“May lakas ka ng loob na lumuhod at magmakaawa para sa isang hamak na lalaking may ibang pinaniniwalaan kaysa sa ating angkan?” Galit na sigaw ni Donya Victoria sabay saboy ng mainit na tsaa sa mukha ni Angel sa gitna ng sagradong dambana ng pamilya. Tiniis ni Angel ang hapdi habang mahigpit na nakahawak sa damit ni Rashid – ang lalaking taga-labas na tinututukan ng baril ng kanyang ama sa ulo – at sumumpa na kahit dumanak ang sarili niyang dugo, hindi nila sila mapaghihiwalay.

Ang mansion ng mga Montenegro sa Zamboanga ay nababalot ng nakabibinging katahimikan. Sa loob ng dambana, ang pagmamahalan nina Angel, ang prinsesa ng isang debotong pamilyang Katoliko, at Rashid, ang binatang nagmula sa isang marangal na pamilyang Muslim sa kabilang isla, ay itinuturing na isang sumpa.

“Lalayasan mo ang yaman natin para sa isang terorista sa paningin ng lipunan?” Dumadagundong ang boses ni Don Roberto habang dahan-dahang kinakasa ang baril.

“Hindi siya terorista, Papa! Siya ang lalaking nagligtas sa akin noong muntik na akong malunod sa kabilang pampang!” Sigaw ni Angel habang humaharang sa harap ni Rashid. “Ang Diyos ay pag-ibig, hindi po ba? Bakit kailangang maging hadlang ang ating relihiyon?”

Tumawa nang mapait si Donya Victoria. “Ang pag-ibig ay hindi nakakapagpakain, Angel. At hinding-hindi tatanggapin ng ating komunidad ang isang lalakeng hindi marunong mag-antanda!”

Advertisements

Biglang, isang malakas na busina ng barko ang narinig mula sa pantalan na pagmamay-ari ng mga Montenegro. Pumasok ang isang tauhan na hingal na hingal at mukhang takot na takot.

“Don Roberto! Ang mga kumpanya natin sa ibang bansa… lahat ng shipping routes natin ay hinarang!”

“Ano?! Sinong may gawa nito?” Galit na tanong ng Don.

“Ang Al-Fayed Group po… ang pinakamalaking oil tycoon sa Middle East. Sabi nila, kailangan nating ibaba ang baril kung ayaw nating maghirap ang buong pamilya natin bukas.”

Lumingon ang lahat kay Rashid. Ang lalaking kanina lang ay nakaluhod at duguuan ang labi ay dahan-dahang tumayo. Kinuha niya ang isang gintong medalya mula sa loob ng kanyang damit na may tatak ng maharlikang pamilya ng isang sultanato.

“Hindi ako napunta rito para sa inyong pera,” malamig na sabi ni Rashid habang tinititigan ang mga magulang ni Angel. “Napunta ako rito dahil si Angel ang tanging babaeng nakakita sa akin bilang tao, at hindi bilang isang prinsipe.”

Namutla si Don Roberto. Ang baril sa kanyang kamay ay dahan-dahang bumaba nang mapagtanto niya kung sino ang lalakeng pinagtangkaan niyang patayin. Ngunit bago pa man makahingi ng paumanhin ang Don, isang malakas na pagsabog ang narinig mula sa gate ng mansion…

Ang selyadong envelope ay naglalaman ng dokumentong may opisyal na selyo ng House of Valeriano—isa sa pinakamatanda at pinakamayamang pamilya ng aristokrata sa Europa na may malalim na koneksyon sa Simbahan at sa pandaigdigang ekonomiya.

“Ang singsing na iyan,” bulong ni Don Armando, ang boses ay halos hindi marinig sa tindi ng kaba. “Iyan ang Seal of the Lost Prince.”

“Opo, Don Armando,” sagot ni Sor Theresa habang nananatiling nakayuko. “Si Gabriel ay hindi isang hamak na manggagawa. Siya ang nawawalang apo ng yumaong Duke ng Valeriano. Ipinatago siya sa Pilipinas noong sanggol pa lamang siya upang iligtas sa banta ng mga kaaway ng kanilang pamilya sa Italya.”


Ang Pagbabalik ng Kapangyarihan

Tumayo si Gabriel. Ang kanyang tindig, na kanina ay tila lupaypay sa sakit, ay biglang nabalutan ng isang dangal na hindi kayang bayaran ng kahit anong yaman. Hinubad niya ang kanyang maruming polo, at doon ay kuminang ang gintong kadena na may medalyong tumutugma sa selyo ng liham.

“Gabriel…” ang tanging nasabi ni Elena, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa gulat ngunit puno pa rin ng pagmamahal.

Tumingin si Gabriel kay Don Armando. Wala nang takot sa kanyang mga mata, kundi isang awtoridad na nagpatahimik sa buong mansyon. “Don Armando, sinabi niyo kanina na wala akong maibibigay kay Elena kundi gutom at kahihiyan. Ngayon, nais kong ipaalam sa inyo: Ang bangkong nagpapautang sa inyong mga tubuhan, ang kumpanyang bumibili ng inyong asukal, at ang lupang kinatitirikan ng mansyong ito… lahat ng iyan ay pag-aari na ng aking pamilya simula pa kahapon.”

Napahawak si Don Armando sa kanyang dibdib. “H-hindi… hindi maaari ito.”


Ang Hatol ng Prinsipe

“Noong minahal ko si Elena, minahal ko siya bilang isang simpleng lalaki,” patuloy ni Gabriel habang dahan-dahang lumalapit sa Don. “Ngunit dahil sa iyong kasakiman, pinalabas niyo ang panig ko na pilit kong itinago. Sor Theresa, ihanda ang mga papeles. Ipasara ang lahat ng linya ng kredito ng mga Dela Vega. Kunin ang lahat ng ari-arian nila bilang kabayaran sa mga utang na hindi nila nabayaran sa loob ng sampung taon.”

“Gabriel, maawa ka!” sigaw ng asawa ni Don Armando na si Doña Victoria. “Pamilya na tayo! Pakakasalan mo naman si Elena, ‘di ba?”

Huminto si Gabriel at tiningnan ang mga tauhan na sumakit sa kanya kanina. “Pakakasalan ko si Elena dahil mahal ko siya, hindi dahil sa inyo. At tungkol sa inyong pamilya? Gusto kong maranasan niyo ang nararanasan ng mga manggagawa niyo—ang matulog sa ilalim ng init ng araw at mabuhay sa barya-baryang kita. Marahil sa paraang iyon, matututunan niyo ang halaga ng pagkatao.”


Ang Bagong Bukas sa Bacolod

Inabot ni Gabriel ang kanyang kamay kay Elena. “Elena, sasama ka ba sa akin? Hindi bilang isang mayamang tagapagmana ng mga Dela Vega, kundi bilang katuwang ng isang lalaking handang ibigay sa iyo ang buong mundo?”

Nang walang pag-aalinlangan, hinawakan ni Elena ang kamay ni Gabriel. “Kahit saan, Gabriel. Kahit noong akala ko ay wala kang komento, ikaw na ang mundo ko.”

Lumabas ang dalawa sa mansyon, kasunod si Sor Theresa at ang mga bodyguard na kanina lang ay dumating sakay ng mga itim na limousine. Naiwan si Don Armando na nakatingin sa kanyang mga kamay na nanginginig—ang kanyang imperyo ay gumuho sa isang iglap dahil sa paghamak sa isang taong ang tunay na yaman ay nasa puso at dugo.

Sa gitna ng malawak na tubuhan ng Bacolod, isang bagong kabanata ang nagsimula. Isang kabanata kung saan ang hustisya ay hindi na lamang bulong, kundi isang katotohanang sumisigaw sa bawat sulok ng lupa.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *