“Ano ang ibig ninyong sabihin, Attorney?” tanong ko habang nanginginig ang mga kamay ko na hawak pa rin ang singsing.
Si Lola Biring ay isang simpleng labandera noong nabubuhay pa siya. Wala siyang iniwang kahit ano kundi ang mga lumang damit na ito. Pero bakit may ganito kayaman na alahas na nakatago rito? At bakit alam ng lalaking ito na nahanap ko na ang singsing?
“Hindi lang basta singsing iyan, Sofia,” seryosong sagot ng abogado na nagpakilalang si Atty. Santos. “Iyan ang ‘Eye of the Kingdom’. Ang iyong lola ay hindi lang isang labandera. Siya ang dating tagapangalaga ng yaman ng isang makapangyarihang pamilya sa ibang bansa.”
Hindi ako makapaniwala. “Pero bakit kailangan kong magpakasal? At kanino?”
“Sa apo ng taong pinagkakautangan ng lola mo ng proteksyon,” paliwanag niya habang tumitingin sa kanyang relo. “May mga taong papunta na rito ngayon para bawiin ang singsing. Ang tanging paraan para hindi nila kayo masaktan ay ang pagsasama ng dalawang pamilya sa pamamagitan ng kasal.”

Biglang may humintong tatlong itim na SUV sa tapat ng aming maliit na bahay. Lumabas ang mga lalaking naka-suit at may mga hikaw sa tenga na parang mga bodyguard ng isang sindikato.
Mula sa gitnang sasakyan, lumabas ang isang lalaking napakagwapo pero napakalamig ng mga mata. Siya ang lalakeng nakita ko sa balita kagabi—ang bilyonaryong si Ethan Montenegro.
“Siya ba ang pakakasalan ko?” tanong ko kay Atty. Santos.
“Siya ang magliligtas sa iyo, o siya ang kukuha ng lahat sa inyo,” sagot ng abogado.
Naglakad si Ethan patungo sa akin at huminto sa harap ko. Kinuha niya ang kamay ko at tiningnan ang singsing.
“Twenty-four hours, Sofia. Kapag hindi ka pumayag, hindi ko na matitiyak ang kaligtasan ng mga kapatid mo na nasa paaralan ngayon,” banta niya sa isang mababang boses.
Napalingon ako sa cellphone ko. Tumatawag ang bunso kong kapatid, pero bago ko pa masagot, biglang may narinig kaming malakas na pagsabog sa hindi kalayuan.
Ang tunog ng pagsabog ay nagmula sa direksyon ng kanto kung nasaan ang elementary school ni Toby. Parang huminto ang ikot ng mundo ko. Ang usok na kulay itim ay dahan-dahang pumapailanlang sa asul na langit, isang mapait na paalala na ang payapang buhay na pinangarap ko para sa mga kapatid ko ay gumuho na sa loob ng ilang segundo.
“Toby! Si Toby!” sigaw ko, pilit na kumakawala sa mahigpit na hawak ni Ethan Montenegro sa aking braso.
Ngunit hindi niya ako binitiwan. Sa halip, mas humigpit ang kapit niya, ang kanyang mga mata ay nanatiling malamig at kalkulado. “Huwag kang tumakbo nang walang plano, Sofia. Magiging madali ka lang na target.”
“Target?! Anong target?! Ang kapatid ko ang nandoon!” bulyaw ko sa kanya, ang mga luha ay nagsisimula nang pumatak.
Lumingon si Ethan sa isa sa kanyang mga tauhan. “Leon, status report. Ngayon din.”
“Sir, isang gas leak distraction sa tapat ng school, pero may mga armadong lalaki na nakita sa perimeter. Kinukuha na ng Alpha Team ang mga kapatid ni Miss Sofia,” mabilis na sagot ng lalaking tinawag na Leon.
Humarap sa akin si Ethan, ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang mula sa akin. “Narinig mo? Hawak ko ang seguridad nila. Pero ang proteksyong iyan ay may kapalit. Isuot mo ang singsing.”
Ang Sumpa ng Alahas
Nanginginig kong isinuot ang singsing sa aking daliri. Sa sandaling madikit ang ginto at ang kakaibang pulang bato sa aking balat, parang may dumaloy na kuryente sa buong katawan ko. Ang “Eye of the Kingdom.” Akala ko ay kwentong barbero lang ni Lola Biring ang tungkol sa mga nawawalang kaharian at mga tagapangalaga ng yaman, pero heto ako ngayon, naging bida sa isang pelikulang hindi ko piniling panoorin.
“Atty. Santos, dalhin na siya sa safehouse. Ihanda ang mga dokumento para sa kasal bukas ng madaling araw,” utos ni Ethan bago siya sumakay muli sa SUV.
“Teka! Sasama ako sa inyo! Gusto kong makita ang mga kapatid ko!” habol ko, pero mabilis na hinarangan ni Atty. Santos ang daan ko.
“Sofia, makinig ka,” mahinahon pero seryosong sabi ng abogado habang iginigiya ako sa kabilang sasakyan. “Ang Montenegro family ang tanging pader na nakatayo sa pagitan mo at ng ‘The Collective’. Sila ang grupong pumatay sa mga magulang mo noong bata ka pa. Hindi aksidente ang sunog sa pabrika noon. Hinahanap na nila ang singsing na iyan sa loob ng dalawang dekada.”
Napaupo ako sa loob ng sasakyan, tulala. Ang Lola Biring na kilala ko ay ang matandang laging amoy sabon at chlorox, ang lola na masayang kumakanta habang nagkukuskos ng mga maong. Paano niya naitago ang ganito kalaking sikreto?
Sa Loob ng Mansyon
Dinala ako sa isang mansyon na tila isang kuta sa itaas ng isang bundok. Pagpasok ko pa lang, sinalubong na ako ng yakap ni Toby at ng panganay kong kapatid na si Lara. Ligtas sila, pero kitang-kita ang takot sa kanilang mga mata.
“Ate, anong nangyayari? Bakit may mga baril ang mga taong kumuha sa amin?” tanong ni Lara, nanginginig ang kanyang boses.
“Huwag kayong mag-alala, Lara, Toby. Laro lang ito… isang malaking scavenger hunt ni Lola Biring,” pagsisinungaling ko habang pinipigilan ang sarili kong gumuho sa harap nila.
Ipinasok sila sa isang kwarto na puno ng pagkain at laruan, pero alam kong hindi iyon sapat para mabura ang trauma ng pagsabog na narinig nila. Lumabas ako ng silid at hinarap si Ethan na nakatayo sa dulo ng pasilyo, may hawak na baso ng alak.
“Bakit kailangan ng kasal?” tanong ko. “Kung gusto mo lang ang singsing, kunin mo na. Ibibigay ko sa iyo, huwag mo lang kaming idamay sa gulo niyo.”
Ngumiti si Ethan, isang ngiting walang init. “Ang Eye of the Kingdom ay hindi gumagana sa paraang iniisip mo, Sofia. Isa itong biometric key. Naka-program ito sa DNA ng pamilya mo. At ayon sa kasunduan ng lola mo at ng lolo ko, ang yaman na binubuksan niyan ay maaari lamang ma-access kung ang tagapangalaga—ikaw—ay ikakasal sa tagapagtanggol—ako.”
“Kaya pala… kaya pala kailangan mo ako,” bulong ko. “Hindi dahil sa proteksyon, kundi dahil sa pera.”
“Sa mundong kinagagalawan ko, Sofia, ang pera ay kapangyarihan. At ang kapangyarihan ay kaligtasan,” sagot niya habang lumalapit sa akin. Hinawakan niya ang aking baba at itinaas ito para magtama ang aming mga mata. “Huwag kang mag-alala. Magiging maayos ang buhay mo bilang Mrs. Montenegro. Bibigyan ko ang mga kapatid mo ng pinakamagandang edukasyon at seguridad. Ang kailangan mo lang gawin ay pirmahan ang kontrata at huwag subukang tumakas.”
Ang Lihim ni Lola Biring
Nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Binuksan ko ang maliit na bag na ibinigay ni Atty. Santos, mga gamit ni Lola Biring na nakuha nila sa aming bahay. Sa loob ng isang lumang bibliya, may nakitang sulat na sulat-kamay ni Lola.
“Sofia, apo. Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay nahanap mo na ang Eye. Patawarin mo ako kung dinala ko ang panganib sa inyong pintuan. Ang singsing na iyan ay hindi lang susi sa yaman, kundi susi sa katotohanan tungkol sa iyong pagkatao. Ikaw ay hindi isang ulila na pinulot lang sa lansangan. Ikaw ang huling dugong-bughaw ng nawalang kaharian ng Cordillera. Huwag kang magpabulag sa kinang ng ginto, Sofia. Ang tunay na yaman ay nasa iyong katapatan.”
Napahagulgol ako. Cordillera? Kaharian? Napakabigat ng mga salitang ito para sa isang labandera na tulad ko. Ngunit bago ko pa matapos basahin ang sulat, nakarinig ako ng mahinang kaluskos sa bintana ng aking silid.
Isang lalaking naka-maskara ang pumasok. “Miss Sofia, huwag kayong sisigaw. Narito ako para iligtas kayo mula kay Ethan Montenegro.”
“Sino ka?” takot kong tanong.
“Ako si Gabriel, ang dating apprentice ng lola mo. Hindi mo ba napapansin? Ang mga Montenegro ang pumatay sa mga magulang mo para makuha ang Eye. Ginagamit ka lang ni Ethan para buksan ang vault ng pamilya niyo. Kapag nakuha na niya ang yaman, papatayin niya kayong magkakapatid.”
