Hindi ako makahinga habang nakatitig sa screen ng phone ko. 10 milyong piso? Isang pagkakamali lang ba ito o isang masamang biro? Pero ang mas nakakalula ay ang larawan. Doon sa picture, suot ko ang isang mamahaling tuxedo at nakayakap ako sa boss ko, si Ms. Amanda Valeriano, na nakasuot ng napakagandang wedding dress.

Sa picture, mukhang masaya kaming dalawa. Pero wala akong maalala na ikinasal ako, lalo na sa babaeng kinatatakutan ng buong kumpanya.
Agad akong tumakbo sa opisina niya. Hindi na ako kumatok. “Ms. Valeriano, ano ang ibig sabihin nito?!” sigaw ko habang ipinapakita ang phone ko.
Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin mula sa kanyang laptop. Walang emosyon ang kanyang mukha, tulad ng dati. “Natanggap mo na ba ang pera? Mabuti. Ngayong bayad ka na, pwede mo nang pirmahan ang annulment papers.”
“Annulment? Anong annulment?! Ms. Amanda, hindi nga tayo magkakilala nang maayos! Paano tayo naging mag-asawa?” muntik na akong mawalan ng balanse sa sobrang kalituhan.
Tumayo siya at lumapit sa akin. Ang bango niya ay kasing amoy ng nasa larawan, isang pamilyar na scent na biglang nagdulot ng kirot sa ulo ko. “Huwag kang magkunwari na may amnesia, Drake. Pinili mong kalimutan ang lahat dahil sa nangyari sa aksidente tatlong buwan na ang nakalipas. Pero hindi noon mababago ang katotohanan na kasal tayo sa batas.”
Inilabas niya ang isang wedding certificate. Nakasulat doon ang pangalan ko at ang pirma ko. Eksaktong-eksakto sa pirma ko.
“Pero bakit mo ako binabayaran para makipaghiwalay?” tanong ko.
Tumingin siya sa malayo, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang lungkot sa kanyang mga mata. “Dahil bumalik na siya, Drake. Ang lalaking tunay kong minahal bago kita ginamit para makuha ang mana ko sa pamilya.”
Eksaktong pagkasabi niya noon, bumukas ang pinto ng opisina at pumasok ang isang lalaki na kamukhang-kamukha ko—parang kambal ko.
“Salamat sa pag-aalaga sa asawa ko habang wala ako, ‘kambal’,” sabi ng lalaki habang nakangisi nang nakakaloko.
Nanigas ang buong katawan ko. Parang huminto ang pag-ikot ng mundo habang nakatingin sa lalaking nasa harap ko. Hindi lang kami basta magkamukha; bawat nunal, bawat guhit ng panga, at maging ang paraan ng pagtindig niya ay parang nakatingin ako sa isang salamin na may sariling buhay.
“Anong… anong ibig sabihin nito?” nauutal kong tanong. Lumingon ako kay Amanda, naghahanap ng sagot, pero nanatili siyang tahimik at umiwas ng tingin.
“Drake, kilalanin mo si Damian,” pakilala ni Amanda sa malamig na boses. “Ang tunay na tagapagmana ng pamilya Valeriano… at ang lalaking dapat ay pakakasalan ko tatlong taon na ang nakalipas.”
Tumawa si Damian, isang tunog na puno ng pangungutya. “Huwag mo na siyang lituhin, Amanda. Drake, hindi mo ba talaga naaalala? Hindi ka aksidenteng nagka-amnesia. ‘Pinili’ mong kalimutan ang lahat dahil iyon ang tanging paraan para makaligtas ka sa gulong pinasukan mo.”
Ang Lihim ng Kambal
Dahan-dahang lumapit sa akin si Damian. Hinawakan niya ang balikat ko, at ang lamig ng kanyang kamay ay nagpadala ng kilabot sa aking gulugod. “Hindi tayo kambal sa dugo, Drake. Pero kambal tayo sa tadhana. Ako ang ‘original’ na kailangan ng pamilya Valeriano para sa kanilang mga transaksyon sa black market. At ikaw? Ikaw ang decoy. Ang sacrificial lamb.”
Biglang sumakit ang ulo ko. Isang matinding flash ng liwanag ang dumaan sa paningin ko. Isang mabilis na takbo ng sasakyan… tunog ng busina… at isang malakas na pagsabog.
“Ang aksidente…” bulong ko. “Hindi iyon simpleng banggaan.”
“Tama,” sabat ni Amanda. “Tatlong buwan na ang nakalipas, may nagtangkang pumatay kay Damian. Para mailigtas siya, kailangan namin ng isang taong kamukhang-kamukha niya na papalit sa pwesto niya. Nakita ka namin sa isang orphanage records—isang lalakeng walang pamilya, walang koneksyon, at higit sa lahat, gutom sa atensyon at pera.”
Napako ako sa kinatatayuan ko. So, ang buong buhay ko sa loob ng kumpanyang ito, ang pagiging empleyado ko, lahat iyon ay bahagi ng isang malaking set-up?
“Pinakasalan kita, Drake, para maging legal ang pag-upo mo bilang CEO habang nagpapagaling si Damian sa abroad,” patuloy ni Amanda. “Ang wedding picture? Totoo ‘yan. Pero ang mga ngiti mo doon ay bunga ng drugs at hypnosis para mapaniwala ka na mahal mo ako. Pero ngayon, tapos na ang laro. Narito na si Damian para bawiin ang kanyang trono, ang kanyang yaman… at ang kanyang asawa.”
Ang Maruming Kontrata
Inilapag ni Damian ang isang gold-plated na pluma sa mesa. “Pirman mo na ang annulment, Drake. Pagkatapos niyan, malaya ka na. May 10 million pesos ka na sa account mo. Pwede ka nang maglaho at bumuo ng bagong buhay sa ibang bansa. Isipin mo na lang na nanalo ka sa lotto.”
Tiningnan ko ang mga papel. Annulment of Marriage. Grounds: Psychological Incapacity.
Pero habang binabasa ko ang mga maliliit na letra sa huling pahina, may napansin akong kakaiba. Hindi lang annulment ang pinapipirmahan nila. Ito ay isang waiver ng lahat ng aking karapatan bilang tao—isang pag-amin na lahat ng ginawa ko sa ilalim ng pangalan ni Damian ay kasalanan ko at ako ang mananagot sa lahat ng utang at krimen ng kumpanya kung sakaling mabuko ito.
“Ito ay isang trap,” sabi ko, ang boses ko ay unti-unting lumalakas. “Kapag pinirmahan ko ito, ako ang makukulong para sa mga ilegal na transaksyon niyo, habang kayong dalawa ay magpapakasaya sa pera!”
Nagkatinginan si Damian at Amanda. Ang ngiti ni Damian ay nawala at napalitan ng isang madilim na anyo. “Matalino ka rin pala, Drake. Akala ko ba ‘sabaw’ ang utak mo dahil sa aksidente?”
“Hindi ako pipirma,” madiin kong sabi.
“Wala kang pagpipilian,” banta ni Damian habang may inilalabas na baril mula sa kanyang jacket. “Either pipirma ka nang buhay, o pipirmahan namin ang mga papel na ito gamit ang dumi ng iyong bangkay.”
Ang Pagbaliktad ng Tadhana
Eksaktong itutok ni Damian ang baril sa akin nang biglang tumunog ang intercom sa opisina ni Amanda.
“Ms. Valeriano, ang board of directors ay nasa labas na. Nais nilang makita ang CEO para sa biglaang audit ng kumpanya.”
Namutla si Amanda. Alam nilang kapag nakita ng board na dalawa ang “CEO” sa loob ng opisina, mabubuking ang lahat.
“Drake, pumasok ka sa loob ng break room, ngayon din!” utos ni Amanda.
Ngunit bago pa ako makagalaw, isang pamilyar na boses ang narinig ko sa labas ng pinto. Isang boses na nagpatindig ng aking balahibo.
“Hindi na kailangan, Amanda. Nandito na kami.”
Bumukas ang pinto at pumasok ang isang matandang lalaki na nakasuot ng wheelchair—ang lolo ni Amanda, ang tunay na patriarch ng pamilya Valeriano, na ang balita ay patay na raw noong nakaraang taon.
“Lolo?” gulat na sabi ni Amanda.
“Akala niyo ba ay ganoon kadaling lokohin ang matandang ito?” sabi ni Don Valeriano. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay kay Damian. “Alam ko ang tungkol sa pagpapalit niyo. Alam ko na ginamit niyo ang batang ito para pagtakpan ang mga kalokohan ni Damian.”
Lumingon ang matanda sa akin. “Drake, lumapit ka rito.”
Kahit nanginginig, lumapit ako sa kanya.
“Sa loob ng tatlong buwan na ikaw ang tumatayong CEO, nakita ko ang mga report,” sabi ng matanda. “Sa ilalim mo, lumago ang kumpanya nang malinis. Wala ang mga ilegal na droga at human trafficking na ipinasok ni Damian. Drake, ikaw ang mas karapat-dapat na Valeriano kaysa sa sarili kong apo.”
Ang Huling Pasya
Nagwala si Damian. “Lolo, ano ang sinasabi mo?! Ako ang dugo mo! Siya ay isang hamak na pulubi lang na kinuha namin sa kalye!”
“Ang dugo ay madaling dumumi, Damian. Pero ang karakter ay mahirap pekein,” tugon ni Don Valeriano. “Amanda, binigo mo ako. Drake, may alok ako sa’yo.”
Ibinigay ng matanda ang isang bagong set ng dokumento. “Huwag mong pirmahan ang annulment na iyan. Sa halip, pirmahan mo ang kasunduang ito: Maging tunay na Valeriano. Bibigyan kita ng bagong pagkakakilanlan, legal at maayos. Ikaw ang mananatiling asawa ni Amanda, pero ikaw na ang magpapatakbo ng lahat. Si Damian? Ipapasa ko siya sa mga awtoridad para sa kanyang mga krimen sa ibang bansa.”
Tumingin ako kay Amanda. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata—takot na mawala ang lahat ng kanyang pinaghirapan. Tumingin ako kay Damian, na ngayon ay hawak na ng mga security guard ng matanda.
At huli, tumingin ako sa 10 milyong piso sa screen ng phone ko.
“Drake, please… huwag mong gawin ito,” pagmamakaawa ni Amanda. “Magsimula tayo uli. Gagawin nating totoo ang lahat.”
Ngumiti ako nang mapait. Sa loob ng sampung taon na nabuhay ako sa hirap, natutunan ko na ang pera ay panandalian lang, pero ang kapangyarihan ay sandata para sa hustisya.
“Ms. Amanda… o dapat ba kitang tawaging ‘mahal’?” sabi ko habang kinukuha ang pluma mula sa mesa.
Hindi ko pinirmahan ang annulment. Pero hindi ko rin tinanggap ang alok ng matanda na manatiling asawa ni Amanda. Sa halip, isinulat ko ang isang pangalan sa blangkong papel na ibinigay ni Don Valeriano bilang aking bagong legal na pangalan.
“Alexandre V. Drake.”
“Mula ngayon, wala nang Damian at wala nang decoy,” deklarasyon ko. “Kukunin ko ang kumpanya, pero bilang ako. At ikaw, Amanda? Mananatili kang asawa ko sa papel, pero magsisilbi ka bilang assistant ko hanggang sa mabayaran mo ang lahat ng panlolokong ginawa mo sa akin.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng opisina. Habang naglalakad ako sa hallway ng kumpanya, ang bawat empleyado ay yumuyuko sa akin. Hindi dahil sa mukha ko, kundi dahil sa awtoridad na ngayon ko lang tunay na naramdaman.
Ang 10 milyong piso? Ipinadala ko iyon sa orphanage kung saan ako nanggaling.
Dahil ngayon, hindi ko na kailangan ng pera ng ibang tao. Ako na ang may-ari ng bangko.
Ang laro ay nagsisimula pa lang. At sa pagkakataong ito, ako na ang nagsusulat ng rules.