“Anong ginagawa mo sa anak ko, Ma?!” Halos maputol ang hininga ko habang tumatakbo patungo sa duyan ni Baby Zion. Agad ko siyang binuhat palayo sa mangkok ng pagkain na hawak ni Donya Imelda.
Tumingin sa akin ang biyenan ko. Walang bahid ng takot o pagkagulat sa kanyang mga mata. Sa halip, ang mga ito ay malamig at tila walang buhay.
“Anak mo? Sigurado ka ba, Claire?” tanong niya sa isang mahinahong boses na nagpatayo ng balahibo ko.
“Anong ibig mong sabihin? Ako ang nanganak sa kanya! Ako ang nagdala sa kanya ng siyam na buwan!” Nanginginig ang buong katawan ko habang yakap-yakap ang sanggol na himbing na natutulog.
Tumawa nang mahina si Donya Imelda. “Nakalimutan mo na ba ang nangyari sa ospital noong gabing bumagyo? Noong sinabi nilang namatay ang anak mo pagkapanganak? Ang batang hawak mo ngayon… kinuha ko lang siya para magsilbing sisidlan.”
“Hindi… hindi totoo ‘yan! Sinungaling ka!” Sigaw ko, pero bigla kong naalala ang kakaibang marka sa likod ni Zion na wala naman noong unang araw ko siyang nahawakan.
“Claire, kailangan ng pamilyang ito ng tagapagmana. At kailangan ko ang apo ko na si Gabriel na pumanaw noon. Ang batang iyan… sa bawat paghigop niya ng lason na ibinibigay ko, unti-unting bumabalik ang kaluluwa ni Gabriel.”
Napatingin ako sa asawa kong si Mark na kapapasok lang ng pinto. “Mark! Tulungan mo ako! Ang Nanay mo, nababaliw na siya!”
Pero hindi gumalaw si Mark. Nanatili siyang nakatayo sa tabi ng kanyang ina. “Pasensya na, Claire. Alam ko ang lahat. Kailangan namin si Gabriel. Siya ang tunay na may-ari ng lahat ng yaman natin.”
Napaatras ako hanggang sa sumadsad ang likod ko sa pader. Hawak-hawak ko si Zion, pero bigla siyang nagmulat ng mata. Hindi ito ang kulay ng mata ng anak ko. Ang mga mata niya ay naging kasing itim ng gabi, at tumingin siya sa akin nang may malay at mapait na ngiti.
“Mama…” bulong ng sanggol, pero ang boses na lumabas sa bibig niya ay boses ng isang matanda.
Narinig ko ang pagkasa ng baril mula sa likuran ko. Nang lumingon ako, nakita ko ang driver namin na nakatutok na ang baril sa akin.
“Ibigay mo na ang bata, Claire. Tapos na ang papel mo,” utos ni Donya Imelda habang dahan-dahang lumalapit sa akin.
Ang bawat himaymay ng aking pagkatao ay naging parang yelo sa sobrang takot. Ang sanggol na dapat ay simbolo ng kawalang-malay ay nakatitig sa akin ngayon—hindi bilang si Zion, kundi bilang isang estranghero na may bitbit na sumpa. Ang boses na iyon, ang boses ng matanda na lumabas sa isang tatlong buwang gulang na sanggol, ay tila isang kutsilyong humihiwa sa aking katinuan.
“Hindi… Hindi ito maaari,” pagmamatigas ko, kahit na ang aking tuhod ay tila bibigay na. “Zion, anak, gumising ka! Huwag kang makinig sa kanila!”
“Wala na si Zion, Claire,” muling pagsasalita ni Donya Imelda, habang ang bawat hakbang niya sa makintab na sahig ng kanilang mansyon ay tila tunog ng hatol ng kamatayan. “Ang katawan ay isang sisidlan lamang. Isang guwang na sisidlan na pinahiram mo sa amin. At ngayon, puno na ito ng mas mahalagang bagay.”
Ang Pagtatraydor ni Mark
Tumingin ako kay Mark. Ang lalaking pinangakuan ko ng habambuhay. Ang lalaking kasama kong bumuo ng pangarap para sa batang ito.
“Mark, pakiusap… asawa mo ako. Anak mo ito,” pagmamakaawa ko, ang mga luha ay malayang dumadaloy sa aking pisngi. “Paano mo nagagawang panoorin lang ang lahat ng ito? Anong klaseng ritwal ito? Anong klaseng pamilya ito?!”
Yumuko si Mark, ngunit nang muli niyang iangat ang kanyang tingin, wala akong nakitang emosyon. “Claire, bago ka pa dumating, bago pa tayo ikasal, may kasunduan na kami ni Mama. Ang pamilya namin ay yumaman hindi dahil sa sipag, kundi dahil sa dugong dumadaloy sa amin. Si Gabriel… ang nakatatanda kong kapatid na pumanaw bago pa man ako ipanganak… siya ang tunay na arkitekto ng lahat ng ito. Siya ang nag-uutos sa amin mula sa kabilang buhay.”
“At kailangan niya ng katawan,” pagpapatuloy ni Mark sa malamig na tono. “Ang unang sanggol na isisilang mo ang magiging kabayaran para sa pananatili ng yaman ng mga Villafuerte. Hindi namatay ang anak natin sa ospital, Claire. Pinatay siya ni Mama bago pa man siya huminga, para may bakanteng silid para kay Gabriel.”
Napahagulgol ako. Ang sakit ay mas matindi pa sa anumang pisikal na sugat. Ang batang inalagaan ko, ang batang minahal ko bilang Zion, ay isang patay na bata na pinasukan ng isang masamang espiritu.
Ang Pagtakas sa Dilim
Biglang niyanig ng malakas na kulog ang mansyon. Ang mga ilaw ay kumisap-kisap, tila nakikiramay sa kaguluhang nangyayari. Sa sandaling iyon, ang sanggol na hawak ko ay biglang nanigas at nagsimulang kombulsyunin.
“Ang lason!” sigaw ni Donya Imelda, bakas ang pangamba. “Kulang pa ang dosis! Mark, hawakan mo ang asawa mo! Kunin mo ang bata!”
Dahil sa taranta nila, nakakita ako ng pagkakataon. Gamit ang huling lakas na mayroon ako, sinipa ko ang mesa sa gitna namin na naging dahilan upang matumba ang plorera at mabasag sa harap nila. Sa gitna ng gulat nila, tumakbo ako patungo sa pinto ng kusina.
“Habulin niyo siya! Huwag ninyong hahayaang makalabas ang sisidlan!” sigaw ni Donya Imelda.
Narinig ko ang mga putok ng baril sa likuran ko. Tumagos ang isang bala sa pintong kahoy na kinalalagpasan ko. Hindi ako lumingon. Takbo lang ako nang takbo sa gitna ng malakas na ulan sa labas ng mansyon. Ang bawat patak ng ulan ay tila humahampas sa aking mukha, pilit na ginigising ang aking kaisipan.
Pumasok ako sa masukal na bahagi ng kanilang malawak na lupain—ang kagubatan sa likod ng mansyon. Yakap-yakap ko pa rin ang bata, na ngayon ay tahimik na muli, ngunit ang bigat niya sa aking bisig ay tila bigat ng isang libong tonelada.
Ang Katotohanan sa Gitna ng Gubat
Huminto ako sa ilalim ng isang dambuhalang puno ng balete. Hinihingal, basa, at nanginginig. Tiningnan ko ang bata. Ang itim na kulay ng kanyang mga mata ay unti-unting naglalaho, bumabalik sa dating maamo nitong anyo.
“Zion?” bulong ko. “Anak, ikaw ba ‘yan?”
“Iwanan mo na ako, Mama…” isang mahinang tinig, sa pagkakataong ito ay tinig ng isang bata, ang narinig ko sa aking isipan. Hindi ito galing sa bibig ng sanggol, kundi isang bulong sa aking kaluluwa. “Hindi na ako ang anak mo. Pero hindi rin ako si Gabriel.”
Nagtaka ako. “Sino ka?”
“Ako ang kaluluwang hindi nakalisan. Pinilit nila kaming magsama sa iisang katawan. Papatayin nila ako, at papatayin ka rin nila. Takbo na, Mama. Iwanan mo na ang katawang ito.”
Hindi. Hindi ko kayang iwan ang anak ko. Kahit na sinabi nilang patay na ang tunay na Zion, ang batang ito ang naging buhay ko sa loob ng tatlong buwan.
Ang Paghaharap sa Katapusan
Nasilayan ko ang mga ilaw ng flashlight mula sa malayo. Papalapit na sila. Sina Mark, Donya Imelda, at ang kanilang mga tauhan.
“Claire! Ibigay mo na ang bata at papayagan ka naming mabuhay!” sigaw ni Mark. “Huwag mong sayangin ang buhay mo para sa isang bagay na hindi mo naman pag-aari!”
Lumabas ako mula sa pinagtataguan ko at tumayo sa harap nila. Hawak ko ang bata sa isang kamay, at sa kabilang kamay ay isang matulis na piraso ng basag na bote na nakuha ko sa mansyon.
“Hindi ko ibibigay si Zion sa inyo,” madiin kong sabi. “Kung kailangan niyo ng katawan para sa inyong sumpa, hanapin niyo ito sa impiyerno!”
“Tanga ka talaga,” uyam ni Donya Imelda. “Kung ayaw mong ibigay nang maayos, kukunin namin ito sa dahas.”
Itinutok ng driver ang baril sa akin, ngunit bago pa man siya makakalabit, ang sanggol sa aking bisig ay muling nagmulat ng mata. Isang nakapangingilabot na tawa ang pumuno sa kagubatan. Hindi ito tawa ng sanggol, at hindi rin boses ni Gabriel. Ito ay isang tunog ng libu-libong nagngangalit na kaluluwa.
Biglang umihip ang hangin nang napakalakas. Ang mga puno ay tila sumasamba sa sanggol. Sa isang kisap-mata, ang mga tauhan ni Donya Imelda ay tumilapon palayo. Ang baril ay nayupi na parang papel.
“Ano ito?!” sigaw ni Mark, bakas ang matinding takot. “Mama, anong nangyayari?!”
“Hindi lang si Gabriel ang pumasok sa bata!” gulantang na sabi ni Donya Imelda. “Dahil sa lason, nabuksan ang pinto para sa lahat ng mga kaluluwang pinatay ng pamilyang ito!”
Nakita ko kung paano nilamon ng dilim ang mansyon sa malayo. Ang yaman ng mga Villafuerte ay nagsimulang maglaho sa harap ng galit ng mga biktima nila.
Ang Huling Pagpili
Tumingin sa akin ang sanggol. Sa loob ng isang segundo, nakita ko ang tunay na Zion—ang aking anak.
“Mama, tapusin na natin ito,” bulong niya.
Alam ko ang dapat kong gawin. Upang maputol ang sumpa, kailangang mamatay ang sisidlan. Kailangang mawala ang katawang ito upang lumaya ang lahat ng kaluluwang nakakulong, pati na ang aking anak.
Itinapat ko ang piraso ng bote sa aking dibdib, habang yakap ang bata. Kung mamatay kami nang magkasama, wala nang sisidlang matitira para sa kanila.
“Claire, huwag!” sigaw ni Mark, pero huli na.
Isang nakasisilaw na liwanag ang bumalot sa amin. Naramdaman ko ang init, ang kapayapaan, at ang pagkawala ng lahat ng sakit.
Pagkalipas ng Isang Taon
Nakatayo ako sa harap ng isang payapang dagat. Buhay ako. Milagro man o sumpa, nagising ako sa pampang ng isang maliit na isla, malayo sa mansyon ng mga Villafuerte.
Nalaman ko sa balita na ang mansyon ay natupok ng apoy noong gabing iyon. Walang nakaligtas. Sina Donya Imelda at Mark ay hindi na nahanap ang mga labi. Ang yaman nila ay naglaho nang parang bula, naiwan ang mga usap-usapan tungkol sa isang pamilyang isinumpa.
Tumingin ako sa aking tabi. Isang batang lalaki, humigit-kumulang isang taong gulang, ang masayang naglalaro sa buhangin. Maamo ang kanyang mukha, at ang kanyang mga mata ay kulay ng dagat—maliwanag at puno ng buhay.
Hindi ko alam kung paano kami nakaligtas. Hindi ko alam kung siya ba talaga ang tunay na Zion. Ngunit sa tuwing tumitingin siya sa akin at tatawag ng “Mama,” alam ko sa aking puso na tapos na ang dilim.
Kami ay malaya na.