Unang Bahagi: Kumuha ako ng isang lalaki para maggapas ng damuhan habang wala ang anak ko. Normal naman ang lahat… hanggang sa, makalipas ang isang oras, tinawagan niya ako at bumulong, “Panginoon… may iba pa ba sa bahay ngayon?”
Kumuha ako ng isang lalaki para maggapas ng damuhan habang wala ang anak ko. Maayos naman ang lahat… hanggang sa, makalipas ang isang oras, tinawagan niya ako at bumulong, “Panginoon… may iba pa ba sa bahay ngayon?”
Tumawa ako nang kinakabahan: “Hindi, bakit?” Nagkaroon ng mahaba at mabigat na katahimikan. Pagkatapos ay sinabi niya, “May naririnig akong iyak… galing iyon sa silong niya. At hindi iyon parang telebisyon.” Naramdaman kong umakyat ang dugo sa paa ko. Nakasara ang pinto ng bahay. Ganun pa rin ang mga bintana. At dalawampung minuto na lang ang layo ko… habang nanginginig ang mga susi sa kamay niya.
Kumuha ako ng isang lalaki para maggapas ng damuhan dahil kasama ng nanay niya ang anak kong babae noong weekend na iyon at nagkagulo ang bakuran namin. Nakatira kami sa labas ng Santander , sa isang semi-detached na bahay na may maliit na basement na ginagamit kong bodega. Ang pangalan ng batang lalaki ay Dylan Cooper , labingsiyam na taong gulang, isang estudyante, mabait, at isa sa mga taong laging nagsasabi ng “oo, ginoo” nang walang panunuya.
Naging normal naman ang lahat. Nasa opisina ako, mga dalawampung minuto ang layo sakay ng kotse, nagtitingin ng mga email, iniisip kung papalitan ko ba ng graba ang halamang bakod. Sa eksaktong oras na iyon, nag-vibrate ang cellphone ko.
Numero ni Dylan.
“Po?” Sagot ko gamit ang awtomatikong boses ng isang abalang matanda.
Sa kabilang banda ay narinig ko ang paghinga niya, masyadong malapit sa mikropono, na parang ayaw niyang may makarinig sa kanya.
“G. Evan Hartley ,” bulong niya, “may iba pa ba sa bahay ngayon?”
Tumawa ako nang kinakabahan, isang walang saysay na tawa.
“Hindi. Nasa trabaho ako. Bakit?”
Katahimikan. Mahaba. Mabigat.
“May naririnig akong iyak,” sa wakas ay sabi niya. Galing iyon sa kanyang silong. At hindi iyon parang telebisyon.
Nanlamig ang likod ko. Ang silong. Ang pinto ng silong ay nasa kusina, sa likod ng pantry. Palaging sarado.
“Sigurado ka ba… ” tanong ko, nakatayo na ako, nang hindi ko namamalayan.
“Oo. Parang… parang may gustong umiyak nang mahina. At saka—lumunok siya—may suntok. Parang may tumama sa kahoy.”
Naramdaman ko ang pag-agos ng dugo sa aking mga paa. Nagsimulang pagpawisan ang aking mga kamay.
“Dylan, umalis ka diyan. Ngayon na. Pumunta ka sa ibang bansa. Manatili ka sa bangketa. Huwag kang papasok sa bahay.”
“Labas na ako,” bulong niya. Pero naririnig ko pa rin. Naririnig ko ito mula sa bentilasyon ng kusina. Ginoo… sarado ang pinto sa likod, pero… May putik sa baitang. Parang may pumasok ngayon.
Tumingin ako sa orasan. Tiningnan ko ang mga susi ko sa mesa. Nanginginig ang mga ito sa loob ng kamao ko na parang sa ibang tao.
“Tawagan mo ang pulis,” utos ko. Ngayon na. Aalis na ako.
Habang tumatakbo ako papunta sa kotse, nakatanggap ako ng isa pang mensahe mula sa kanya, na mabilis na isinulat:
“Hindi ako nag-iisa rito. May tao sa loob. Narinig ko siyang gumalaw. At ang pag-iyak… tumigil na lang.”
Nagsimula ako nang hindi nag-iisip. Sa rearview mirror, normal pa rin ang lungsod. Masyadong normal. At naglalakad ako sa highway habang kumakabog ang puso ko, inuulit ang isang walang kabuluhang parirala na parang isang panalangin:
Sarado ang mga bintana. Naka-lock ang pinto. Kaya… sino ang nasa bahay ko?
Hindi ko na matandaan ang buong biyahe. May mga naaalala pa akong mga parte: ang pulang ilaw na tila nakakainis para sa akin, ang tunog ng beep ng kotse nang lumipat ako ng lane nang hindi tumitingin, ang lasang metal sa bibig ko. Tumawag ako sa 112 nang walang hands-free, pero basag ang boses ko.
“May… “May tao sa bahay ko,” sabi ko. May narinig akong iyak mula sa silong. Ang Santander, isang kapitbahayan ng…
Pinilit ako ng operator na bumagal gamit ang maiikling salita. Tinanong niya ako ng eksaktong address, deskripsyon, kung may mga armas, kung may mga bata. Nang sabihin niyang “mga bata?”, naisip ko si Chloe , ang siyam na taong gulang kong anak na babae, at nahihilo ako. Pero si Chloe ay nasa Laredo, kasama ang kanyang ina. Alam ko iyon. Gayunpaman, ang takot ay hindi sumunod sa lohika.
“Walang ibang tao. Ang hardinero lang… nasa labas siya,” sagot ko.
“Huwag kang pumasok sa bahay.” “Hintayin mo ang patrol,” utos niya.
Tinawagan ulit ako ni Dylan. Sa pagkakataong ito ay hindi na siya gaanong bumubulong, pero patuloy pa rin siya sa pagsasalita na parang kayang ilabas siya ng hangin.
“Sir, may puting van na nakaparada dalawang bahay sa baba. Wala siya roon nang dumating ako. U… Sa tingin ko may nagmamasid sa akin mula sa bintana sa itaas.”
“Huwag kang tumingin,” sabi ko. Manatili ka sa kalye. May nakikita ka bang kapitbahay?
“Lumabas yung babae sa kanto para magtapon ng basura, pero bumalik siya sa loob.”
“Tumunog ng mga kampana kung kinakailangan,” sabi ko. Manatili sa piling ng mga tao. Huwag kang iwanang mag-isa.
Huminto ang kotse ko papasok sa housing estate at nakita ko si Dylan mula sa malayo: nasa bangketa siya, nakahiwalay ang brush cutter sa paanan niya, walang kulay ang mukha niya. Sa tabi niya, isang matandang babae na nakasuot ng dressing gown – ang kapitbahay ko, si María del Carmen – ang nakahawak sa braso niya na parang pamangkin niya. Sandali akong nakahinga nang maluwag dahil doon.
Nag-double brake ako, bumaba, at dumiretso sa akin si Dylan.
“Ginoo, sumusumpa ako sa iyo…” umiiyak ito. Isang babae, sa palagay ko. At pagkatapos ay may bumagsak. At pagkatapos, katahimikan.
“Tinawagan mo na ba ang pulis?”
“Oo. Darating sila.”
Tahimik ang bahay. Walang ingay. Nakasara ang mga kurtina. Sumara ang pinto. Isinuksok ko ang susi sa kandado gamit ang mga kamay na malamya. Bubuksan ko na sana… at huminto ako. Tama ang operator. Ang pagpasok ay isang katangahan.
“Hindi ako papasok,” sabi ko, para lang kumbinsihin ang sarili ko kaysa magbigay ng impormasyon.
Napalunok si Dylan.
“Pero… paano kung may tao roon sa baba?”
Tumingin ako sa bintana ng kusina. Ang bentilasyon sa silong ay nasa ibaba lamang. Dahan-dahan akong lumapit, nakayuko. Idinikit ko ang aking tainga. Noong una, sarili kong paghinga lang ang narinig ko. Pagkatapos, nang napakahina, isang ungol, na parang sinulid.
Napaupo ako bigla.
“Nandoon ‘yan,” bulong ko.
Sa sandaling iyon, dumating ang dalawang patrol car. Mabilis kumilos ang mga ahente, taglay ang pinaghalong rutina at pagiging alerto na nagpapakitang nakita na nila ang lahat, ngunit hindi nila ito minamaliit. Isa sa kanila, si ahente Ruiz , ay nagtanong sa akin kung ako ang may-ari. Tumango ako at ibinigay sa kanila ang susi.
“Huwag kang lumabas, pakiusap,” sabi niya.
Nakita ko silang pumasok. Nakarinig ako ng mga yabag. Bumukas ang isang pinto sa loob. Pagkatapos ay isang malakas na suntok, parang may gumagalaw sa silong. Sumigaw si Ruiz:
“Mga pulis! Kung may tao diyan, tumugon kayo!”
Muling sumikip ang katahimikan sa paligid.
Lumipas ang dalawang walang katapusang minuto. Nakatitig si Dylan sa lupa. Mahina ang panalangin ni María del Carmen. Hindi ko maalis ang tingin ko sa sarili kong pinto na parang bunganga ng isang lagusan.
Biglang lumabas ang isang opisyal sa beranda at itinaas ang kanyang kamay.
“Evan!” tawag sa akin ni Ruiz. May menor de edad. Buhay pa siya.
Naramdaman kong nanghina ang mga tuhod ko.
“Ano… Anong ginagawa nito sa basement ko?”
Seryosong tumingin sa akin si Ruiz.
“Nakatagong iyon. At hindi siya nag-iisa. May mga indikasyon na may ibang tao rito ngayon. Sinisiguro namin ang pinangyarihan.”
Pumasok akong mag-isa sa pasilyo, nang may pahintulot, at nakita kong lumabas ang batang babae sa pinto ng kusina na sinamahan ng isang ahente. Siya ay labing-apat o labinlimang taong gulang. Dumikit ang buhok sa mukha dahil sa pawis. Malaki ang mga mata, namumula. Nanginginig siya.
“Huwag mo akong ibalik,” sabi niya sa basag na boses, habang nakatingin sa mga opisyal, hindi sa akin. Pakiusap. Huwag mo akong ibalik.
Sino nga ba talaga ang babaeng iyon? Ano ang tinatakasan niya… at sino ang gumamit ng bahay na iyon bilang taguan?