Ang mansion ng mga Montenegro sa Zamboanga ay nababalot ng nakabibinging katahimikan. Sa loob ng dambana, ang pagmamahalan nina Angel, ang prinsesa ng isang debotong pamilyang Katoliko, at Rashid, ang binatang nagmula sa isang marangal na pamilyang Muslim sa kabilang isla, ay itinuturing na isang sumpa.
“Lalayasan mo ang yaman natin para sa isang terorista sa paningin ng lipunan?” Dumadagundong ang boses ni Don Roberto habang dahan-dahang kinakasa ang baril.

“Hindi siya terorista, Papa! Siya ang lalaking nagligtas sa akin noong muntik na akong malunod sa kabilang pampang!” Sigaw ni Angel habang humaharang sa harap ni Rashid. “Ang Diyos ay pag-ibig, hindi po ba? Bakit kailangang maging hadlang ang ating relihiyon?”
Tumawa nang mapait si Donya Victoria. “Ang pag-ibig ay hindi nakakapagpakain, Angel. At hinding-hindi tatanggapin ng ating komunidad ang isang lalakeng hindi marunong mag-antanda!”
Biglang, isang malakas na busina ng barko ang narinig mula sa pantalan na pagmamay-ari ng mga Montenegro. Pumasok ang isang tauhan na hingal na hingal at mukhang takot na takot.
“Don Roberto! Ang mga kumpanya natin sa ibang bansa… lahat ng shipping routes natin ay hinarang!”
“Ano?! Sinong may gawa nito?” Galit na tanong ng Don.
“Ang Al-Fayed Group po… ang pinakamalaking oil tycoon sa Middle East. Sabi nila, kailangan nating ibaba ang baril kung ayaw nating maghirap ang buong pamilya natin bukas.”
Lumingon ang lahat kay Rashid. Ang lalaking kanina lang ay nakaluhod at duguuan ang labi ay dahan-dahang tumayo. Kinuha niya ang isang gintong medalya mula sa loob ng kanyang damit na may tatak ng maharlikang pamilya ng isang sultanato.
“Hindi ako napunta rito para sa inyong pera,” malamig na sabi ni Rashid habang tinititigan ang mga magulang ni Angel. “Napunta ako rito dahil si Angel ang tanging babaeng nakakita sa akin bilang tao, at hindi bilang isang prinsipe.”
Namutla si Don Roberto. Ang baril sa kanyang kamay ay dahan-dahang bumaba nang mapagtanto niya kung sino ang lalakeng pinagtangkaan niyang patayin. Ngunit bago pa man makahingi ng paumanhin ang Don, isang malakas na pagsabog ang narinig mula sa gate ng mansion…
Ang selyadong envelope ay naglalaman ng dokumentong may opisyal na selyo ng House of Valeriano—isa sa pinakamatanda at pinakamayamang pamilya ng aristokrata sa Europa na may malalim na koneksyon sa Simbahan at sa pandaigdigang ekonomiya.
“Ang singsing na iyan,” bulong ni Don Armando, ang boses ay halos hindi marinig sa tindi ng kaba. “Iyan ang Seal of the Lost Prince.”
“Opo, Don Armando,” sagot ni Sor Theresa habang nananatiling nakayuko. “Si Gabriel ay hindi isang hamak na manggagawa. Siya ang nawawalang apo ng yumaong Duke ng Valeriano. Ipinatago siya sa Pilipinas noong sanggol pa lamang siya upang iligtas sa banta ng mga kaaway ng kanilang pamilya sa Italya.”
Ang Pagbabalik ng Kapangyarihan
Tumayo si Gabriel. Ang kanyang tindig, na kanina ay tila lupaypay sa sakit, ay biglang nabalutan ng isang dangal na hindi kayang bayaran ng kahit anong yaman. Hinubad niya ang kanyang maruming polo, at doon ay kuminang ang gintong kadena na may medalyong tumutugma sa selyo ng liham.
“Gabriel…” ang tanging nasabi ni Elena, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa gulat ngunit puno pa rin ng pagmamahal.
Tumingin si Gabriel kay Don Armando. Wala nang takot sa kanyang mga mata, kundi isang awtoridad na nagpatahimik sa buong mansyon. “Don Armando, sinabi niyo kanina na wala akong maibibigay kay Elena kundi gutom at kahihiyan. Ngayon, nais kong ipaalam sa inyo: Ang bangkong nagpapautang sa inyong mga tubuhan, ang kumpanyang bumibili ng inyong asukal, at ang lupang kinatitirikan ng mansyong ito… lahat ng iyan ay pag-aari na ng aking pamilya simula pa kahapon.”
Napahawak si Don Armando sa kanyang dibdib. “H-hindi… hindi maaari ito.”
Ang Hatol ng Prinsipe
“Noong minahal ko si Elena, minahal ko siya bilang isang simpleng lalaki,” patuloy ni Gabriel habang dahan-dahang lumalapit sa Don. “Ngunit dahil sa iyong kasakiman, pinalabas niyo ang panig ko na pilit kong itinago. Sor Theresa, ihanda ang mga papeles. Ipasara ang lahat ng linya ng kredito ng mga Dela Vega. Kunin ang lahat ng ari-arian nila bilang kabayaran sa mga utang na hindi nila nabayaran sa loob ng sampung taon.”
“Gabriel, maawa ka!” sigaw ng asawa ni Don Armando na si Doña Victoria. “Pamilya na tayo! Pakakasalan mo naman si Elena, ‘di ba?”
Huminto si Gabriel at tiningnan ang mga tauhan na sumakit sa kanya kanina. “Pakakasalan ko si Elena dahil mahal ko siya, hindi dahil sa inyo. At tungkol sa inyong pamilya? Gusto kong maranasan niyo ang nararanasan ng mga manggagawa niyo—ang matulog sa ilalim ng init ng araw at mabuhay sa barya-baryang kita. Marahil sa paraang iyon, matututunan niyo ang halaga ng pagkatao.”
Ang Bagong Bukas sa Bacolod
Inabot ni Gabriel ang kanyang kamay kay Elena. “Elena, sasama ka ba sa akin? Hindi bilang isang mayamang tagapagmana ng mga Dela Vega, kundi bilang katuwang ng isang lalaking handang ibigay sa iyo ang buong mundo?”
Nang walang pag-aalinlangan, hinawakan ni Elena ang kamay ni Gabriel. “Kahit saan, Gabriel. Kahit noong akala ko ay wala kang komento, ikaw na ang mundo ko.”
Lumabas ang dalawa sa mansyon, kasunod si Sor Theresa at ang mga bodyguard na kanina lang ay dumating sakay ng mga itim na limousine. Naiwan si Don Armando na nakatingin sa kanyang mga kamay na nanginginig—ang kanyang imperyo ay gumuho sa isang iglap dahil sa paghamak sa isang taong ang tunay na yaman ay nasa puso at dugo.
Sa gitna ng malawak na tubuhan ng Bacolod, isang bagong kabanata ang nagsimula. Isang kabanata kung saan ang hustisya ay hindi na lamang bulong, kundi isang katotohanang sumisigaw sa bawat sulok ng lupa.