Umuwi ako pitong araw matapos manganak ng aking asawa ang aming unang anak… Pagpasok ko sa silid at pagtawag sa kanya, hindi siya nagising, at ang sanggol ay tuloy-tuloy sa pag-iyak at may mataas na lagnat. Dali-dali ko silang dinala sa ospital, ngunit pagtingin pa lang ng doktor sa kanila, sinabi niya: “Tawagan ang pulis…”

Ang pangalan ko ay Alejandro Vargas at nakatira ako sa Lungsod ng Cebu, Pilipinas. Nagtatrabaho ako bilang tagapamahala ng bodega ng materyales sa isang lokal na kumpanya ng konstruksiyon. Ang aking asawa ay si Lucia Vargas, isang mabait, masipag na babae na bihirang magtaas ng boses sa kahit sino. Tatlong taon na kaming kasal, at pitong araw bago nito ay nanganak siya sa aming unang anak, isang sanggol na pinangalanan naming Mateo.
Dapat sana ay ito ang pinakamasayang yugto ng buhay ko.
Ngunit hindi ko inakalang dahil sa maikling biyahe sa trabaho sa Maynila, halos mawala sa akin ang aking asawa at anak sa pinakamalupit na paraan.
Sa simula pa lang, ayaw ko talagang umalis habang kakapanganak pa lang ni Lucia. Ngunit nagkaroon ng problema sa bodega sa hilagang sangay ng kumpanya, at ako lang ang may hawak ng kinakailangang dokumento. Apat na araw lang sana ako mawawala. Bago ako umalis, hiniling ko sa aking ina na si Aling Teresa at sa aking kapatid na si Maribel na alagaan si Lucia sa kanyang unang buwan ng pagpapagaling.
Noong panahong iyon, nagpakita pa ng kabaitan ang aking ina.
Hinawakan niya ang aking kamay at matatag na sinabi:
— Huwag kang mag-alala, Alejandro. Aalagaan ko nang mabuti ang asawa mo at apo ko. Kailangan lang magpahinga ni Lucia.
Ngumiti rin si Maribel, hinaplos ang ulo ng sanggol at sinabi:
— Sige na, kuya. Nandito kami, walang kulang sa kanya.
Pinaniwalaan ko sila.
Napakatanga ko.
Sa loob ng apat na araw sa Maynila, walang tigil ang video call ko sa bahay. Ngunit si Lucia ay laging ilang segundo lang makikita—maputla, tuyot ang labi, at halos pabulong ang boses. Kapag tinatanong ko kung ayos siya, palaging sumisingit si Aling Teresa:
— Kakapanganak lang niya, mahina pa ’yan. Ganyan talaga ang babae pagkatapos manganak.
Minsan, tinanong ko kung bakit mukhang sobrang hina ni Lucia, tumawa pa si Maribel:
— Naku, parang beauty contest ba ’yan? Natural lang na magmukha siyang pagod.
Hindi ako mapakali, pero inisip kong normal lang iyon.
Hanggang sa umuwi ako nang maaga…
Nang pumasok ako sa sala, nakita ko si Aling Teresa at Maribel na natutulog, malamig ang buong bahay, at may kakaibang katahimikan.
— Alejandro? Bakit ka maaga? — gulat na tanong ni Aling Teresa.
— Nasaan si Lucia? — tanong ko.
— Nasa kuwarto, pagod lang siguro.
Mabilis akong pumasok sa silid. Habang papalapit, naririnig ko ang mahina at paos na iyak ni Mateo.
Binuksan ko ang pinto.
At para akong binuhusan ng yelong tubig mula ulo hanggang paa.
Nakahandusay si Lucia sa kama, maputla at halos kulay-abo ang balat, tuyot ang labi, at may mga pasa sa kanyang mga braso at pulso. Si Mateo ay umiiyak sa crib, halos wala nang boses sa sobrang lagnat.
“Lucia!” sigaw ko habang niyugyog siya.
Walang sagot.
Ang silid ay amoy pagkabigla at kapabayaan—walang tubig, walang pagkain, walang gamot.
At sa sandaling iyon, alam ko:
may isang bagay na hindi lang simpleng kapabayaan ang nangyari…