Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Ang lalaking pinangakuan ko ng habambuhay, ang lalaking itinuring kong mundo, ay mukhang isang demonyo sa harap ko ngayon.

“Rico…” pabulong kong tawag.
Napatigil siya. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Walang bakas ng gulat sa mukha niya. Sa halip, isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.
“Nandyan ka na pala, Elena,” sabi niya habang pinaglalaruan ang matalim na dulo ng gunting. “Akala ko ba ay bukas pa ang uwi mo galing sa out-of-town seminar niyo?”
“Ano ‘tong kalokohang ito, Rico? Bakit mo ginagawa ‘yan sa gamit ko? At bakit… bakit mo binabanggit ang pangalan ni Sarah?” nanginginig ang buong katawan ko sa takot at galit.
Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Bawat hakbang niya ay parang tunog ng kamatayan sa pandinig ko.
“Si Sarah? Hindi ba halata? Siya ang dahilan kung bakit kita pinakasalan. Akala ko, kapag naging asawa kita, mas mapapalapit ako sa kanya. Pero ang hirap mo palang mamatay, Elena,” tumawa siya nang mahina, isang tunog na nagpatayo ng balahibo ko.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko habang umaatras hanggang sa sumandal na ako sa pader.
“Yung preno ng sasakyan mo nung nakaraang buwan? Ako ‘yun. Yung pagkain na nagpa-food poison sa’yo nung anniversary natin? Ako rin ‘yun. Pero laging may sumasagip sa’yo,” galit na sabi niya habang idinidikit ang gunting sa pisngi ko.
Naiyak na lang ako. Ang kapatid ko… ang kaisa-isa kong pamilya. Alam ba ni Sarah ‘to?
“Huwag kang mag-alala, Elena. Alam ni Sarah ang lahat. Sa katunayan, siya pa nga ang nagmungkahi na gawin natin ‘to ngayon gabi,” dagdag pa niya.
Biglang bumukas ang pinto ng kwarto namin. Iniluwa nito si Sarah na may hawak na alak, pero imbes na magulat, lumapit siya kay Rico at humalik sa pisngi nito.
“Ang tagal mo naman siyang tapusin, babe. Sabik na akong makuha ang insurance money niya para makalipad na tayo pa-Europe,” sabi ni Sarah habang nakatingin sa akin nang may pandidiri.
Hindi ako makapaniwala. Ang sarili kong dugo at laman, pinagtataksilan ako. Pero bago pa man nila ako masunggaban, may biglang kumatok nang malakas sa pinto ng bahay.
“Buksan niyo ‘to! Pulis ‘to!”
Nagkatinginan ang dalawa. Pero ang ikinagulat ko ay ang sinabi ng pulis sa labas na nagpabago sa buong sitwasyon.
“Elena, lumabas ka dyan! Alam namin ang ginawa mo kay Sarah limang taon na ang nakakaraan!”
Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang ingay ng pintong kinakalampag ay naging malabong ugong sa pandinig ko habang ang mga salita ng pulis ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa aking isipan.
Alam namin ang ginawa mo kay Sarah limang taon na ang nakakaraan.
Nanigas ako. Ang takot na nararamdaman ko para kay Rico at Sarah ay biglang nahaluan ng isang malamig at nanunuot na kaba mula sa baul ng aking nakaraan. Lumingon ako kay Sarah. Ang kaninang mapang-uyam niyang ngiti ay napalitan ng litong anyo, habang si Rico naman ay dahan-dahang ibinaba ang gunting, ang kanyang mga mata ay palipat-lipat sa akin at sa pinto.
“Anong sinasabi nila, Elena?” tanong ni Rico, ang boses niya ay wala na ang talim ng pananakot, kundi puno na ng pagtataka. “Anong ginawa mo limang taon na ang nakakaraan?”
Hindi ako nakapagsalita. Ang aking lalamunan ay tila tinubuan ng mga tinik. Limang taon. Ang aksidente sa bangin. Ang gabi kung kailan akala ng lahat ay himalang nakaligtas si Sarah mula sa pagkakahulog ng sasakyan namin, habang ako naman ay lumabas na walang galos.
Ang Pagbaliktad ng Sitwasyon
“Buksan niyo ang pinto o gigibain namin ito!” sigaw muli ng pulis.