Naguluhan ang isip ko. Sino ang nagsasabi ng totoo? Si Ethan na nagligtas sa amin sa pagsabog, o itong si Gabriel na nagsasabing ang mga Montenegro ang tunay na kalaban?
Ang Pagsapit ng Madaling Araw
Dumating ang oras ng kasal. Sa isang maliit na kapilya sa loob ng mansyon, nakatayo si Ethan, pormal na pormal sa kanyang tuxedo. Ang kanyang mukha ay kasing tigas ng bato.
Habang naglalakad ako sa pasilyo, hawak ang bouquet ng mga puting rosas, nakita ko si Atty. Santos sa gilid. May ibinigay siyang mabilis na tingin sa akin—isang tingin na tila nagbabala.
Nang makarating ako sa harap ni Ethan, hinawakan niya ang kamay ko. Ang kanyang mga kamay ay mainit, kabaligtaran ng kanyang malamig na pakikitungo.
“Sofia, may sasabihin ka ba bago tayo magsimula?” tanong ng pari.
Tiningnan ko ang singsing sa aking daliri. Naalala ko ang sulat ni Lola, ang babala ni Gabriel, at ang mga kapatid kong mahimbing na natutulog sa kwarto.
“Ethan,” bulong ko, sapat lang para siya ang makarinig. “Alam ko ang ginawa ng pamilya mo sa mga magulang ko.”
Nakita ko ang panandaliang paggalaw ng mga mata ni Ethan—gulat, o marahil ay guilt. Pero mabilis itong nawala. “Maraming kwento ang kumakalat sa dilim, Sofia. Pero ang mahalaga ay kung sino ang nasa tabi mo ngayon sa liwanag.”
Biglang bumukas ang pinto ng kapilya. Isang grupo ng mga armadong lalaki ang pumasok, pinangunahan ni Gabriel. “Ibigay niyo ang babae at ang singsing!”
Naging magulo ang lahat. Nagkaroon ng putukan. Hinila ako ni Ethan sa likod ng altar para protektahan.
“Leon! Dalhin ang mga bata sa helipad! Ngayon na!” sigaw ni Ethan habang naglalabas ng sariling baril.
Humarap siya sa akin, ang kanyang mukha ay puno ng tensyon. “Sofia, makinig ka. Wala na tayong oras para sa paliwanag. Kung gusto mong mabuhay ang mga kapatid mo, kailangan nating buksan ang Eye ngayon din. Hindi ito tungkol sa pera, Sofia. Tungkol ito sa isang weapon program na nakatago sa vault—isang bagay na gustong gamitin ng ‘The Collective’ para sirain ang bansa.”
Ang Katapusan at ang Panibagong Simula
Sa gitna ng putukan, dinala ako ni Ethan sa isang sikretong elevator sa likod ng altar. Bumaba kami sa pinakailalim ng mansyon kung nasaan ang isang dambuhalang pintuan na gawa sa titanium.
“Ipatong mo ang singsing sa scanner,” utos niya.
Ginawa ko ang sinabi niya. Isang boses ang narinig sa buong silid: “DNA Confirmed. Welcome, Princess Sophia.”
Bumukas ang pintuan. Ngunit sa halip na mga baril o ginto, ang nakita ko ay isang malawak na hardin na nasa loob ng isang dome, at mga dokumento ng pagmamay-ari ng mga lupain sa buong Cordillera na sadyang itinago para hindi maangkin ng mga korporasyon.
“Ito ang yaman ng lola mo, Sofia,” sabi ni Ethan habang ibinababa ang kanyang baril. “Ang pangangalaga sa kalikasan at sa lupang ninuno. Iyan ang hinahanap nila. Gusto nilang tayuan ng mga minahan at dam ang lugar na ito.”
Napagtanto ko ang lahat. Si Gabriel at ang ‘The Collective’ ang tunay na sakim. Si Ethan, kahit na naging malupit ang simula, ay ang siyang itinalaga ng lola ko para maging kabiyak ko sa pagprotekta sa lupang ito.
“Patawarin mo ako, Ethan,” sabi ko habang humahawak sa kanyang braso.
Ngumiti siya, sa pagkakataong ito, ang ngiti ay umabot sa kanyang mga mata. “Tapusin na natin ang kasal, Sofia. Pero sa pagkakataong ito, hindi na dahil sa kontrata. Kundi dahil kailangan ko ng reyna para sa kahariang ito.”
Sa gitna ng kaguluhan sa itaas, sa ilalim ng lupa, nagpalitan kami ng mga sumpa. Hindi bilang bilyonaryo at labandera, kundi bilang dalawang tao na pinagtagpo ng tadhana para sa isang mas malaking layunin.
Ang Eye of the Kingdom ay nagliwanag nang mas malakas, tila masaya na sa wakas, ang tunay na tagapangalaga ay nahanap na ang kanyang katapat.