KAKAKITA KO LANG SA ANINO NG PATAY KONG ASAWA NA MAY DALANG SANGGOL AT PUMASOK SA BAHAY SA TAPAT NAMIN SA GABI MISMO NG IKA-APATNAPU’T SIYAM NA ARAW NG KANYANG PAGYAYAO. ANG PINAKANAKAKAKILABOT AY ANG BABAYENG SUMALUBONG SA KANYA AY ANG PINAKAMATALIK KONG KAIBIGAN, NA KASAMA KONG HUMAGULGOL SA HARAP NG WALANG LAMANG KABAONG SA LOOB NG ISANG LINGGO.

KAKAKITA KO LANG SA ANINO NG PATAY KONG ASAWA NA MAY DALANG SANGGOL AT PUMASOK SA BAHAY SA TAPAT NAMIN SA GABI MISMO NG IKA-APATNAPU’T SIYAM NA ARAW NG KANYANG PAGYAYAO. ANG PINAKANAKAKAKILABOT AY ANG BABAYENG SUMALUBONG SA KANYA AY ANG PINAKAMATALIK KONG KAIBIGAN, NA KASAMA KONG HUMAGULGOL SA HARAP NG WALANG LAMANG KABAONG SA LOOB NG ISANG LINGGO.


Hindi ako makahinga. Nakatayo ako sa likod ng kurtina ng aming barto habang nanginginig ang buong katawan. Ang kalsada ay tahimik, tanging ang malabo lang na ilaw ng poste ang nagbibigay ng liwanag, pero malinaw na malinaw ang nakita ko.

Si Rico. Ang asawa kong namatay sa isang malagim na aksidente sa dagat dalawang buwan na ang nakakaraan. Sabi ng mga awtoridad, naanod ang katawan niya at hindi na nahanap pa. Kaya naman isang “empty casket” lang ang iniyakan namin.

“Hindi maaari ito… patay na si Rico,” bulong ko sa sarili ko habang tumutulo ang luha ng halo-halong takot at galit.

Advertisements

Nakita kong hinalikan ni Rico sa noo si Mika, ang best friend ko mula pa nung college. Si Mika na halos araw-araw ay dinadalhan ako ng pagkain dahil sa pag-aalala sa aking “pagdadalamhati.” Hawak ni Rico ang isang sanggol na nakabalot sa asul na kumot. Masaya silang nagtatawanan habang pumapasok sa loob ng bahay na akala ko ay bakante.

Dali-dali akong bumaba ng hagdan. Wala akong pakialam kung anong oras na. Kailangan kong malaman ang totoo. Habang naglalakad ako patawid ng kalsada, bawat hakbang ko ay parang may tumutusok sa puso ko.

Pagdating ko sa tapat ng pinto nila, narinig ko ang boses ni Mika mula sa loob.

“Mabuti naman at ligtas kayo ni baby, Rico. Konting tiis na lang, makukuha na natin ang insurance money ni Lara.”

“Alam ko, mahal,” sagot ng isang boses na hinding-hindi ko mapagkakamalan. Boses ni Rico. “Masyadong naging madali ang lahat. Akala ng tangang ‘yun, talagang nalunod ako. Hindi niya alam na ang lahat ng ito ay plano natin bago pa siya mabuntis… na kinuha natin.”

Napatakip ako ng bibig. Anong ibig niyang sabihin? Nawala ang anak ko sa ospital noong nakaraang buwan dahil daw sa “complications” habang natutulog ako pagkatapos manganak.

Huminga ako nang malalim at buong lakas na kumatok sa pinto. Biglang tumahimik sa loob. Pagkalipas ng ilang segundo, dahan-dahang bumukas ang pinto.

Bumulaga sa akin ang mukha ni Mika na namumutla, at sa likod niya, nakatayo si Rico na hawak ang sanggol na may birthmark sa kaliwang braso—ang markang katulad na katulad ng sa anak ko.

Ngumiti si Rico nang nakakatakot at may kinuha siyang syringe sa kanyang bulsa.

“Lara, hindi ka na dapat pumunta rito,” sabi niya nang mahinahon pero mapanganib.

Napaatras ako, ngunit huli na. Mabilis na kumilos si Rico at hinawakan ako nang mahigpit sa braso. Ang init ng kanyang balat na dati ay nagbibigay sa akin ng ginhawa, ngayon ay tila apoy na pumapaso sa aking pagkatao.

“Bitawan mo ako! Hayop ka, Rico! Ang anak ko… ang anak ko ‘yan, ‘di ba?” sigaw ko habang nagpupumiglas. Ang mga luha ko ay hindi na lang dahil sa takot; ito ay ulan ng poot na matagal nang naipon.

Tumingin ako kay Mika. Ang babaeng itinuring kong kapatid, ang kasama ko sa bawat puyat noong college, at ang taong iniyakan ko noong akala ko ay biyudo na ako. Nakatayo lang siya roon, yakap-yakap ang sarili, ngunit walang bakas ng pagsisisi sa kanyang mga mata.

“Pasensya na, Lara,” sabi ni Mika sa malamig na tono. “Kailangan namin ng pamilya. At kailangan namin ng pera. Hindi mo naman kayang alagaan ang baby dahil ‘depressed’ ka, ‘di ba? Ginagawa lang namin ang pabor sa iyo.”

“Pabor?! Ninakaw niyo ang anak ko! Pinanood niyo akong magluksa sa isang asawang buhay at sa isang anak na akala ko ay pumanaw na!” halos mawalan na ako ng boses sa tindi ng aking hiyaw.

Ang Bitag sa Loob ng Bahay

Kinaladkad ako ni Rico papasok sa loob ng bahay at sinipa ang pinto para maisara ito. Ibinigay niya ang sanggol kay Mika. “Dalhin mo si Toby sa taas. Huwag mong hahayaang makakita siya ng gulo.”

Nang makaalis si Mika, hinarap ako ni Rico. Hawak pa rin niya ang syringe. Ang liwanag ng bumbilya sa kisame ay nagpapakita ng peklat sa kanyang leeg na nakuha niya siguro sa pekeng aksidente.

“Alam mo, Lara, plano lang naman talaga ay kunin ang insurance at ang bata. Pero dahil nandito ka na… kailangan nating baguhin ang script,” sabi ni Rico habang dahan-dahang lumalapit. “Lalabas sa balita bukas: ‘Biyudang hindi nakayanan ang pangungulila, nag-overdose sa gamot.’ Bagay na bagay sa iyo, ‘di ba?”

“Hinding-hindi mo magagawa ‘yan,” banta ko, kahit nanginginig ang aking tuhod. Lumingon ako sa paligid, naghahanap ng anumang bagay na pwedeng gamiting sandata. “Alam ng mga kapitbahay na nandito ako! Nakita nila akong pumasok!”

Tumawa si Rico, isang tawang tuyot at nakakapangilabot. “Walang nakakita sa iyo, Lara. Madilim ang kalsada at lahat sila ay tulog na. At ang bahay na ito? Nakapangalan sa isang dummy corporation. Walang nakakaalam na nakatira kami rito.”

Ang Laban para sa Buhay

Sa isang iglap, sumugod si Rico. Buong lakas ko siyang itinulak at tumakbo ako patungo sa kusina. Naramdaman ko ang paghampas ng kanyang kamay sa aking balikat pero nakawala ako. Nakakuha ako ng isang silya at ibinato ito sa kanya, sapat na para maantala siya ng ilang segundo.

“Mika! Tulungan mo ako rito!” sigaw ni Rico.

Bumaba si Mika, wala na ang bata sa bisig niya. May hawak na siyang mabigat na plorera. Napagtanto ko na dalawa sila at isa lang ako. Pero ang isisip na ang anak ko ay nasa itaas, buhay at humihinga, ay nagbigay sa akin ng lakas na hindi ko akalaing taglay ko.

“Mika, itigil niyo na ito! Pamilya tayo!” pagmamakaawa ko, sinusubukang abutin ang natitirang konsensya niya.

“Pamilya? Lara, ikaw lang naman ang laging bida! Ikaw ang mayaman, ikaw ang may maayos na pamilya, ikaw ang nakuha ni Rico!” sigaw ni Mika habang ibinabato ang plorera. Swerte namang umiwas ako at tumama ito sa pader.

Nagpambuno kami ni Mika sa sahig. Sinabunutan niya ako, pero hindi ako sumuko. Kinagat ko ang braso niya hanggang sa mapansin ko ang pagkakataon—ang syringe na nalaglag ni Rico kanina ay nasa malapit lang sa ilalim ng lamesa.

Ang Pagbaliktad ng Tadhana

Bago pa man ako makaabot sa syringe, naramdaman ko ang bigat ni Rico sa likuran ko. Hinawakan niya ang leeg ko, sinasakal ako. “Tapusin na natin ito,” bulong niya sa tenga ko.

Nagdidilim na ang paningin ko. Ang huling nakikita ko ay ang mukha ni Mika na nakangiti nang mapait. Pero sa gitna ng desperasyon, naisip ko ang mukha ng aking anak. Ang birthmark sa braso nito.

Gamit ang huling lakas, iniunat ko ang aking paa at sinipa ang cabinet sa likod namin. Maraming gamit ang nalaglag, kabilang ang isang mabigat na kawali na tumama sa ulo ni Rico. Bahagyang lumuwag ang hawak niya.

Mabilis kong kinuha ang syringe sa sahig at, nang walang pag-aalinlangan, itinurok ko ito sa hita ni Rico.

“AAAGHH!” sigaw niya. Binitawan niya ako at napahawak sa kanyang binti. Hindi ko alam kung anong gamot ang nasa loob niyon, pero mabilis ang epekto. Nagsimulang manghina ang kanyang mga kilos at lumabo ang kanyang pananalita.

“Hayop ka…” ungal ni Rico bago siya tuluyang bumagsak sa sahig, paralisado o marahil ay nawalan ng malay.

Hinarap ko si Mika. Nanlaki ang kanyang mga mata. Akmang tatakas siya pabalik sa taas pero hinarangan ko ang hagdan.

“Ibigay mo sa akin ang anak ko, Mika. Ngayon din,” ang boses ko ay hindi na nanginginig. Puno na ito ng autoridad ng isang inang handang pumatay para sa kanyang anak.

Ang Pagbawi

Nanginginig na pumanhik si Mika sa itaas, sinundan ko siya nang malapit. Kinuha niya ang sanggol mula sa crib. Sa sandaling hawakan ko muli si Toby, tila bumalik ang lahat ng hanging nawala sa aking baga. Ang amoy niya, ang init ng maliit niyang katawan—ito ang katotohanang ninakaw nila sa akin.

“Umalis ka na, Mika. Bago pa magising si Rico o bago ko maisipang gamitin ang kutsilyo sa kusina laban sa iyo,” banta ko.

“Lara, please… huwag kang tatawag ng pulis…” pagmamakaawa niya.

“Tumakbo ka na habang may oras ka pa.”

Sa takot, mabilis na lumabas ng bahay si Mika, iniwan ang lalakeng kasabwat niya sa krimen. Alam kong hindi siya makakalayo. Pagkaalis niya, agad kong kinuha ang telepono sa bahay na iyon at tumawag ng 911.


Ang Pagwawakas at Bagong Simula

Lumipas ang mga buwan. Ang balitang akala ni Rico na script ng kamatayan ko ay naging script ng kanilang pagbagsak. Si Rico ay nahaharap sa kasong kidnapping, falsification of documents, at attempted murder. Si Mika naman ay nadakip sa probinsya makalipas ang isang linggong pagtatago.

Nakaupo ako ngayon sa veranda ng aking tunay na bahay. Hawak-hawak ko si Toby, na ngayon ay masigla at malusog. Ang insurance money? Ipinasauli ko ang lahat at ginamit ko ang natitirang yaman ng aking pamilya para masiguradong mabubulok sa kulungan ang dalawang taong nagtaksil sa akin.

Minsan, tinitingnan ko ang kalsada sa labas. Natatakot pa rin ako na baka may aninong lumitaw sa likod ng kurtina. Pero kapag naramdaman ko ang maliliit na kamay ni Toby na humahawak sa aking daliri, alam kong tapos na ang bangungot.

Ang pagdadalamhati ko ay natapos na, hindi dahil bumalik ang asawa ko, kundi dahil nahanap ko ang katotohanan. At sa katotohanang iyon, natutunan kong ang tunay na lakas ay hindi nanggagaling sa pagtitiwala sa iba, kundi sa pagmamahal ng isang ina na walang limitasyon.

Hinalikan ko si Toby sa noo, eksakto sa pwesto kung saan siya hinalikan ni Rico noong gabing iyon. Pero sa pagkakataong ito, ang halik ay puno ng wagas na pag-ibig at pangako na hinding-hindi na siya muling mawawalay sa aking piling.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *