
Ang katahimikan sa loob ng katedral ay tila isang bombang nag-aabang ng pagsabog. Hawak ng dating biyenan ko, si Donya Aurora, ang isang kulay-abo na sobreng may opisyal na selyo ng Land Registration Authority at ng Office of the Solicitor General.
“Nicole, masyado kang nagpadala sa galit mo,” uyam ni Donya Aurora habang nanginginig ang kanyang labi. “Akala mo ba ay madali mong makukuha ang mansyon at ang mga lupain ng mga Santos? Ang kumpanyang ‘Villarama Holdings’ na ipinagmamalaki mo? Isang malaking pagkakamali ang pagbili mo rito.”
Binuksan ko ang liham. Ang aking mga mata, na kanina ay puno ng tagumpay, ay unti-unting naningkit. Nakasaad sa dokumento na ang lupang kinatatayuan ng mansyon at ang pangunahing asset ng Villarama ay idinedeklarang disputed land dahil sa isang lumang utang ng gobyerno na hindi nabayaran ng mga ninuno ni Gabriel. Higit sa lahat, may nakabinbing freeze order sa lahat ng bank accounts na konektado sa mga ari-ariang ito.
Tumawa nang mapait si Gabriel habang hinihimas ng mga pulis ang kanyang mga kamay para posasan. “Nicole… sa kagustuhan mong wasakin ako, winasak mo rin ang sarili mo. Ang perang ginamit mo pambili ng kumpanya? Ngayon, wala na silang halaga dahil ang lahat ng ari-arian ay babalik sa gobyerno. Pare-pareho tayong walang matitira!”
Lumingon si Bianca sa akin, ang kanyang mascara ay humulas na sa kanyang pisngi. “Kahit pala ikaw, Nicole, ay talunan! Akala mo ikaw ang bida? Ngayon, pare-pareho na tayong pulubi!”
Ang Pagbaliktad ng Sitwasyon
Tumingin ako kay Rafael, ang lalaking nasa tabi ko. Inaasahan ko ang pag-aalala sa kanyang mukha, ngunit ang nakita ko ay isang mapanlarong ngiti. Hinawakan niya ang aking kamay nang mas mahigpit.
“Donya Aurora,” mahinahong panimula ni Rafael. “Salamat sa pagpapakita ng dokumentong iyan. Pinatunayan mo lang ang hinala namin. Ang ‘dispute’ na iyan ay matagal na naming alam. At ang freeze order? Iyan ay hiningi ko mismo sa korte bago pa kami pumasok dito.”
Napatigil ang lahat. Maging ang mga pulis ay sandaling napatigil sa paghila kay Gabriel.
“Bakit mo gagawin ‘yun?” tanong ni Donya Aurora, nalilito.
Inayos ni Rafael ang kanyang suit. “Dahil ang freeze order na iyan ang nagligtas sa pera ni Nicole. Ang pondong ipinambili niya sa Villarama Holdings ay hindi pa tuluyang naililipat sa pamilya niyo. Naka-escrow ang pera. At dahil lumabas ang dokumentong iyan—na sadyang itinago ninyo sa publiko para makapanloko ng investors—ang kontrata ng bentahan ay awtomatikong void o walang bisa dahil sa fraud o panloloko.”
Ramdam ko ang pagbuga ng hangin mula sa aking dibdib. Ang talino ni Rafael ay hindi matatawaran.
“Ibig sabihin,” dagdag ko habang tinititigan si Gabriel, “Ang pera ko ay mananatili sa akin. Pero ang kumpanya niyo? Dahil sa dokumentong hawak ng nanay mo, tuluyan na itong guguho. Walang bangko ang magpapautang sa inyo. Walang investor ang titingin sa inyo. At ang kasong Estafa ay maidaragdag sa mga kasalanan mo, Gabriel, dahil sinubukan mong ibenta ang isang ari-ariang alam mong may sabit.”
Ang Katapusan ng Isang Ambisyon
Napaupo si Donya Aurora sa pews ng simbahan. Ang liham na akala niya ay magliligtas sa kanila ang siyang naging huling pako sa kanilang kabaong.
“Gabriel! Bianca! Tara na!” sigaw ng mga pulis.
Habang hinihila si Gabriel palabas, pilit siyang lumingon sa akin. “Nicole! Parang awa mo na! Huwag mong gawin ito! Isipin mo ang pinagsamahan natin!”
“Iniisp ko ang pinagsamahan natin, Gabriel,” sagot ko habang dahan-dahang naglalakad palapit sa kanya. “Iniisip ko kung paano mo ako pinagtrabaho nang husto habang nagpapakasasa ka sa ibang babae. Iniisip ko kung paano mo ako pinalayas na parang aso. At ngayon… iniisip ko kung gaano kasarap matulog sa gabi na alam kong wala ka na sa buhay ko.”
Lumingon ako kay Bianca na pilit tinatakpan ang kanyang katawan dahil sa utos kong hubarin ang gown. Isang hotel bathrobe ang ibinigay ng isa sa mga staff ng simbahan sa kanya—isang nakakahiyang tanawin para sa isang babaeng nangarap maging reyna ng Maynila.
“Bianca, ang kagandahan ay kumukupas,” sabi ko. “Pero ang karma? Habambuhay ‘yang nakabantay.”
Ang Bagong Bukas
Lumabas kami ni Rafael sa katedral. Ang sikat ng araw sa Intramuros ay tila nagbibigay ng basbas sa aking bagong simula. Ang mga reporter sa labas ay nagkakagulo, kumukuha ng litrato sa pag-aresto kay Gabriel Santos.
“You handled that perfectly, Love,” bulong ni Rafael habang pinagbubuksan ako ng pinto ng kanyang sasakyan.
“Salamat, Rafael. Hindi ko ito magagawa kung wala ka,” sagot ko.
“Hindi totoo ‘yan. Ang tapang mo ang nagdala sa iyo rito. Ako lang ang nagsilbing mitsa,” ngiti niya. “So, ano nang plano natin sa mansyong iyon? Gusto mo pa bang bawiin?”
Tumingin ako sa malayo. Ang mansyong iyon ay puno ng mapapait na alaala. Bakit ko pa nanaisinkung manirahan sa isang lugar na naging kulungan ng aking luha?
“Ibenta natin ang lupa sa gobyerno para gawing public park o museum,” sabi ko nang may determinasyon. “Gusto kong ang lugar kung saan ako naging malungkot ay maging lugar ng saya para sa ibang tao. At tayo? May mas maganda tayong itatayo.”
Sumakay ako sa sasakyan nang walang lingon-likod. Ang Nicole na mahina, luhaan, at sunud-sunuran ay namatay na sa loob ng simbahang iyon kasabay ng naudlot na kasal. Ang Nicole na nasa harap ni Rafael ngayon ay isang babaeng may sariling kapangyarihan, kayamanan, at higit sa lahat, kapayapaan.
Habang umaandar ang sasakyan, nakita ko sa side mirror ang katedral na unti-unting lumiliit. Doon ko natanto: Ang pinakamatamis na panalo ay hindi ang makitang nagdurusa ang iyong kaaway, kundi ang mapagtanto na wala na silang puwang sa puso mo para saktan ka pa muli.
“Handa ka na bang simulan ang bagong chapter natin?” tanong ni Rafael.
Ngumiti ako at sumandal sa kanyang balikat. “Higit pa sa handa.”