw. Hindi ako nakalabas ng bahay noong gabing iyon. Pareho kaming na-trap sa basement. Ang “Clara” na nabuhay ng sampung taon ay isang kaluluwang naliligaw, isang multo na pilit nagpapanggap na tao dahil sa sobrang takot na harapin ang kamatayan.

“Panahon na para magising, Clara,” sabi ni Clarisse.

Naramdaman ko ang huling bugso ng init. Ang buong basement ay naging isang dagat ng apoy. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako natakot. Hinawakan ko ang kamay ni Clarisse—ang kamay na binitawan ko sampung taon na ang nakakaraan.

“Patawad,” huling salitang lumabas sa aking mga labi.

Ngumiti siya, isang tunay na ngiti ng isang kapatid. “Tanggap ko na, Clara. Ngayon, magkasama na tayo.”

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *