
“…kundi ang nag-iisang tagapagmana ng pamilyang Valderama—si Prince Alfonso Valderama.”
Nang marinig ko ang pangalang iyon, tila huminto ang mundo ko. Ang pamilyang Valderama ang pinakamalakas na karibal ng mga Imperial sa mundo ng negosyo at medisina sa buong Asya. Ngunit higit sa lahat, bumalik sa aking isipan ang isang gabi, dalawang taon na ang nakalilipas. Isang gabi kung saan nilason ako ni Mateo at Chloe sa isang party para makuha ang pirma ko sa paglilipat ng mga natitirang lupa ng aking yumaong ina. Sa gabi ring iyon, nagawa kong makatakas mula sa hotel room ngunit napadpad ako sa isang madilim na silid kung saan may isang lalaking nag-aapoy din ang katawan dahil sa lason.
Hindi ko kailanman nakita ang kanyang mukha dahil sa kadiliman, ngunit ang singsing na may tatak ng lobo na naiwan niya sa aking palad ang tanging alaala ng gabing iyon. At ngayon, ang kambal ko—sina Luna at Sol—ay hindi pala dugo ng mga Santos, kundi ng mga Valderama.
Nilingon ako ni Papa, ang kanyang mukha ay halo-halong galit, pag-aalala, at pagkabigla. “Katrina, anak… alam mo ba ang tungkol dito?”
Umiling ako habang umaagos ang mga luha sa aking pisngi, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa halo-halong emosyon. “Hindi, Papa. Ang akala ko… ang akala ko ay si Mateo ang may gawa ng lahat. Ginamit niya ang gabing iyon para pilitin akong magpakasal sa kanya, pinalabas niyang siya ang kasama ko upang pagtakpan ang kanyang mga balak.”
Humarap si Dr. Fernando Imperial sa kanyang sekretaryo na si tito Renato. “Ilihim niyo muna ang impormasyong ito. Walang sinuman, lalo na ang mga Valderama, ang dapat makaalam na ang aking mga apo ay may dugong Valderama hangga’t hindi pa ligtas ang kanilang kalagayan. Ihanda ang private jet, lilipad tayo patungong Switzerland. Doon gagawin ang operasyon ng mga bata.”
Habang sumasara ang pinto ng marangyang ambulansya, nakita ko sa bintana si Mateo. Nakaluhod pa rin siya sa basang kalsada, basang-basa sa ulan, hawak ang kanyang telepono habang maririnig ang histerikal na sigaw ni Donya Elena sa background. Ang kanilang mga ari-arian ay isa-isang nase-seize ng bangko dahil sa utos ng aking ama. Si Chloe naman ay nagmamadaling sumakay sa kanyang sariling kotse, iniwan si Mateo nang walang pag-aalinlangan.
Napangiti ako ng mapait. Ang karma ay hindi natutulog, at ito ay nagsisimula pa lamang.
Makalipas ang Limang Taon
Ang hangin sa labas ng limang-bentang palapag ng Imperial Medical Center sa Maynila ay presko, ngunit sa loob ng aking opisina, ang atmospera ay puno ng determinasyon. Hindi na ako ang mahina at api-apihang si Katrina na itinapon sa ulan. Ngayon, ako na si Dr. Katrina Imperial-Valderama (bagamat ang huling apelyido ay nananatiling lihim sa publiko), ang Chief Executive Officer ng Imperial Hospital Network at isang sikat na neurosurgeon.
Ang aking kambal, sina Luna at Sol, ay limang taong gulang na ngayon. Salamat sa advanced medical technology sa Switzerland at sa husay ng aking ama, sila ay ganap nang gumaling mula sa kanilang sakit sa puso. Sila ay malulusog, matatalino, at ang pinakamalaking kayamanan ng aking buhay.
“Ma’am Katrina,” tawag ng aking sekretaryang si Lisa habang pumapasok sa opisina. “Narito na po ang listahan ng mga aplikante para sa posisyon ng janitorial at utility services para sa bagong charity wing ng ospital. At… may isang partikular na aplikante na nais niyong makita.”
Inabot ko ang folder at binuksan ito. Isang pamilyar ngunit losyang na mukha ang tumambad sa akin.
Mateo Santos.
Ang dating mapagmataas na tagapagmana ng Santos Enterprises ay mukhang matandang may limampung taong gulang na, bagamat nasa huling bahagi pa lamang siya ng kanyang tatlong-pung taon. Ang kanyang pamilya ay tuluyang nalubog sa utang, ang kanilang mansyon sa Makati ay na-foreclose, at si Donya Elena ay kasalukuyang nasa isang pampublikong pasilidad dahil sa stroke at kawalan ng pambayad sa pribadong pag-aaruga. Si Chloe naman? Matagal na siyang nagpakasal sa isang matandang dayuhan upang isalba ang sarili, ngunit iniwan din ito nang malaman na baon din pala ito sa utang.
“Papasukin mo siya, Lisa,” malamig kong utos.
Pagkabukas ng pinto, pumasok si Mateo na nakayuko, may hawak na lumang envelope. Nang iangat niya ang kanyang paningin at magtagpo ang aming mga mata, literal na napaatras siya. Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat at takot.
“K-Katrina?!” nauutal niyang sigaw. “Ikaw… ikaw ang may-ari ng ospital na ito?”
“Ako nga, Mateo. O mas magandang tawagin mo akong Dr. Imperial,” tugon ko habang dahan-dahang sumasandal sa aking mamahaling upuan. “Balita ko, naghahanap ka ng trabaho bilang utility worker? Ang isang dating ‘prinsipe’ ng mga Santos, maglilinis ng banyo sa aking ospital?”
Nanginginig ang mga tuhod ni Mateo. Bigla siyang lumuhod sa harap ng aking desk, eksakto tulad ng ginawa niya limang taon na ang nakalilipas sa ilalim ng ulan.
“Katrina, pakiusap! Parang awa mo na!” pagmamakaawa niya habang umaagos ang luha. “Patawarin mo ako sa lahat ng nagawa ko sa iyo at sa mga bata! Sobrang hirap ng buhay namin ngayon. Walang tumatanggap sa akin dahil sa bad record ng pamilya ko. Kailangan ko ng pambili ng gamot ni Ina. Ang mga anak natin… nasaan sina Luna at Sol? Gusto ko silang makita! Ako pa rin ang ama nila!”
Nang marinig ko ang salitang “ama,” isang matalim na tawa ang kumawala sa aking bibig. Tumayo ako at lumapit sa kanya, bawat hakbang ng aking high heels ay tila tunog ng hatol ng kamatayan sa kanyang pag-asa.
“Ama? Mateo, huwag mo nang dungisan ang salitang ‘yan,” bulong ko habang itinapon sa harap niya ang lumang DNA test result mula limang taon na ang nakararaan. “Basahin mo ‘yan.”
Nanginginig na kinuha ni Mateo ang papel. Habang binabasa niya ang resulta, lalong namutla ang kanyang mukha. “H-Hindi… Hindi ako ang ama? Paanong—”
“Nilason mo ako gabi na iyon, Mateo. At sa kasamaang palad para sa iyo, hindi mo alam na ibang lalaki ang pumasok sa silid na iyon. Ginamit mo lang ako para sa pera ng aking ina, at nang maubos ito, itinapon mo ako na parang basura kasama ang aking mga anak,” sabi ko, ang bawat salita ay puno ng yelo. “Kaya huwag na huwag mong sasabihin na ama ka nila, dahil kahit isang patak ng marumi mong dugo ay wala sa kanila.”
“S-Sino… Sino ang tunay na ama?” tanong niya, bakas ang labis na kawalan ng pag-asa.
Bago ko pa masagot ang kanyang tanong, biglang bumukas ang pinto ng aking opisina nang walang babala. Isang matangkad, makisig, at may napakalakas na awtoridad na lalaki ang pumasok. Siya ay nakasuot ng pasadyang suit, at sa kanyang kanang kamay ay kumikinang ang isang pamilyar na singsing—ang singsing na may tatak ng lobo.
Prince Alfonso Valderama.
Kasunod niya ang aking dalawang anak. Si Luna at Sol ay agad na tumakbo patungo sa akin. “Mommy!” sabay nilang tawag habang niyayakap ang aking mga binti.
Napatingin si Mateo kay Alfonso, at pagkatapos ay sa kambal. Ang pagkakahawig nina Sol at Alfonso ay hindi maitatago—mula sa matangos na ilong hanggang sa matatalas na mga mata. Doon lamang natanto ni Mateo ang buong katotohanan.
“V-Valderama…” bulong ni Mateo, tuluyang nawalan ng lakas at napaupo sa sahig.
Lumapit si Alfonso sa akin at natural na dinala ang kanyang kamay sa aking baywang, isang protektibong kilos na nagpapakita kung sino ang tunay na nagmamay-ari ng espasyong ito. Pagkatapos, tinignan niya si Mateo na parang isang insekto.
“Sino ang basurang ito, Katrina? At bakit siya umiiyak sa harap ng aking mag-iina?” malamig na tanong ni Alfonso. Ang kanyang boses ay may kapangyarihang nakakapanghina ng tuhod.
Nalaman ni Alfonso ang katotohanan tatlong taon na ang nakalilipas nang magkita kami sa isang medical conference sa Europa. Nang makita niya ang kambal, hindi na kailangan ng DNA test upang malaman niya ang katotohanan. Mula noon, ginamit niya ang buong kapangyarihan ng mga Valderama upang protektahan kami, at unti-unting binili ang lahat ng natitirang utang ng pamilyang Santos upang mas lalo silang mabaon sa ilalim ng kanyang mga paa.
Tumingin ako kay Alfonso at ngumiti. “Isang aplikante lang, bibilisang paalisin ng security.”
Tumingin ako kay Mateo, na ngayon ay nanginginig sa takot sa harap ng pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa. “Mateo, binibigyan kita ng trabaho. Tanggap ka bilang utility worker sa charity wing. Maglinis ka ng mga banyo doon araw-araw. Iyan ang tanging paraan para mabayaran mo ang kahit katiting na bahagi ng kasalanan mo sa akin. Kung ayaw mo, alam mo kung saan ka pupulutin—sa kulungan, dahil sa mga kaso ng fraud at paggagamit ng ilegal na lason na isasampa ng mga abogado ng Imperial at Valderama bukas na bukas din.”
Walang nagawa si Mateo kundi ang tumango habang umiiyak, hawak ang kanyang dibdib sa labis na pagsisisi. Ang taong dating nagtapon sa akin sa basang kalsada ay siya ngayong maglilinis ng sahig na aking tinatapakan.
Pagkaalis ng mga guard kay Mateo, dinala ni Alfonso sina Luna at Sol sa sofa upang bigyan sila ng mga laruan. Lumapit ako sa malaking bintana ng aking opisina, nakatanaw sa malawak na siyudad ng Maynila. Ang ulan sa labas ay tila nagbabadya ng panibagong bagyo, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako ang basang-basa at walang kalaban-laban.
Naramdaman ko ang mainit na yakap ni Alfonso mula sa aking likuran. Ipinatong niya ang kanyang baba sa aking balikat. “Tapos na ang nakaraan, Katrina. Walang sinuman ang makakasakit muli sa iyo at sa ating mga anak.”
Humarap ako sa kanya at hinawakan ang kanyang mukha. “Alam ko, Alfonso. Salamat.”
Mula sa pagiging isang api-apihang asawa na itinapon sa basang kalsada, nahanap ko ang aking tunay na pagkakakilanlan hindi lang bilang anak ng pinakamayamang doktor, kundi bilang isang matatag na ina na kayang ipaglaban ang kanyang mga anak. Ang mga Santos ay tuluyan nang gumuho, at sa ibabaw ng kanilang mga abo, ang aking pamilya ay mananatiling nakatayo nang matatag, mas mataas at mas makapangyarihan kaysa dati.