Dahil sa taranta, mabilis na lumapit si Sarah sa pinto at binuksan ito, marahil sa pag-aakalang maliligtas siya ng mga awtoridad mula sa gulo. Pumasok ang apat na armadong pulis, kasama ang isang lalakeng naka-sibilyan—si Inspector Valderama, ang imbestigador na humawak sa kaso ng pamilya namin noon.
“Elena… Sarah… Rico,” saad ni Valderama habang tinitingnan ang paligid. Napansin niya ang gunting sa kamay ni Rico at ang nagkalat na gamit. “Mukhang nahuli kami sa isang madugong tagpo, pero hindi kayo ang ipinunta namin dito para iligtas.”
Lumapit siya sa akin at inilabas ang isang pares ng posas. “Elena, you are under arrest for the attempted murder and illegal detention of Sarah Monteverde five years ago, and for the falsification of medical records.”
“Teka, Inspector!” sigaw ni Sarah, lumalapit sa pulis. “Anong sinasabi niyo? Ako ang biktima rito! Balak nila akong patayin ni Rico para sa insurance!”
Napatigil ang Inspector. Tiningnan niya si Sarah mula ulo hanggang paa, pagkatapos ay tumingin siya sa akin na may halong pandidiri. “Sarah? Ikaw ba talaga ‘yan?”
“Oo! Ako ang kapatid niya!” sagot ni Sarah.
Dito na nagsimulang tumawa ang Inspector—isang tawang puno ng pait. “Iyan ang problema, Miss. Dahil ayon sa DNA report na nakuha namin mula sa labi ng babaeng natagpuan sa hukay sa lumang resthouse ng mga Monteverde noong isang linggo… ang tunay na Sarah Monteverde ay limang taon na nabaon sa lupa.”
Nabitawan ni Sarah ang baso ng alak. Ang tunog ng pagkabasag nito ay tila naging hudyat ng pagguho ng lahat ng aming mga maskara.
Ang Lihim sa Bangin
Lumingon si Rico sa akin, ang kanyang mukha ay namumutla. “Elena… sino ang babaeng ito?” turo niya kay Sarah. “Sino ang pinakasalan ko?”
Huminga ako nang malalim. Ang takot na kanina ay nagpapatakbo sa akin ay napalitan ng isang kakaibang pakiramdam ng paglaya. Kung mamamatay man ako ngayong gabi, o mabubulok sa kulungan, ayaw ko nang dalhin ang bigat ng lihim na ito.
“Siya si Clarissa,” mahina kong sabi. “Ang nursing aide na kasama natin sa bahay noon.”
Lahat ay natahimik. Maging ang mga pulis ay tila naghihintay sa susunod kong sasabihin.
“Limang taon na ang nakakaraan, sa gabing iyon sa bangin… hindi aksidente ang nangyari,” panimula ko, ang boses ko ay malamig na at direkta. “Si Sarah… ang tunay na Sarah… ay nalaman na ninanakawan ko ang pondo ng pamilya para pambayad sa mga utang ko sa sugal. Nag-away kami sa loob ng sasakyan. Sinubukan niya akong itulak palabas, pero sa pakikipagbuno ko, ang sasakyan ang nawalan ng kontrol.”
Tumingin ako kay ‘Sarah’—o Clarissa. “Nakaligtas kaming dalawa ni Clarissa, pero si Sarah ay malubhang nasugatan. Imbes na tumawag ng saklolo, iminungkahi ni Clarissa na ituloy ang paghulog sa sasakyan kasama si Sarah. Dahil magkahawig sila at maraming benda sa mukha dahil sa operasyon, madaling naitago ang katotohanan. Pinatay namin si Sarah sa loob ng resthouse habang nagpapagaling, at si Clarissa ang humalili sa pwesto niya.”
“Bakit?” tanong ni Rico, na tila naduduwal.
“Dahil kailangan ko ng kakampi para makuha ang mana,” sagot ko. “At kailangan ni Clarissa ng bagong buhay. Pero hindi ko alam… na pati pala ikaw, Rico, ay kasama sa plano niya para tuluyan na akong dispatsahin.”
Ang Traydoran ng mga Traydor
Biglang sumigaw si Clarissa (na nagpanggap na Sarah) at sinubukang saksakin ako ng isang pirasong bubog mula sa nabasag na baso, ngunit mabilis siyang nakuha ng mga pulis.
“Hayop ka, Elena! Ikaw ang nag-isip ng lahat! Ikaw ang pumatay sa sarili mong kapatid!” pag-aalburuto niya.
“At ikaw naman ang naging gahaman,” balik ko sa kanya. “Ginamit mo si Rico. Akala mo ba hindi ko alam na matagal na kayong magkarelasyon bago pa man tayo ikasal? Hinayaan ko kayo. Pinanood ko kayong magplano kung paano ako papatayin. Bakit? Dahil gusto kong makita kung hanggang saan ang kakayahan niyo.”
Ngumiti ako kay Rico, isang ngiting puno ng lason. “Yung preno ng sasakyan ko? Alam kong pinutol mo ‘yun, kaya kinuha ko ang sasakyan mo nung araw na ‘yun nang hindi mo alam. Yung poison sa pagkain? Pinalitan ko ang plato natin nung gabi ng anniversary natin, Rico. Kaya nga ikaw ang nag-suka ng dugo kinabukasan, hindi ba? Akala mo ba ‘flu’ lang ‘yun?”
Nanlaki ang mga mata ni Rico. Naintindihan niya na sa loob ng tatlong taon ng aming pagsasama, akala niya ay siya ang maninila, ngunit siya pala ang biktima.
“Kayo ang pumatay kay Sarah,” sabi ni Inspector Valderama habang pino-posasan na rin si Clarissa at Rico (dahil sa tangkang pagpatay sa akin). “At ikaw, Elena… hindi ka rin makakatakas.”
“Alam ko, Inspector,” sabi ko habang iniuunat ang aking mga kamay para tanggapin ang posas. “Pero mas gusto ko pang mabulok sa kulungan kaysa mabuhay sa piling ng dalawang taong ito na akala ay mas matalino sila kaysa sa akin.”
Ang Huling Paghaharap
Habang inilalabas kami sa bahay, sinalubong kami ng mga kislap ng camera ng mga reporter. Ang balitang “Ang Pagbabalik ng Patay na si Sarah Monteverde” ay bukas ay mapapalitan ng “Ang Madugong Sabwatan ng Magkapatid at Asawa.”
Bago ako isakay sa patrol car, lumingon ako sa bahay—ang mansyong itinayo sa ibabaw ng mga kasinungalingan at dugo. Nakita ko ang anino ni Sarah sa bintana ng dati niyang kwarto. Isang imahinasyon? Marahil. O baka naman ang kaluluwa niyang sa wakas ay makakahanap na ng kapayapaan ngayong lahat kami ay magbabayad na.
“Elena!” sigaw ni Rico mula sa kabilang sasakyan. “Minahal kita! Minahal kita bago ko nalaman ang tungkol sa pera!”
Hindi ko siya nilingon. Alam ko ang totoo. Sa mundong ito, walang puwang ang pag-ibig sa pagitan ng mga halimaw.
Sumakay ako sa sasakyan at ipinikit ang aking mga mata. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi ko na kailangang magpanggap. Ang bawat sikreto ay may hangganan, at ang sa amin ay natapos sa pinakamalagim na paraan.
Epilogo: Ang Hatol
Makalipas ang ilang buwan, naging mabilis ang paglilitis. Dahil sa dami ng ebidensya at pag-amin ni Clarissa sa ilalim ng matinding pressure, nahatulan kaming tatlo.
Si Rico ay nabilanggo dahil sa attempted murder at conspiracy. Si Clarissa ay nahaharap sa habambuhay na pagkabilanggo dahil sa murder at identity theft. At ako? Tinanggap ko ang hatol na Reclusion Perpetua para sa pagkamatay ng aking kapatid.
Sa loob ng selda, madilim at malamig. Pero dito, wala nang gunting, wala nang lason, at wala nang mga yakap na may kasamang patalim sa likod. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang malakas na tibok ng puso ko—ang parehong tibok na narinig ko sa likod ng pinto ng kusina nung gabing iyon.
Ang pagkakaiba lang, ngayon, wala na akong kinakatakutan. Dahil ang pinakamalaking demonyo sa kwentong ito ay hindi si Rico, at hindi si Clarissa.
Ako ‘yun. At sa wakas, nakauwi na ako sa sarili kong impiyerno.